SA/Bk 1517/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Sędzia WSA S. Presnarowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1999 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 roku Urząd Skarbowy w B. P., powołując przepisy art. 207 § 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.); art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) określił W. J. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za m-c styczeń 1999 r. w kwocie 17.299,- zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 7.040,- zł. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzona w dniach 30.09.2002 – 04.10.2002 r. u podatnika kontrola podatkowa wykazała, że w remanencie na 01.01.1999 r. w poz. 1-7 wykazano buty męskie, chłopięce i szkolne łącznej wartości 59.666,03 zł. W okresie od stycznia do końca grudnia zaewidencjonowano sprzedaż 10 par obuwia szkolnego na kwotę w/g cen zakupu 196,30 zł, a w/g cen sprzedaży 210,- zł. Innej sprzedaży przedmiotowego obuwia nie stwierdzono. W remanencie końcowym sporządzonym na dzień 31.12.1999 r. obuwia tego również nie wykazano. W trakcie kontroli podatnik wyjaśnił, że przyczyną rozbieżności w ilości obuwia za 1999 rok, był zwrot obuwia producentowi w m-cu styczniu 1999 r. Żadnych dowodów na tą okoliczność nie przedstawił podatnik w toku kontroli. Dopiero w dniu 25.10.2002 roku podatnik wniósł zastrzeżenia do ustaleń protokółu kontroli w zakresie rozbieżności w ilości obuwia pomiędzy stanem na początek i koniec 1999 roku. Podatnik stwierdził, że w dniu 28.01.1999 roku dokonał zwrotu obuwia producentowi z uwagi na występujące wady fizyczne. Jako dowód zwrotu obuwia przedstawił dokument WZ Nr [...] z dnia 28.01.1999 r. Z treści tego dowodu wynika, że zwrócono obuwie o wartości 59.373,69 zł. Ponadto podatnik przedłożył kserokopie faktur z dnia 18.03.1998 r. VAT Nr [...] i VAT Nr [...] dokumentujące zakup przez podatnika obuwia w P. P. J. Z. O. oraz kserokopie faktur VAT wystawionych przez podatnika dokumentujące sprzedaż przez W. J. wyżej wymienionemu P. rzepów ubraniowych. Rozliczenie należności i zobowiązań z tytułu wyżej opisanych transakcji nastąpiło w formie kompensaty wierzytelności i długów. W dniu 16 listopada 1998 roku podatnik wniósł reklamację na zakupione obuwie, która nie została uwzględniona. Spowodowało to wniesienie przez podatnika pozwu do sądu o zapłatę. Sąd zasądził wyrokiem zaocznym na rzecz podatnika dochodzoną kwotę. Egzekucja zasądzonych należności nie nastąpiła bowiem komornik umorzył postępowanie egzekucyjne z powodu bezskuteczności egzekucji. W ocenie podatnika, w jego działalności wystąpiła strata w środkach obrotowych, którą odniósł w koszty uzyskania przychodów w oparciu o przepisy art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podano, że organ podatkowy określając wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok należnego od E. i W. J. wyłączył z kosztów uzyskania przychodów kwotę stanowiącą wartość zwróconego obuwia tj. 59.373,69 zł. W ocenie organu, skoro podatnik dokonał zwrotu obuwia to powinien był fakt zwrotu obuwia odnotować w ewidencji prowadzonej do potrzeb podatku VAT i pomniejszyć za m-c styczeń 1999 r. podatek naliczony o podatek od towarów i usług, który obciążał zwrócone obuwie w kwocie 10.259,05 zł. Podano, że podatnik w rozliczeniu za m-c marzec 1998 roku obniżył podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT dokumentujących zakup obuwia. Zwrot obuwia wystąpił w m-cu styczniu 1999 r. i chociaż fakt ten nie został odnotowany w ewidencji VAT to podatnik powinien był zmniejszyć podatek naliczony za ten miesiąc o kwotę 10.259,85 zł i zamiast obniżyć podatek należny o kwotę 19.431,- zł jak to uczynił, to winien obniżyć jedynie o kwotę 9.172 zł (19.431 – 10.259,05). W konsekwencji podatnik za m-c styczeń 1999 r. zaniżył kwotę podatku należnego o kwotę 10.259,- zł i zobowiązanie winno wyrażać się kwotą 17.299,- zł, a nie w wysokości zadeklarowanej 7.040,- zł. Odwołując się od powyższej decyzji W. J. zarzucał, że wydana ona została z naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym; art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.); art. 120, 121, 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazywał, że korekta podatku naliczonego mogła nastąpić jedynie w oparciu o faktury korygujące VAT wystawione przez sprzedającego. Ponieważ podatnik nie otrzymał faktury korygującej sprzedaż w wyniku zwrotu obuwia, to brak było podstaw prawnych do pomniejszenia podatku