II SAB/Bk 173/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie wypłaty świadczenia oddala skargę Decyzją personalną Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej (PSP) w B. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], T. L. (dalej: "Skarżący") został zwolniony ze służby w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B. z dniem [...] czerwca 2017 r. Dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w B. (dalej: "organ I instancji") wydał decyzję nr [...]. Na podstawie art. 98, art. 99 ust. 1, art. 95 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1204, dalej: "ustawa o PSP"), stwierdził nabycie przez Skarżącego praw do następujących świadczeń pieniężnych: 1. Odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – w wys. 23 700 zł; 2. Nagrody rocznej za 2017 r. - w wys. 1 975 zł; 3. Ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane 98 dni (784 godziny) urlopu wypoczynkowego – w wys. 18 510, 24 zł. Organ I instancji wskazał, że Skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] czerwca 2017 r. w trybie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o PSP, wobec czego przysługuje mu prawo do powyższych świadczeń pieniężnych, co ustalono na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych strażaka. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego PSP z prośbą o nadzór nad toczącym się postępowaniem Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o wydanie odrębnego rozstrzygnięcia administracyjnego dla każdego z wymienionych w decyzji organu I instancji świadczeń pieniężnych. Wskazał, że ponieważ wielokrotnie składał oświadczenie o wyborze świadczenia pieniężnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby, wnosi o wypłatę takiego świadczenia na podstawie art. 101 ustawy o PSP. Decyzją personalną z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], P. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w B. (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ podtrzymał stanowisko organu I instancji, że decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. odwołujący się został zwolniony ze służby z dniem [...] czerwca 2017 r. na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o PSP. W związku ze zwolnieniem ze służby wydano w stosunku do odwołującego się decyzję o nabyciu prawa do świadczeń pieniężnych, tj. odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym; nagrody rocznej za 2017 r.; ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane 98 dni (784 godziny) urlopu wypoczynkowego. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji, którą orzeczono o powyższych świadczeniach, został wydana w sposób prawidłowy, jest zgodna z prawem, zaś odwołanie zawierające wniosek o przyznanie dodatkowego świadczenia pieniężnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o PSP nie zasługuje na uwzględnienie. Organ powołał przepis art. 98 ust. 1 ustawy o PSP, określający składniki, jakie powinna zawierać decyzja i stwierdził, że zgodnie z tym przepisem rozstrzygnięto o prawach strony. Organ nie jest uprawniony bowiem do samodzielnej regulacji prawnej i sporządzania odrębnych decyzji na każde świadczenie. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że świadczenie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o PSP, wypłacane jest na podstawie oświadczenia o pobieraniu świadczenia pieniężnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby, w którym to zwolniony funkcjonariusz określa, czy będzie pobierał świadczenie pieniężne na podstawie art. 101 ust. 1, czy na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Nie ma podstaw prawnych do regulacji w formie decyzji personalnej kwestii przyznania i wypłacenia świadczenia z art. 101 ust. 1 ustawy o PSP. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na: - bezczynność P. Komendanta Wojewódzkiego PSP w B. oraz Komendanta Miejskiego PSP w B. z rażącym naruszeniem prawa, w przedmiocie unikania rozpoczęcia realizowania w stosownym czasie wypłaty świadczenia należnego na podstawie art. 101 ustawy o PSP, przysługującego zwolnionemu ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o PSP, o czym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej; - uporczywe przeciąganie, zaniechanie/odmowę wydania decyzji administracyjnej w stosownym czasie, o co wnosił Skarżący do Komendanta Wojewódzkiego PSP w B., w związku z odmową rozpoczęcia wypłat. