I SA/Bd 1048/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2009r., do grudnia 2012r. postanawia: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny przekazanego mu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w sprawie o sygnaturze akt I FSK 1237/17 W wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 maja 2017r. sygn. akt I SA/Bd 263/17 uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] nr [...] określającą skarżącej Gminie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2009r.do grudnia 2012r. Zdaniem organu odwoławczego, uwzględniając obowiązujące przepisy ustawy z dnia 5 września 2016r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2016r., poz. 1454 ze zm.), stwierdzić należy, że w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nie ma możliwości odliczenia przez Gminę podatku naliczonego VAT pozostającego w związku z czynnościami opodatkowanymi dokonywanymi przez Z. R. P.w G. bez centralizacji rozliczeń. Gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego, tylko jeśli skorzysta z rozwiązań określonych w ww. ustawie. Organ zauważył, że po stronie Gminy pozostawała decyzja, czy "centralizuje" rozliczenia i odlicza podatek łącznie, czy rezygnuje z odliczeń i nie dokonuje centralizacji. Gmina natomiast nie podjęła czynności w zakresie "centralizacji" rozliczeń podatku od towarów i usług za okresy objęte niniejszym postępowaniem. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Gmina złożyła na nie skargę do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zasadniczo powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Podkreślić jednak należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że spór pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia, czy Gmina miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z inwestycją - budowa sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, przekazanej następnie nieodpłatnie jednostce budżetowej, która ją wykorzystuje do prowadzenia sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT, a także odliczenia podatku związanego z zakupem środków trwałych i pozostałych nabyć dokonanych przez Z. R. P.w G.. Zdaniem Gminy, dokonanie wydatków inwestycyjnych służących wykonywaniu działalności opodatkowanej przez podległe jednostki organizacyjne, z którymi Gminę łączą więzi prawne, ekonomiczne i organizacyjne uprawnia Gminę do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego od ww. wydatków. Natomiast zdaniem organu odwoławczego, warunkiem dokonania przez Gminę odliczenia VAT od inwestycji jest dokonanie "centralizcji" (tzn. rozliczenia podatku VAT przez Gminę razem z wszystkimi jej jednostkami organizacyjnymi). natomiast w sytuacji braku woli scentralizowania rozliczeń podatku VAT organy podatkowe nie mogą uwzględniać prawa do odliczenia podatku naliczonego tylko w odniesieniu do wybranych przez Gminę podmiotów (jednostek organizacyjnych). Należy podkreślić, że podobna kwestia, związana ze spornym obecnie zagadnieniem "centralizacji" rozliczeń podatku od towarów i usług Gminy z jej jednostkami organizacyjnymi, była przedmiotem orzekania przez tut. Sąd w wyroku z dnia 29 marca 2017r. sygn. akt I SA/Bd 69/17. Rozpoznając wniesioną od tego orzeczenia skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2017r. sygn. akt I FSK 1237/17 na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym przed 1 października 2016r. jednostka samorządu terytorialnego, która w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015r., sygn. C - 276/14 Gmina W. przeciwko Ministrowi Finansów, chcąc zrealizować prawo określone w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.2017.1221 j.t.) do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały przekazane nieodpłatnie jednostce budżetowej, zobowiązana jest dokonać korekt rozliczeń podatku łącznie wszystkich swych jednostek organizacyjnych i jednostki samorządu terytorialnego?" i w związku z tym odroczył rozpoznanie sprawy do czasu wyjaśnienia przedstawionego zagadnienia prawnego. Powyższe oznacza, że pod ocenę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego poddano zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które jest również istotą sporu w obecnie rozpoznawanej sprawie. Zatem, treść rozstrzygnięcia składu siedmiu sędziów NSA w przedstawionej kwestii prawnej, będzie miała istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Stąd też, mając na względzie wspomniane wcześniej zasady, w szczególności służące zachowaniu zasady pewności i bezpieczeństwa prawnego, zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie należy uznać za zasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.