II SAB/Bk 66/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. D. na przewlekłość postępowania Wójta Gminy S. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. zobowiązuje Wójta Gminy S. do załatwienia wniosku J. P. z dnia 24 października 2000 r. później uzupełnionego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – w terminie 30 dni od zwrotu akt administracyjnych; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Wójtowi Gminy S. grzywnę w kwocie 500,00 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz skarżącej H. D. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - Wójta Gminy S., została wywiedziona na podstawie poniższych okoliczności. Wnioskiem z dnia [...] października 2000 r. J. P. wystąpił o udzielenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki o nr [...] w miejscowości J. P. dla inwestycji w postaci budowy budynku obory. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...] Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem. Następnie inwestor w dniu [...] grudnia 2000 r. uzyskał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę na działkach nr [...] i [...] budynku obory wraz z obiektami towarzyszącymi i szambem na nieczystości ze zlewni mleka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] marca 2005 r. Nr [...] stwierdziło nieważność decyzji z [...] listopada 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Po wyeliminowaniu decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego organ - Wójt Gminy S., zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku o: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub ewidencyjnej obejmującej teren inwestycji i jego najbliższe otoczenie, określenie funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenia innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, w tym także co do unieszkodliwiania odpadów, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz, w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie. Po przedłożeniu przez inwestora dokumentów w postaci dwóch map i pisemnego oświadczenia – organ decyzją z [...] czerwca 2011 r. ustalił warunki zabudowy, jednak decyzja ta, w wyniku odwołania złożonego przez H. D. (dalej powoływana także jako: "Skarżąca"), została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] sierpnia 2011 r. uchylona na podstawie art. 138 § 2 Kpa i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem Kolegium nie wyjaśniono istotnych w sprawie okoliczności oraz inwestor nie uzupełnił w sposób prawidłowy wniosku wszczynającego postępowanie, co zobowiązywało Wójta do pozostawienia go bez rozpoznania. W ocenie Kolegium nie ustalono stron postępowania, nie dołączono do akt wypisów z ewidencji gruntów ani części graficznej i opisowej planu miejscowego, co uniemożliwia ocenę prawidłowości ustaleń. Nadto nie określono wpływu inwestycji na środowisko, nie doręczono stronom załącznika graficznego do decyzji w postaci mapy, co skutkowało niewprowadzeniem do obrotu prawnego obligatoryjnego elementu decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt Gminy S. pismem z 25 sierpnia 2011 r. ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku wszczynającego postępowanie – w zakresie identycznym jak w wezwaniu z 18 kwietnia 2011 r., dodając jeden punkt – o konieczności złożenia wypisu z rejestru gruntów działki nr [...] i działek sąsiednich. Uznając, że powyższy obowiązek został wykonany, decyzją z [...] października 2011 r. Nr [...] Wójt Gminy S. ustalił J. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci zabudowy zagrodowej składającej się z: murowanego budynku inwentarskiego podzielonego na oborę i garaż na maszyny rolnicze, obiektów towarzyszących w postaci zamkniętego, szczelnego zbiornika na nieczystości zwierzęce, płyty obornikowej i szamba na ścieki komunalne. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpoznaniu skargi H. D., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 38/12, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2011 r. Sąd stwierdził, że skoro plan miejscowy z 1989 r. obowiązujący na spornym obszarze utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., to po tej dacie nie mógł on stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń. Odwoływanie się zatem w niniejszym postępowaniu przez organ I instancji, jak i Kolegium do treści jego zapisów i uczynienie ich elementem rozstrzygnięcia nastąpiło z naruszeniem art. 87 ust. 3 ustawy planistycznej z 2003 r., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że skoro sprawa niniejsza zainicjowana wnioskiem z 24 października 2000 r. po stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy z [...] listopada 2000 r. była w toku w dacie wejścia w życie ustawy