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie zrobił absolutnie nic, zaś organ I instancji, powołując się na bierność organu odwoławczego, odmówił wydania decyzji z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia, a to w celu maksymalnego utrudnienia Skarżącemu dochodzenia należnych mu świadczeń. Skarżący dodał, że identycznie postępowały te organy także w przypadku innych przysługujących mu świadczeń. Zdaniem Skarżącego, organy robiły wszystko, aby świadczeń nie wypłacać, a Skarżącemu uniemożliwić odwołanie się do sądu, przy czym, do wydania decyzji administracyjnej nigdy nie doszło. Skarżący przywołał treść przepisów art. 104 i art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyraził swoją opinię co do tego, że nawet gdyby przyjąć, iż pismo Komendanta Miejskiego PSP w B. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], nie jest decyzją, to zawiera ono istotne wady popełnione w celu zaszkodzenia Skarżącemu. Mając powyższe na względzie, Skarżący wniósł o: - stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, poprzez unikanie rozpoczęcia realizowania wypłat świadczenia z art. 101 ustawy o PSP w stosownym czasie oraz poprzez zaniechanie wydania decyzji w sprawie odmowy/wstrzymania wypłaty tegoż świadczenia, gdyż bez wątpienia decyzja taka powinna być wydana; - wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości; - zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie jest prawdą, iż nie podjęto działań przewidzianych przepisami prawa w zakresie wniesionego odwołania od decyzji personalnej Komendanta Miejskiego PSP w B. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...]. Sprawę w postępowaniu odwoławczym rozpatrzono w terminie przewidzianym przepisem art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako: "k.p.a."), tj. w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Organ zaznaczył także, że skarga na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], została przekazana tut. Sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dnia od dnia jej otrzymania, tj. w dniu 20 października 2017 r., zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a."). Wobec tego, zdaniem organu, skarga jest nieuzasadniona. Na rozprawie przed tut. Sądem dnia 19 czerwca 2018 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wydruki z systemu bankowości internetowej konta Skarżącego dokumentujące przelewy z tytułu przysługujących Skarżącemu: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, dodatkowego uposażenia rocznego za 2017 r. i odprawy wypłacanej funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w kwotach netto. Podkreślono, że wypłaty dokonano dopiero [...] sierpnia 2017 r., a zgodnie z ustawą o PSP odprawa powinna być wypłacona najpóźniej w dniu zwolnienia ze służby. Skarżący przedłożył też potwierdzenie otrzymania przelewu z dnia [...] sierpnia 2017 r. z tytułu świadczenia rocznego przysługującego mu za lipiec i sierpień 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., a więc wtedy, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy negatywne, a nawet – czy zostało ono rozpoznane. Wystarczające jest zatem wykazanie składania przez stronę skarżącą stosownego ponaglenia do organu wyższego stopnia. Skargę taką można wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Pojęcie "bezczynności" powinno być z kolei rozumiane jako sytuacja, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., przy czym "załatwienie sprawy" rozumiane być powinno jako rozstrzygnięcie jej w drodze decyzji administracyjnej, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (patrz: zasada domniemania wydawania decyzji – art. 104 k.p.a.). Odnosząc treść powołanych przepisów do realiów niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Skarżący spełnił warunki formalne określone w art. 52 p.p.s.a., gdyż pismem ("skargą") z dnia [...] lipca 2017 r. zwrócił się do Komendanta Głównego PSP z prośbą o "nadzór nad toczącym się postępowaniem, gdyż skargi składane przeze mnie [Skarżącego] do Komendy Wojewódzkiej pozostają bez rozpoznania i odpowiedzi". Skarga złożona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Komendanta Wojewódzkiego PSP w B. w przedmiocie wypłaty świadczenia należnego na podstawie art. 101 w zw. z art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o PSP, tzw. "świadczenia rocznego". Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], stwierdzającą nabycie przez Skarżącego prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego strażakowi zwolnionemu ze służby w myśl art. 98 ustawy o PSP (tj. odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym; nagrody rocznej za 2017 r.; ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane 98 dni urlopu wypoczynkowego – w odpowiednich wysokościach). Skład orzekający w niniejszej sprawie zaznacza, że na decyzję organu odwoławczego została przez Skarżącego wywiedziona do tut. Sądu skarga. Skarżący zarzucił wtedy m.in. rażące naruszenie prawa, w tym poprzez odmowę wydania decyzji w sprawie świadczenia rocznego, wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Bk 770/17 (wszystkie powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) tut. Sąd oddalił skargę. Zapatrywania przedstawione w tymże wyroku, wobec podobnych zarzutów i tego samego stanu faktycznego, mogą stanowić oparcie dla argumentacji przedstawionej przez skład orzekający także w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył dnia [...] lipca 2017 r. do Komendy Miejskiej PSP w B. dwa "Oświadczenia o pobieraniu świadczenia pieniężnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby", przy czym jedno oparł na art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o PSP, a drugie na podstawie art. 101 ustawy o PSP. Dnia 6 lipca 2017 r. Skarżący zwrócił się z prośbą o anulowanie "Oświadczenia...", w którym powołał się na art. 42 ust. 2 pkt 1, jako właściwe wskazując oświadczenie, gdzie jako podstawę przyjął art. 101 ww. ustawy. W tym stanie rzeczy, organ był zobligowany do wypłaty tego świadczenia w oparciu o złożone oświadczenie. Skarżący na rozprawie przed tut. Sądem złożył wydruki potwierdzające dokonanie w dniu [...] sierpnia 2017 r. przelewów z tytułu należnych mu na podstawie art. 98 ustawy o PSP świadczeń, zaznaczając, że wypłaty dokonane zostały dopiero [...] sierpnia 2017 r., a jego zdaniem powinny być wypłacone najpóźniej w dniu zwolnienia. Stanowisko to należy uznać za nieprawidłowe. Decyzja stwierdzająca nabycie tych świadczeń została bowiem wydana [...] czerwca 2017 r. Skarżący wniósł od niej odwołanie dnia [...] lipca 2017 r. (wnosząc o wydanie odrębnych decyzji w sprawie każdego z przyznanych świadczeń, z uwzględnieniem świadczenia rocznego), wobec czego, w myśl art. 130 § 2 k.p.a. wniesione odwołanie wstrzymało wykonanie decyzji. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania wydał decyzję dnia [...] sierpnia 2017 r., a już 17 sierpnia 2017 r. środki zostały Skarżącemu wypłacone. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia w takim postępowaniu organu. Nie można stwierdzić bezczynności organu w zakresie wypłaty świadczenia, ani nawet przewlekłości, bądź jakiejkolwiek zwłoki w wypłacie. Należy wspomnieć, że w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Komendant Miejski PSP w B. w odpowiedzi na pytania Skarżącego, dlaczego w dniu zwolnienia ze służby nie wypłacono mu należnej odprawy emerytalnej oraz należnego ekwiwalentu za niewykorzystanie urlopu wypoczynkowego, poinformował, że wobec wniesienia przez Skarżącego odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], płatność świadczenia została wstrzymana do momentu wydania prawomocnej decyzji. Skarżący zarzuca organowi unikanie rozpoczęcia wypłaty świadczenia rocznego, w powiązaniu z tym - brak wydania stosownej decyzji co do odmowy lub wstrzymania wypłaty świadczenia rocznego, która, jego zdaniem, winna być wydana, o czym stanowi również przepis art. 104 k.p.a., mówiący, że organ administracji publicznej załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przytaczając zaś treść art. 101 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PSP trzeba wskazać, że strażakowi mianowanemu na stałe, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 [w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby] oraz ust. 3 pkt 3, wypłaca się co miesiąc, przez okres roku po zwolnieniu ze służby, świadczenia pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Pomijając oczywistą kwestię, jaką jest brak umieszczenia przez ustawodawcę obowiązku wydania przez organ w tym przedmiocie decyzji, podkreślić trzeba, że ugruntowana linia orzecznicza stanowi, iż wypłata świadczenia jest jedynie czynnością materialno-techniczną, do której dokonania nie jest wymagane wydanie decyzji. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki: z dnia 4 października 2011 r., sygn. I OSK 245/11, z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. I OSK 2075/11 oraz z dnia 8 maja 2012 r., sygn. I OSK 186/12), w regulacji materialnego prawa administracyjnego wyróżnia się w zakresie uprawnień, jak i obowiązków jednostki dwa rodzaje norm prawnych: normy, które z mocy prawa kształtują uprawnienia (obowiązki) oraz normy, które dla ukształtowania uprawnień (obowiązków) jednostki wymagają autorytatywnej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej. Normy prawa pierwszego rodzaju nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, kształtują bowiem uprawnienia (obowiązki) wprost, bez stosowania władczej formy konkretyzacji w trybie postępowania administracyjnego. Wszystkie elementy stosunku materialnego, a zatem podmiot uprawnienia (obowiązku), jak i treść uprawnienia (obowiązku) wynikają wprost z normy. Wobec tego nie można domniemywać załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej (co sugeruje w niniejszej sprawie Skarżący). Zasada domniemania załatwiania w formie decyzji administracyjnej jako wartość konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego ma za to zastosowanie do drugiego rodzaju norm materialnego prawa administracyjnego, czyli norm wymagających dla ukształtowania uprawnienia (obowiązku) dokonania władczej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej. Przyjęcie w danej sprawie domniemania załatwienia jej w drodze decyzji administracyjnej uzasadnione jest jedynie wtedy, kiedy obowiązuje przepis, zawierający normę prawną podlegającą autorytatywnej konkretyzacji przez kompetentny organ administracji publicznej. Na gruncie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o PSP mamy, wobec powyższego, do czynienia z uprawnionym do otrzymania świadczenia podmiotem (strażak mianowany na stałe, zwolniony ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2) oraz organem, na którym ciąży obowiązek wypłaty tegoż świadczenia, w określonej wysokości i we wskazanym terminie. Obowiązek ten określony jest jednoznacznie przez znamię czasownikowe "wypłaca", przemawiające za tym, że jest to czynność materialno-techniczna, niewymagająca formy wydania decyzji, i to zarówno w przypadku "przyznania" świadczenia, jak i odmowy jego wypłaty (pobocznie należy wskazać, że charakterystycznymi znamionami czasownikowi sugerującymi załatwienie sprawy w formie decyzji są np.: "stwierdza", "zezwala", "upoważnia", etc.). Jak wskazał tut. Sąd w powoływanym wcześniej wyroku II SA/Bk 770/17, kluczowe dla wypłaty tego świadczenia jest już samo złożenie przez uprawnionego wyraźnego i jednoznacznego oświadczenia woli, co do chęci skorzystania z konkretnie wskazanego uprawnienia (art. 101 ust. 2 ustawy o PSP). Takie oświadczenie ostatecznie obliguje organ do wypłaty świadczenia. Mając na uwadze powyższe wywody, nie można stwierdzić bezczynności w wydaniu decyzji, do której wydania organ nie był zobowiązany. Co więcej, z wydruku złożonego przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie przed tut. Sądem wynika, że 4 sierpnia 2017 r. zrealizowano na rachunek Skarżącego przelew transzy świadczenia rocznego przysługującego Skarżącemu za lipiec i sierpień 2018 r. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnosi, że nawet gdyby uznać pismo z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] (załącznik nr 3 do skargi, k. 6 akt sądowych) za decyzję o przyznaniu świadczenia rocznego, to zawiera ono jego zdaniem istotne, umyślnie spowodowane wady, mające wprowadzić Skarżącego w błąd co do tego, czy w istocie jest ono decyzją. Sąd nie znajduje usprawiedliwionych podstaw co do tego, aby pismu temu przypisać znamiona decyzji administracyjnej. Po pierwsze, jak wcześniej Sąd zaznaczył, organ nie był obowiązany do wydania takiej decyzji. Po wtóre – pismo z [...] lipca 2017 r. jest jedynie odpowiedzią Komendanta Miejskiego PSP w B. na pismo Skarżącego z [...] lipca 2017 r. ("raport"), zawierającą rzeczowe odpowiedzi na postawione przez Skarżącego pytania i w istocie stanowiącą czynność materialno-techniczną dokonywaną w toku postępowania administracyjnego, w zgodzie z wyrażoną art. 9 k.p.a. zasadą informowania stron. Końcowo, po analizie akt, należy stwierdzić, że organy dokonywały wszystkich czynności administracyjnych zgodnie z przewidzianymi prawem normami oraz z zachowaniem wyznaczonych do tego terminów. Jak słusznie zaznaczył P. Komendant Wojewódzki PSP w B., sprawę w postępowaniu odwoławczym rozpatrzono w ustawowym, miesięcznym terminie od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.), a skarga na bezczynność została przekazana przez organ wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami oraz odpowiedzią na skargę z zachowaniem ustawowego terminu trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie doszło do uchybienia przepisom prawa procesowego. W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.