I SA/Bd 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "D.-P." S.A. w B. na interpretację Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę W dniu [...] r. "D.-P." S.A. (skarżąca) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Wnioskodawca przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazał, że jest właścicielem nieruchomości gruntowych, zabudowanych. Przedmiotowe nieruchomości składają się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych ujętych w kilku księgach wieczystych. Na nieruchomościach posadowionych jest kilka budynków. Właścicielem wszystkich budynków jest spółka. Wnioskodawca rozważa ustanowienie odrębnych własności jednego lub więcej lokali w jednym lub kilku budynkach posadowionych na każdej nieruchomości, przy czym jako jedną nieruchomość wnioskodawca traktuje jedną lub kilka działek ewidencyjnych objętych jedną księgą wieczystą. Wskutek ustanowienia odrębnej własności lokali wnioskodawca pozostanie ich jedynym właścicielem. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania: 1. Czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w jednym z nich ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.") - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji ? 2. Czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w kilku z nich ustanowiona zostanie odrębna własność jednego lokalu, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych tych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji? 3. Czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w kilku z nich ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, to podatek od nieruchomości od części budynków, w których ustanowiona została odrębna własność lokali, stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej tych budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych tych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji? W odniesieniu do pierwszego pytania, zdaniem wnioskodawcy, w przypadku gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w jednym z tych budynków ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa wszystkich lokali stanowiących odrębną nieruchomość (będących własnością wnioskodawcy), pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością spółki oraz udział w częściach wspólnych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji. Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie drugiego pytania strona stwierdziła, że w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w kilku z nich ustanowiona zostanie odrębna własność jednego lokalu, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa wszystkich lokali stanowiących odrębną nieruchomość (będących własnością wnioskodawcy), pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością spółki oraz udział w częściach wspólnych tych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji. Odnosząc się do przedstawionego trzeciego z pytań spółka wyraziła pogląd, że w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w kilku z nich ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, to podatek od nieruchomości od części budynków, w których ustanowiona została odrębna własność lokali, stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa wszystkich lokali stanowiących odrębną nieruchomość (będących własnością wnioskodawcy), pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej tych budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością spółki oraz udział w częściach wspólnych tych budynków i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji. W interpretacji indywidualnej z dnia [...]. Prezydent Miasta uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie organu wykładnia gramatyczna art. 3 ust. 5 u.p.o.l. lokalnych nie pozostawia wątpliwości, jak należy liczyć ułamek stanowiący podstawę obliczania udziału w powierzchni części wspólnych budynku oraz gruntu w przypadku wyodrębnienia lokali. Jest to powierzchnia użytkowa lokalu lub lokali należących do danego podmiotu do powierzchni użytkowej całego budynku. Proporcję tę należy odnieść do powierzchni użytkowej części wspólnych budynku, w którym nastąpiło wyodrębnienie oraz do powierzchni gruntu, tj. powierzchni wszystkich działek ewidencyjnych objętych daną księgą wieczystą. Powierzchnię te oblicza się wyłącznie do powierzchni części wspólnych budynku, a nie wszystkich budynków znajdujących się na nieruchomości. Przepis wyraźnie bowiem wskazuje, że ułamek ten odnosi się wyłącznie do powierzchni części wspólnych danego budynku i nie obejmuje innych budynków znajdujących się na nieruchomości. Tym samym organ nie zgodził się z opinią wnioskodawcy, że ww. przepis odnosi się do powierzchni użytkowej wszystkich budynków posadowionych na nieruchomości. Tak więc, w celu ustalenia powierzchni przypisanej do poszczególnych lokali należy obliczyć ją w ten sposób, że w liczniku wpisana zostanie powierzchnia użytkowa lokalu, a w mianowniku powierzchnia użytkowa całego budynku. Powierzchnia użytkowa budynku to, zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i, poddasza użytkowe. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie, zrzucając naruszenie: - art. 3 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię; - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie strony na potrzeby ustalenia wartości mianownika przedmiotowego ułamka należy posłużyć się wykładnią systemową zewnętrzną, bowiem wykładnia językowa (jaką wyłącznie zastosował organ podatkowy) nie daje pożądanego rezultatu, z uwagi na to, że przepis podatkowy w sposób literalny nie odnosi się do badanych kwestii. Tym samym, zdaniem spółki, należy posiłkować się przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w tym brzmieniem art. 3 ust. 5, zgodnie z którym, jeżeli nieruchomość, z której wyodrębnia się własność lokali, stanowi grunt zabudowany kilkoma budynkami, udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych, do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali (we wszystkich budynkach znajdujących się na tej samej nieruchomości), wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi, a także art. 2 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka czy garaż. Strona podniosła ponadto, że zaprezentowane przez Prezydenta stanowisko stoi w sprzeczności z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, która ukształtowała się w ostatnich miesiącach i która jednoznacznie potwierdza prawidłowość stanowiska spółki. Na poparcie swego stanowiska strona przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. We wniosku o wydanie interpretacji spółka wskazała, że jest właścicielem nieruchomości gruntowych zabudowanych, położonych w B.. Przedmiotowe nieruchomości składają się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych ujętych w kilku księgach wieczystych. Na nieruchomościach posadowionych jest kilka budynków. Właścicielem wszystkich budynków jest spółka. Strona rozważa ustanowienie odrębnych własności jednego lub więcej lokali w jednym lub kilku budynkach posadowionych na każdej nieruchomości, przy czym jako jedną nieruchomość skarżąca traktuje jedną lub kilka działek ewidencyjnych objętych jedną księgą wieczystą. Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku, gdy na nieruchomości znajduje się kilka budynków i w jednym lub kilku z nich zostanie ustanowiona odrębna własność jednego lokalu lub co najmniej dwóch lokali, podatek od nieruchomości od części wspólnych powinien zostać ustalony w proporcji, w jakiej powierzchnia użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości pozostaje do całkowitej powierzchni użytkowej wszystkich budynków znajdujących się na nieruchomości, czy też powierzchni użytkowej budynku, w którym wyodrębniono własność lokali. W odniesieniu do sposobu opodatkowania gruntów spółka nie sformułowała żadnych konkretnych zarzutów. W tym zakresie strona nie sprecyzowała na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych w skardze przepisów. Spór ten dotyczy interpretacji art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ponadto stosownie do treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W skardze, opierając się na treści art. 24 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, art. 46 § 1 k.c., czy przepisach ustawy z dnia 29 czerwca 1994 r. o własności lokali skarżąca wywodzi, że pojęcie budynku zawarte w treści art. 3 ust. 5 u.p.o.l. obejmuje swoim zakresem wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomości gruntowej objętej jedną księgą wieczystą. Sąd poglądu tego nie podziela. Analizując treść wskazanego przepisu nie można zapominać, że wykładnia językowa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale zakreśla jego granice. Sens słów i zwrotów jest nieprzekraczalna barierą procesów wykładni, a jej przełamanie prowadzi nieuchronnie do rozstrzygnięcia interpretacyjnego contra legem (por. B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s. 26-27). Skoro zatem przepis art. 3 ust. 5 u.p.o.l. posługuje się pojęciem "powierzchni użytkowej całego budynku", to nie można przez to rozumieć – jak twierdzi strona - wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomości. Podstawą takiego rozumowania strony jest treść art. 3 ust. 5 ustawy o własności lokali. Według tego przepisu, jeżeli nieruchomość, z której wyodrębnia się własność lokali, stanowi grunt zabudowany kilkoma budynkami, udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. W świetle powyższego w proporcji, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy o własności lokali jest uwzględniana także powierzchnia lokali znajdujących się w innych budynkach na tej samej nieruchomości. Jednak przepis art. 3 ust. 5 u.p.o.l. reguluje omawianą kwestię w sposób zupełnie odmienny. Został on przy tym sformułowany jasno i nie ma wątpliwości co do tego, że nie odwołuje się on do pojęcia nieruchomości, na której znajdują się budynki, w których wyodrębniono lokale. Proporcja wynikająca z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. została wyrażona ułamkiem, w którym w mianowniku jest powierzchnia użytkowa całego budynku. Ponadto, w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zawarta jest legalna definicja powierzchni użytkowej budynku lub jego części. Zgodnie z tym przepisem jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Ustawa precyzuje również, że pod pojęciem "budynek" należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Przepisy te nie odnoszą zatem się do pojęcia "nieruchomości" w rozumieniu przyjętym przez stronę, lecz do pojęcia budynku. Należy też zauważyć, że przepis art. 3 u.p.o.l. określa zakres podmiotowy ustawy, czyli doprecyzowuje krąg podmiotów, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Analiza tego przepisu nie może być jednak dokonywana w sposób oderwany od pozostałych przepisów ustawy, a zwłaszcza jej art. 2. Jego treść wyraźnie wskazuje, że nieruchomość zdefiniowana w kodeksie cywilnym nie jest tożsama z przedmiotem podatku od nieruchomości. W istocie rzeczy, stosownie do treści art. 2 u.p.o.l. przedmiotem podatku są budynki, budowle i grunty, bez względu na to, czy stanowią nieruchomość w rozumieniu art. 46 k.c., czy też nie. