I SA/Bd 108/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. – L. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. – L. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W złożonej do tut. Sądu skardze, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. Argumentując zasadność wniosku skarżąca podkreśliła, że wykonanie decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz skutkowałoby trudnymi do odwrócenie konsekwencjami. Zdaniem skarżącej, wykonanie decyzji zagroziłoby dalszemu funkcjonowaniu prowadzonych przez kontrahentów strony szkół oraz spowodowałoby utratę dla słuchaczy możliwości ukończenia kształcenia. Skarżąca podniosła, że niewstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd narazi stronę na poważne straty finansowe i postępowanie karne. Skarżąca dodała, że wiosek o wstrzymanie wykonania decyzji znajduje potwierdzenie w zarzutach skargi, a organy podatkowe w toku postępowania naruszyły szereg przepisów proceduralnych. W opinii skarżącej ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", nie nakłada wprost na skarżącą obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek. Skarżąca przypuszcza, że zamierzeniem ustawodawcy nie było nakładanie na skarżącą bezwzględnego obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności warunkujących uwzględnienie bądź oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja Sądu w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1799/11). Ponadto w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) NSA stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżąca nie podał żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Wskazała, jedynie, że wykonanie decyzji narazi skarżącą na poważne straty finansowe. Z treści wniosku nie wynika natomiast, jakie skarżąca osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Ponadto wyjaśnienie to trudno uznać za wiarygodne, w szczególności gdy zważy się, że zaległość podatkowa wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 654 zł. Skarżąca wskazała, że organy podatkowe w toku postępowania naruszyły szereg przepisów proceduralnych a wykonanie decyzji zagroziłoby dalszemu funkcjonowaniu prowadzonych przez kontrahentów strony szkół oraz spowodowałoby utratę dla słuchaczy możliwości ukończenia kształcenia oraz naraziłoby stronę na postępowanie karne. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). W związku z powyższym należy uznać, że samo istnienie prawdopodobieństwa wydania decyzji z naruszeniem prawa nie stanowi uzasadnienia dla wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zauważyć należy, że strona skarżąca w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do Sądu powinna przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinna wykazać, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi bowiem o związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, CBOSA). Zdaniem Sądu skarżącą nie wykazała związku przyczynowego między wykonaniem decyzji, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami. Skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdza, że wykonanie decyzji zagroziłoby dalszemu funkcjonowaniu prowadzonych przez kontrahentów strony szkół oraz naraziłoby stronę na postępowanie karne. W opinii Sądu te ogólnikowe twierdzenia nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku, ponieważ strona w żaden sposób nie wyjaśnia, jak wykonanie decyzji (gdzie zaległość podatkowa wynosi 654 zł) miałoby mieć wpływ na ewentualne niebezpieczeństwo powstania "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", którymi w opinii skarżącej jest "zagrożenie dla funkcjonowania prowadzonych przez kontrahentów strony szkół" oraz "narażenie strony na postępowanie karne". W tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Samo przekonanie skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zatem skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.