II SAB/Bk 26/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi J.K.S. na bezczynność Burmistrza Miasta B.P. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę. J.K.S. wniósł w dniu 1 czerwca 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Burmistrza B.P. Według skarżącego, Burmistrz B.P. zaniechał realizowania czynności procesowych, do czego był zobowiązany po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o sygnaturze akt II SA/Bk 133/08. Wyrokiem z dnia 26.06.2008 r.(sygn. akt II SA/Bk 133/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przesądził o tym, że skarga J.K.S. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], powinna być rozpatrzona przez Burmistrza B.P. zgodnie z właściwością tego organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. przekazało według właściwości, Burmistrzowi B.P., wniosek skarżącego o wznowienie w/w postępowania. Postępowanie merytoryczne, prowadzone przez Burmistrza B.P. (w przebiegu którego skarżący zarzuca bezczynność) dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie [...] zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu utwardzonego wraz z ciągiem komunikacji pieszej na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]/6 oraz części działki o numerze [...]. W skardze niniejszej – dotyczącej bezczynności – skarżący wskazuje a opieszałość i nieudolność w prowadzonym postępowaniu o wznowienie, a także fałszerstwo dokumentów, jakich dopuścił się Burmistrz B.P. W związku z zauważonymi przez skarżącego nieprawidłowościami i przedłużaniem postępowania przez Burmistrza B.P., J.K.S. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2008 r. na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało zażalenie za nieuzasadnione, W uzasadnieniu tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało między innymi na to, że Burmistrz (po przekazaniu mu do rozpatrzenia sprawy w styczniu 2008 r.) dwukrotnie wydawał decyzje merytoryczne, które były następnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co z kolei wpłynęło na przedłużanie się postępowania. W konsekwencji Burmistrz B.P. wydał kolejną decyzję dnia [...] marca 2009 r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2009 r., a będzie ona przedmiotem postępowania sądowego (obecnie oczekująca na rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pod sygnaturą akt. II SA/Bk 525/09). Na rozprawie sądowej w dniu 22 września 2009 r. pełnomocnik skarżącego przyznał, że Burmistrz wydał decyzję, jednakże żądał by Sąd nakazał organom ustalenie winnych, którzy dopuścili się opieszałości w sprawach oraz by organy na przyszłość nie popełniały tego rodzaju opieszałości. Pełnomocnik wyraził swoje przypuszczenie, ze organ i instancji umyślnie przewleka sprawę, by doprowadzić do jej przedawnienia. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz B.P. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że postępowanie zostało zakończone przed tym organem decyzję z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Jej rozpoznanie przez Sąd było dopuszczalne, ponieważ skarżący wyczerpał tryb zażaleniowy przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym (zażalenie z 20 października 2008 r.) Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa – art. 149 p.p.s.a. Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu – 151 p.p.s.a, bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a (vide: wyrok WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 roku, I SAB/Wa 17/04, LEX nr 189775; wyrok WSA w Opolu z 07 listopada 2005 roku, II SAB/Op 13/05, ONSAiWSA 2006/4/104). Bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. W świetle przepisu art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie k.p.a., przez "załatwienie sprawy administracyjnej" należy rozumieć wydanie decyzji kończącej postępowanie, chyba że przepisy tego kodeksu stanowią inaczej. W sprawie niniejszej Sąd nie mógł uznać bezczynności Burmistrza B.P., skoro wydał on decyzję merytoryczną w dniu [...] marca 2009 r., a więc jeszcze przed datą wniesienia do Sądu skargi na bezczynność (1 czerwca 2009 r.). Niezależnie od oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania i wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć, w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że organ I instancji nie pozostaje bezczynny w sprawie wszczętej żądaniem skarżącego z dnia 28 marca 2007 r. dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...]. W zakresie tego wniosku postępowanie zostało zakończone. Podkreślić bowiem należy, iż w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. ściślej z daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie (wyrok NSA z 06 października 2000 roku, sygn. akt IV SA 105/00, LEX nr 53462). Skarżący natomiast o ile jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy winien to wyrazić w środkach zaskarżenia przysługujących od wydanej decyzji. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje bowiem pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (vide: wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2007 roku, I SAB/Wa 194/06, LEX nr 318035). Złożone, przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, wnioski, aby Sąd nakazał organom ukaranie winnych przewlekania postępowania oraz nakazał zaniechania przewlekłości na przyszłość – nie mieści się w kognicji postępowania przed sądem administracyjnym. Tego rodzaju żądania pełnomocnik skarżącego mógłby wnosić w zwykłym postępowaniu skargowym do organ ów zwierzchnich nad Burmistrzem. Sąd działa natomiast (jak podkreślono powyżej) według przepisów prawa – art. 149 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się bezczynności organu I instancji, dlatego też na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.