II SAB/Bk 57/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Roleder po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. i E. H. na niewykonanie przez Starostę H. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 564/05 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję SKO w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności – we wznowionym postępowaniu – decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę. Pismem z dnia [...]06.2006r. J. W. i E. H. wnieśli skargę na bezczynność Starosty H. w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 02.02.2006r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 564/05 oraz na "zignorowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23.11.2005r. sygn. akt II OZ 1059/05 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 02.02.2006r. przez Starostę H., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. oraz A. H., a także na niepodjęcie czynności zmierzających do uchylenia decyzji Starosty H. z dnia [...]11.2004r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę". Wnieśli o ukaranie karą grzywny, stosownie do przepisu art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): Starosty H., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. oraz inwestora A. H. mając na względzie przepis art.170 i 171 cytowanej ustawy (k. 4 - 11). Z uwagi na treść powyższego pisma (zakwestionowanie działalności dwóch organów: Starosty H. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H.), skargi zostały rozdzielone: sprawę ze skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Bk 54/06, zaś sprawę ze skargi na bezczynność Starosty H. zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Bk 57/06 (sprawa będąca przedmiotem niniejszego rozpoznania). W odpowiedzi na skargę Starosta H. wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania skargi za dopuszczalną jej oddalenia jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia – art. 52 i art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Prawo Obywatelskich. W przepisie art. 58 §1 p.p.s.a. przykładowo wymieniono przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi, zaś w jego § 1 pkt 6 postanowiono, iż skarga podlega odrzuceniu również z przyczyn innych niż wymienione w punktach od 1 do 5. Wskazuje się, iż pod pojęciem innych przyczyn rozumieć należy m.in. sytuację uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (vide J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.116 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22.02.2005r. w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 176/04, Lex nr 165023). W przypadku skargi na niewykonanie wyroku uregulowanej w przepisie art. 154 § 1 p.p.s.a. uprzednie wyczerpanie drogi administracyjnej polega na pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, iż skarga na niewykonanie wyroku przysługuje w sytuacji, gdy uwzględniono skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po orzeczeniu uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Tymczasem wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Bk 564/05, do którego, według skarżących, Starosta H. miał się nie zastosować, był wyrokiem oddalającym skargę i nie zaliczał się do żadnej kategorii orzeczeń, o jakich mowa w powołanym przepisie. W konsekwencji, wniesienie na podstawie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. skargi na jego niewykonanie było niedopuszczalne i skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego nie mógł również zostać merytorycznie rozpoznany wniosek o ukaranie organu grzywną. Mając na uwadze podniesione argumenty, orzeczono jak w sentencji.