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają, oprócz budynków, także ich części. Najczęściej opodatkowanie części budynku będzie miało miejsce w dwóch przypadkach. Pierwszy z nich występuje w sytuacji uregulowanej w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., której analiza pozostaje poza zakresem zainteresowania w niniejszej sprawie. Drugim często spotykanym przypadkiem opodatkowania części budynku są lokale stanowiące odrębne nieruchomości. Taki lokal - w sensie fizycznym stanowiący część budynku - jest odrębną nieruchomością i odrębnym przedmiotem podatku. Jest to nieruchomość, o której mowa w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Od takiej części budynku jej właściciel jest zobowiązany zapłacić podatek. Lokale te - co zrozumiałe - są zlokalizowane w budynku. W tej sytuacji przedmiotem podatku - co należy podkreślić - nie jest budynek, ale lokale jako odrębne nieruchomości. Podatnikami podatku od lokali są ich właściciele. Płacą oni podatek za swoje lokale i od udziału w częściach budynku stanowiących współwłasność, co bezpośrednio wynika z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Wyodrębnienie w budynku własności lokali skutkuje tym, że ten "jednorodny" przedmiot opodatkowania - budynek – "dzieli się na części", tj.: lokale i części budynku stanowiące współwłasność właścicieli lokali (np. strychy, piwnice, korytarze itp.). W takim ujęciu przedmiotem podatku są lokale, które wraz z częścią wspólną stanowią budynek w sensie fizycznym (por. L. Etel, Komentarz do art. 2 ustawy o podatku od nieruchomości, [w:] Komentarz do podatku od nieruchomości, stan prawny na 1 stycznia 2013 r., LEX). W powyższych wywodach zwraca uwagę to, że przedmiotem podatku jest wyodrębniony lokal jako część danego budynku. W rezultacie należy przyznać rację organowi podatkowemu, że art. 3 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy jedynie budynku, w którym wyodrębniono własność lokali. Nie dotyczy zaś powierzchni użytkowej wszystkich budynków znajdujących się na nieruchomości gruntowej. Sąd podziela także pogląd organu, że art. 3 ust. 5 u.p.o.l. będzie miał zastosowanie w przypadku wyodrębnienia co najmniej dwóch lokali. W przepisie tym jest bowiem mowa o wyodrębnieniu własności lokali, a nie lokalu. Sąd nie podziela przy tym stanowiska spółki, że powyższa interpretacja prowadzi do podwójnego opodatkowania części wspólnych w budynku, w którym wyodrębniono własność lokali. Podkreślić też należy, że z dniem 1 stycznia 2016 r. treść art. 3 ust. 5 u.p.o.l. uległa zmianie na mocy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045). Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. To nowa regulacja jest znacząco odmienna od dotychczasowej. Art. 3 ust. 5 u.p.o.l. nadano zupełnie nową treść, co prowadzi do wniosku, że zmiana ta nie miała charakteru porządkującego czy redakcyjnego, lecz charakter normatywny. Z uzasadnienia do projektu wskazanej nowelizacji wynika (Sejm RP VII kadencji, druk nr 2656), że nadanie nowego brzmienia art. 3 ust. 5 u.p.o.l. ma umożliwić objęcie podatkiem całej powierzchni stanowiącej współwłasność istniejącą w związku z odrębną własnością lokali. Nowelizacja ta potwierdza, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym proporcja, o której mowa w art. 3 ust. 5 u.p.o.l., została uzależniona od powierzchni użytkowej budynku, w którym wyodrębniono lokal, a nie od łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi znajdujących się na danej nieruchomości. Nie jest rolą Sądu, aby w drodze interpretacji przepisów prawa - wbrew ich treści - korygował legislatora. Z tych też względów nie można zgodzić się ze spółką, że organ naruszył art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Dla uzasadnienia swoich racji spółka przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Należy jednak wskazać, że orzecznictwo w tym względzie nie jest jednolite i można wskazać liczne orzeczenia, w których sądy administracyjne zajmują stanowisko przeciwne, np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 października 2015 r., I SA/Bd 660/15; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2015 r., I SA/Rz 942/15; wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 września 2015 r., I SA/Łd 668/15; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2015 r., I SA/Łd 8/15; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2015 r., I SA/Wr 66/15; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lutego 2016 r., I SA/Po 1231/15. Sąd w niniejszym składzie przychyla się do poglądów wyrażonych we wskazanych wyżej orzeczeniach. Nie można też uznać za zasadny zarzut naruszenia art.121 § 1 w zw. z art. 14 h O.p., poprzez naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Naruszenia tej zasady strona upatruje w tym, że organ nie uwzględnił przytoczonych przez nią orzeczeń sądów administracyjnych. Skoro jednak linia orzecznicza w spornej kwestii nie jest jednolita, a organ uzasadnił powody uznania stanowiska strony za nieprawidłowe, to z tego, że wydana interpretacja nie spełnia oczekiwań skarżącej nie można zasadnie wywodzić, że narusza ona zasadę zaufania do organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.