II SAB/Bk 100/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie niedostarczenia decyzji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu [...] grudnia 2013r. E. K. złożył do sądu administracyjnego skargę na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie niedoręczenia mu decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że zarzut bezczynności organu w opisanym przedmiocie jest nieuzasadniony, albowiem decyzja z [...] lutego 2013r. została doręczona B. i E. K. w dniu [...] lutego 2013r., co potwierdza - załączone do akt administracyjnych - zwrotne potwierdzenia odbioru podpisane przez B. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zarzucanej P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynności w zakresie doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2013r. nr [...], wydanej w trybie wznowieniowym, odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] maja 2010r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...]. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może, zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się, zatem w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Doręczenie jest bowiem czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Doręczenie nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten odnosi się, bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji. Fakt doręczenia nie czyni też danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w danej sprawie. Prezentowane stanowisko znajduje zgodne odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., I OSK 1788/12, postanowienie WSA we Wrocławiu z 10 stycznia 2014r. II SAB/Wr 126/13, postanowienie WSA w Warszawie z 20 listopada 2013r. VI SAB/Wa 158/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wyjaśnić jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega, zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA: z 6 czerwca 2012 r., I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., II OSK 1360/06, z 12 września 2012, I OSK 1788/12, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach uznać należy, że niniejsza sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.