II SAB/Bk 1/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2012 r. wniosku M. i W. C. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi M. C. i W. C. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu Skarżący M. i W. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r. tutejszy Sąd postanowił wyłączyć od orzekania w sprawie sędziego Mieczysława Markowskiego i oddalił wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie sędziów: Anny Sobolewskiej- Nazarczyk, Ireneusza Darmochwała, Grażyny Gryglaszewskiej, Małgorzaty Roleder, Mirosława Wincenciaka i Wojciecha Stachurskiego. W dniu 5 marca 2012 r. (data stempla pocztowego) H. C. jako pełnomocnik M. C. (pełnomocnictwo- k.9 ) złożył zażalenie na ww. postanowienie. Zarządzeniem tutejszego Sądu z dnia 8 marca 2012 r. wezwano H. C. (pełnomocnika M. C.), do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta B. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis ww. wezwania został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 12 marca 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wraz podpisem k. 218). W związku z tym, że w wyznaczonym terminie pełnomocnik, pomimo prawidłowego wezwania, nie uiścił wpisu od zażalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. odrzucił zażalenie. Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. M. C. i W. C. zwrócili się do Sądu m.in. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśnili, że powodem nieopłacenia wpisu był brak wezwania skierowanego do M. C. Natomiast H. C. z powodu olbrzymiej ilości zajęć nie zauważył, że M. C. był wzywany do wykonania powyższego obowiązku. Wnioskodawcy podnieśli, że sąd zwykle kierował pisma do dwóch braci, a tym razem z premedytacją skierował wezwanie do pełnomocnika. Do wniosku dołączyli dowód opłaconego wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 16 maja sygn. akt II OZ 405/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest, zatem zobowiązana do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o przewrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Na wstępie odnieść się jednak należało do kwestii dochowania przez Skarżących siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywróceniu terminu. Przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, należy stwierdzić, iż W. C. o postanowieniu tutejszego sądu z dnia 3 kwietnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia z powodu nieuiszczenia wpisu dowiedziała się 5 kwietnia 2012 r.(k. 224), zaś wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu został złożony w dniu 11 kwietnia 2012 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 §1 p.p.s.a. Skarżący spełnili także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu uiścili wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (k. 231). Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności, że niedochowanie terminu było przez nich niezawinione. W pierwszej kolejności należy podnieść, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej ( por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 października 1999 roku, sygn. akt IV SA 1656/97, opubl. LEX nr 47891). Za taką okoliczność, zdaniem Sądu, nie może być jednak uznany opisywany przez Skarżących fakt, że wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia nie zostało doręczone M. C., lecz jego pełnomocnikowi. Z akt sprawy wynika bowiem, że H. C. jako brat Skarżącego M. C. jest jego pełnomocnikiem. Stosowne pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy (k. 9). Co do zasady pełnomocnictwo obejmuje wszystkie łączące się ze sprawą czynności w postępowaniu (art. 39 pkt 1 p.p.s.a.), a zatem prawidłowo wezwano H. C. jako pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu. Fakt, że pełnomocnik z powodu ogromu pracy, nie zauważył, iż M. C. był wzywany do uiszczenia wpisu, nie może być uznany za okoliczność przemawiającą o braku winy w uchybieniu terminowi. NSA w postanowieniu z dnia 28.06.2011 r. sygn akt I FZ 160/11, opubl. LEX nr 1082356 stwierdził, że zaniedbania osób, którymi posłużył się skarżący (lub jego pełnomocnik), obciążają jego samego a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Reasumując - brak winy, będący przesłanką przywrócenia terminu - w ocenie Sądu - nie został uprawdopodobniony przez Skarżących. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.