planistycznej z 2003 r. – to należało do jej rozstrzygnięcia zastosować całokształt przepisów dotychczasowych (ustawę planistyczną z 1994 r.), z wyłączeniem planu miejscowego z 18 grudnia 1989 r. W konsekwencji należało wydać decyzję o warunkach zabudowy uwzględniającą przepisy szczególne, jeśli miały w sprawie zastosowanie (art. 40 ust. 1 ustawy z 1994 r.), jednak bez odniesień do planu (poprzedni utracił moc a aktualnie brak jest planu dla terenu inwestycji), przeprowadzić rozprawę administracyjną i uzgodnić warunki zabudowy z wojewodą (art. 44 ust. 1 i 2 tej ustawy), a także dopełnić inne obowiązki wynikające z rozdziału 4 "Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" ustawy z 1994 r. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 15 maja 2012 r., zaś jego odpis został doręczony organowi I instancji, wraz z aktami administracyjnymi sprawy, w dniu 21 maja 2012 r. Pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. organ I instancji poinformował Skarżącą, że sprawa zostanie załatwiona po upływie terminu przewidzianego w art. 35 Kpa z powodu skomplikowanego charakteru sprawy. Nowy termin załatwienia sprawy wyznaczono na 18 październik 2012 r. Następną czynnością procesową podjętą przez organ było wystosowanie do stron postępowania, w dniu 28 sierpnia 2012 r., zawiadomienia o rozprawie administracyjnej, zaplanowanej na dzień 12 września 2012 r. W rozprawie w dniu 12 września 2012 r., oprócz przedstawicieli organu, udział wzięli wnioskodawca, jego małżonka oraz pełnomocnik Skarżącej - jej córka K. T. Pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. Skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zażalenie na przewlekłość prowadzonego przez Wójta Gminy S. postępowania. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W dniu 2 października 2012 r., Skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy S. W uzasadnieniu wskazała, że sprawa dotycząca warunków zabudowy działki należącej do jej sąsiada toczy się od 2000 r. a mimo tak długiego okresu czasu organ nie potrafi wydać prawidłowej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przez opieszałość organu, organy nadzoru budowlanego zawiesiły postępowanie legalizacyjne dotyczące spornego budynku, do czasu uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe jest dla niej niekorzystne, albowiem w dalszym ciągu jej sąsiad ma możliwość użytkowania budynku obory, przez który jej budynek jest systematycznie zalewany i nie nadaje się do normalnego użytkowania. Po wniesieniu skargi do organu, w dniu 3 października 2012 r., Wójt Gminy S. przesłał akta sprawy Wojewodzie P., celem stwierdzenia zgodności z prawem planowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda P., postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił stwierdzenia zgodności z prawem powyższych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie, po zmodyfikowaniu przez organ I instancji projektu decyzji, postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdził zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r., Wójt Gminy S. poinformował Sąd, że w okresie od 21 maja 2012 r., tj. otrzymania wyroku sądu i akt administracyjnych od organu II instancji, Gmina S. poszukiwała architekta z uprawnieniami urbanisty w celu zlecenia opracowania projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu [...] grudnia 2012 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla J. P. dotyczącą budowy budynku inwentarskiego wraz z obiektami towarzyszącymi na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie wsi J. P. Decyzja ta została uchylona w całości a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, w wyniku wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Zdaniem Kolegium decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa, albowiem organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie Kolegium, wniosek z dnia 24 października 2000 r. nie spełniał i w dalszym ciągu nie spełnia wszystkich wymogów formalnych przewidzianych w art. 41 ust. 2 ustawy planistycznej. Kolegium zaznaczyło, że mimo dwukrotnego wzywania inwestora do uzupełnienia wniosku, ten w dalszym ciągu zawiera braki, w szczególności brak jest określenia zapotrzebowania na wodę, energię i danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. W dniu 24 kwietnia 2013 r. w sprawie została przeprowadzona kolejna rozprawa administracyjna, w której wzięli udział oprócz przedstawicieli organu, inwestor, żona inwestora, pełnomocnik Skarżącej oraz jej mąż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zasadnie Skarżąca H. D. upatruje przewlekłości postępowania Wójta Gminy S. o cechach rażącego naruszenia prawa przy rozpatrywaniu wniosku inwestora - J. P. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego wraz z obiektami towarzyszącymi na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie wsi J. P. Instytucja przewlekłości postępowania administracyjnego została wprowadzona do kodeksu postępowania administracyjnego na mocy ustawy nowelizacyjnej z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Ww. ustawa nowelizacyjna przyznała stronom postępowania z mocą od 11 kwietnia 2012 r. uprawnienie do podważania przed sądem administracyjnym przewlekłości postępowania administracyjnego. Na mocy kolejnych nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny został wyposażony w kompetencję do stwierdzania, czy bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: zmiany wprowadzone z mocą od 17 maja 2011 r. na podstawie ustawy z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa – Dz.U. z 2011r. Nr 34, poz. 173) oraz w kompetencję do wymierzania organowi administracji grzywny w przypadku stwierdzania między innymi przewlekłości postępowania (vide: zmiany wprowadzone z mocą od 12 lipca 2011 r. na podstawie ustawy z 25 marca 2011r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2011r. Nr 76, poz. 409) W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pod pojęciem przewlekłości postępowania administracyjnego, rozumie się stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednak w bezczynności. Podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 Kpa ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (tak NSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II OSK 1956/12). O przewlekłości postępowania przed organem administracji można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony tj. gdy naruszone zostaje prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (tak NSA w postanowieniu sygn. akt II GPP 5/10). W tezie wyroku WSA we Wrocławiu sygn. akt II SAB/Wr 71/11 (Lex Nr 1139146) został zaś zaprezentowany pogląd, że przez pojęcie "przewlekłego postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też jako stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 Kpa termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego. Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to jest konieczne, zawsze winna być dokonywana na podstawie akt administracyjnych po zbadaniu sprawy pod kątem dokonywanych przez organ czynności w aspekcie potrzeby ich przeprowadzania dla załatwienia wniosku strony w świetle regulacji prawnych stanowiących podstawę procedowania. Z akt administracyjnych przedstawionych przy odpowiedzi na skargę oraz dokumentów przedłożonych do akt sprawy, zarówno przez Skarżącą jak i organ, wynika, że sprawa dotycząca wniosku inwestora - J. P. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu trwa od 24 października 2000 r., czyli ponad 12 lat. O ile, w okresie do 2005 r., kiedy to nastąpiło stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 3, 4, 5 i 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, trudno jest mówić o bezczynności organu czy przewlekłości prowadzonego postępowania, tak podejmowane później czynności przez organ I instancji, w szczególności te mające miejsce po doręczeniu odpisu wyroku WSA w Białymstoku z dnia 15 marca 2012 r. o sygn. akt II SA/Bk 38/12 spełniają przesłanki do uznania, że sporne postępowanie było prowadzone przewlekle. Wskazać przede wszystkim należy, że w prowadzonym postępowaniu Wójt Gminy S. wielokrotnie wzywał inwestora - J. P. do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor, w odpowiedzi na wezwania organu, każdorazowo uzupełniał złożony w 2000 r. wniosek, organ I instancji uznawał zaś, że uzupełniony wniosek spełnia wymagania formalne i na jego podstawie wydawał decyzje ustalające warunki zabudowy. Jednakże kontrola wydawanych decyzji, dokonywana w 2011 r. jak i 2012 r., zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. jak i WSA w Białymstoku wykazywała, że złożony wniosek nie odpowiada wymaganiom formalnym. Powyższe wynika z uzasadnień decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2011 r. jak i wyroku WSA w Białymstoku z 15 marca 2012 r. Podkreślić wręcz należy, że także po złożeniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Skarżącą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchyliło kolejną decyzję organu I instancji dotyczącą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazując że złożony przez inwestora wniosek nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy planistycznej. Powyższe okoliczności pozwalają na postawienie tezy, że Wójt Gminy S., w prowadzonym postępowaniu nie dochował należytej staranności we wstępnym weryfikowaniu wniosku inwestora oraz jego kolejnych uzupełnieniach. Organ I instancji