II SAB/Bk 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. L. M. na beczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Komendy Miejskiej Policji w S. na rzecz skarżącego P. L. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. P. L. M. zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji Posterunek Policji w S. o udostępnienie informacji publicznej o podstawie prawnej działania (wraz z wnioskiem o doręczenie kserokopii dokumentu wskazującego na podstawę prawną działania), organizacji podmiotu i sprawowanych funkcjach oraz organach, przedmiocie działalności i kompetencjach, strukturze własnościowej i majątku (z wyliczeniem jego składników) oraz zasadach funkcjonowania jednostki (tj. godzinach urzędowania, sposobie przyjmowania i załatwiania spraw). Komendant Miejski Policji w S. pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, że wnioskowane przez niego informacje są ogólnodostępne na stronach internetowych: http://www.policja.pl, http://bip.kgp.policja.pl, http://www.suwalki.policja.gov.pl. W dniu 9 grudnia 2010 r. P. L. M. złożył do tutejszego sądu administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S., żądając nakazania udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a dodatkowo ukarania kierownika jednostki karą przewidzianą w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, argumentując, że skarżący w piśmie z dnia 9 grudnia 2010 r. został poinformowany o adresach stron internetowych, na których udostępnione się żądane przez niego – informacje. Jednocześnie organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o ukaranie, uzasadniając, że skarżący przy dołożeniu należytej staranności mógł wszystkie żądane informacje uzyskać z ogólnodostępnej strony Biuletynu Informacji Publicznej Komendy Miejskiej Policji w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy: skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63). Podkreślić przy tym należy, że orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (tak NSA w wyroku z 20 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 812/08). Bezczynność w procesie udostępniania informacji publicznej jest to sytuacja, gdy podmiot objęty zakresem działania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) nie reaguje na skierowany do niego wniosek pomimo upływu terminu ustawowego do załatwienia sprawy, udziela informacji niepełnej, odmawia w całości udzielenia informacji bez wskazania podstawy prawnej odmowy. W orzecznictwie przyjmuje się, iż obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest aktualny do momentu jego wykonania przez podmiot, do którego żądanie skierowano, ewentualnie do chwili jej uzyskania przez podmiot zainteresowany także w inny sposób, niekoniecznie bezpośrednio od adresata wniosku (vide postanowienie NSA z 7 stycznia 2009 r., I OSK 1331/08 oraz wyroki: NSA z 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03 oraz WSA we Wrocławiu z 7 grudnia 2004 r., IV SAB/Wr 25/04 - wszystkie dostępne w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji w S., któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, w dniu wniesienia skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, wysłał do skarżącego pismo wskazując adresy stron internetowych, na których znajdują się wnioskowane przez niego – informacje. Wprawdzie odpowiedź organu na wniosek skarżącego z 19 listopada 2010 r. i skarga na bezczynność zostały nadane w tym samym dniu, tj. 9 grudnia 2010 r., jednakże przyjąć należy, że bezczynność organu ustała po złożeniu skargi do sądu, a dokładnie z dniem doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu. Skarżący nie zastrzegł, żadnego specjalnego sposobu doręczenia mu żądanych informacji, zatem przesłanie na wskazany adres listy stron internetowych nastąpiło w sposób zgodny z jego wolą. Udostępnienie zaś informacji publicznej skutkowało tym, że w momencie rozpoznania sprawy organ ten nie pozostawał już w bezczynności, tym samym brak było podstaw do orzekania o obowiązku wydania informacji we wskazanym terminie. W konsekwencji skoro postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, konieczne stało się jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia mając na uwadze, iż w razie umorzenia postępowania z przyczyn przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a., należy się zwrot kosztów postępowania sądowego.