naliczonego. Sprzedawca butów zakończył działalność gospodarczą z dniem 31 grudnia 1998 r., czyli w m-cu styczniu 1999 r., kiedy dokonano zwrotu obuwia, wystawić faktur korygujących już nie mógł. Podatnik podjął też bardzo obszerną polemikę ze stanowiskiem organu podatkowego nie uznającym za koszty uzyskania przychodów wartość zwróconego obuwia. Zdaniem podatnika na skutek zwrotu obuwia powstała strata w środkach obrotowych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ponieważ nie została ona w żaden sposób podatnikowi wyrównana, przeto można ją było odnieść w koszty uzyskania przychodów z mocy przepisów art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie podatnika, naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego wyrażało się m.in. tym, że organ przyjął sprzecznie ze stanem faktycznym, że podatnik w pozwie domagał się zasądzenia kwoty 67.650,65 zł z tytułu sprzedanych rzep ubraniowych tymczasem z uzasadnienia pozwu wynika wprost, że podatnik domagał się zasądzenia tej kwoty z tytułu zwrotu równowartości zareklamowanego obuwia. Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazywał, że decyzją w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych nie uznano za koszty uzyskania przychodów wartości zwróconego obuwia. Wyjaśniał, że okoliczność ta przesądziła też o niemożliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, stosownie do przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zawarty w fakturach dokumentujących wydatki na nabycie towarów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przyznał, że jakkolwiek organ I instancji nie przytoczył tego przepisu w decyzji, to rozstrzygnięcie zostało na nim oparte. Skarżąc powyższą decyzję w imieniu W. J. jego pełnomocnik wnosił o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego łącznie z kosztami zastępstwa procesowego w/g norm przepisanych. W uzasadnieniu powtórzone zostały argumenty podnoszone w postępowaniu odwoławczym. Do skargi zostały załączone kserokopie: pozwu o zapłatę, pięciu wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w B. wnosiła o jej oddalenie. Przytoczone zostały wywody zawarte w decyzji organu odwoławczego na poparcie stanowiska organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku w dniu 4 grudnia 2003 roku. Zgodnie z regulacją zawartą z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że podatnik za m-c marzec 1998 roku obniżył podatek należny od towarów i usług o kwotę 10.259,05 zł stanowiącą podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej zakup obuwia przez podatnika. Sprzedawca obuwia z końcem 1998 roku zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik w miesiącu styczniu 1999 roku zwrócił zakupione obuwie na adres sprzedawcy. Zwrot obuwia został udokumentowany dowodem "WZ". Podatnik nie uzyskał faktury korygującej na zwrócone obuwie. Faktem jest, że zwrot obuwia nie został przez podatnika uwidoczniony w ewidencji za m-c styczeń 1999 roku prowadzonej do potrzeb podatku VAT. Podatnik uznał, że kwota stanowiąca równowartość zwróconego obuwia stanowiła koszty uzyskania przychodów 1999 roku jako strata w środkach obrotowych (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Organy podatkowe zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów równowartości zwróconego obuwia i określiły wysokość podatku dochodowego W. i E. J. z wyłączeniem tej kwoty z kosztów uzyskania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 3 marca 2004 r. sprawa: SA/Bk 1503/03 orzekł o oddaleniu skargi, tym samym uznając, że decyzja określająca wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok była zgodna z prawem. Skoro podatnik dokonując zakupu obuwia w m-cu marcu 1998 roku obniżył o kwotę podatku naliczonego obciążającego zakup obuwia, podatek należny o kwotę 10.259,05 zł, a następnie zwrócił przedmiotowe towary w m-cu styczniu 1999 roku, bez skorygowania podatku VAT, to organy podatkowe nie naruszyły prawa zmniejszając w m-cu styczniu 1999 roku podatek naliczony o kwotę tego podatku odnoszącą się do zwróconego obuwia. Zwrot obuwia miał miejsce w m-cu styczniu 1999 roku i za ten miesiąc winna być skorygowana wysokość podatku VAT. Ponieważ zwrot obuwia nie został uznany za koszt uzyskania przychodu, przeto podatek naliczony dotyczący zwróconego obuwia nie mógł zmniejszyć podatku należnego za ten miesiąc stosownie do przepisu art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i stosując przepisy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.