kilkakrotnie, błędnie przyjmował, że wniosek inwestora odpowiada warunkom formalnym, co nie było prawdą. Skutkowało to nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, które przez niedbalstwo organu I instancji, nie mogło zakończyć się w rozsądnym terminie. Jednocześnie, wielokrotnie prowadzenie postępowania, w wyniku uchylenia nieprawidłowych decyzji przez organ odwoławczy lub sąd, skutkowało powielaniem tych samych czynności procesowych, jak chociażby rozprawy administracyjnej, która odbyła się zarówno 12 września 2012 r. jak i 24 kwietnia 2013 r. Z treści protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 24 kwietnia 2013 r. (k. 76-78 akt sądowych) nie można wyprowadzić żadnych nowych wniosków ponad te, które już były znane organowi wcześniej. O przewlekłości postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy S. świadczy również brak aktywności organu w koncentracji materiału dowodowego i sprawnym prowadzeniu postępowania, który miał miejsce po przekazaniu mu akt sprawy wraz z wyrokiem sądu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu 21 maja 2012 r. Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 286 § 1 u.p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W niniejszej sprawie, stosownie do art. 35 § 3 Kpa termin ten powinien wynosić maksymalnie miesiąc, tymczasem organ I instancji, dopiero po upływie blisko miesiąca od przekazania akt sprawy, poinformował Skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie i przesunął ten termin na 18 październik 2012 r. Kolejną czynnością procesową podjętą przez organ było przeprowadzenie w dniu 12 września 2012 r. rozprawy administracyjnej, o której strony zostały zawiadomione pismem z 28 sierpnia 2012 r. Przyjąć zatem należy, że przez ponad 3 miesiące w sprawie nie podjęto żadnej czynności procesowej, mimo iż sprawa stosownie do art. 35 § 1 Kpa powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki. Podkreślić przy tym należy, że sprawa ta była rozpoznawana przez organ I instancji po raz kolejny, organ posiadał wytyczne sądu, w którym kierunku należy prowadzić postępowanie i co należy wyjaśnić, dlatego też tak długą zwłokę w załatwieniu sprawy należy poczytywać jako rażące naruszenie prawa strony do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie. Przy ocenie charakteru ewidentnej przewlekłości postępowania w sprawie, nie można pominąć tego, że organ jako przyczynę niezałatwienia sprawy w terminie w piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r. skierowanego do stron postępowania, wskazał skomplikowany charakter sprawy, podczas gdy w piśmie do Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. (k. 31 akt sądowych), wskazał na konieczność poszukiwania architekta z uprawnieniami urbanisty w celu zlecenia opracowania projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, powyższe wskazuje na lekceważenie stron postępowania administracyjnego, albowiem organ celowo wskazał nieprawdziwą przesłankę niezałatwienia sprawy w terminie, celem przedłużenia postępowania administracyjnego ponad termin niezbędny do załatwienia sprawy. Naruszaniu standardów wskazanych w przepisach art. 35 i 36 Kpa towarzyszył przy tym brak koncentracji działań organu, którego jawnym przejawem było przeprowadzenie pierwszej czynności procesowej - rozprawy administracyjnej w terminie ponad 3 miesięcznym od przekazania mu akt sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 u.p.p.s.a., stanu przewlekłości postępowania o znamionach rażącego naruszenia prawa oraz zobowiązał organ do załatwienia wniosku inwestora w terminie 30 dni od zwrotu akt administracyjnych. Na przeszkodzie takiemu stwierdzeniu nie stanął fakt wydania w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzji kończącej postępowanie, albowiem, jak orzekł NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie. Nie bez znaczenia ma również fakt, że powyższa decyzja została uchylona przez organ odwoławczy i na dzień wyrokowania, sprawa ponownie toczyła się przed organem I instancji. Sąd, uznając że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 2 u.p.p.s.a., orzekł z urzędu, o wymierzeniu organowi grzywny w kwocie 500 złotych. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze, że jej celem jest przede wszystkim zdyscyplinowanie organu i poprzez realne zagrożenie sankcją zmuszenie do sprawnego i terminowego załatwiania wniosków stron postępowania. Jednocześnie zaznaczyć należy, że jej wysokość jest stosunkowo niska, zważywszy że stosownie do art. 154 § 6 u.p.p.s.a., jej maksymalna wysokość została określona jako dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Orzeczenie o kosztach opiera się o treść art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a.