I SA/Bd 112/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 11 grudnia 2013r. M. L. złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz obawa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że organy podatkowe prowadzą szereg postępowań opartych o tożsamy stan prawny i mogą wszcząć postępowanie egzekucyjne, które z kolei może doprowadzić do uniemożliwienia regulowania bieżących zobowiązań, uzyskania kredytów obrotowych bądź inwestycyjnych, a w konsekwencji do niewypłacalności skarżącego i ogłoszenia przez niego upadłości. Skarżący podkreślił, że zapewnia zatrudnienie bezpośrednio i pośrednio na lokalnym rynku pracy, na którym jest wysoka, stała liczba osób bezrobotnych. Ponadto wskazał, że prowadzona przez niego działalność jest jedynym źródłem dochodu jego i jego rodziny, tj. żony i trójki dzieci, w tym jednego niepełnosprawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżący na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia przywołał jedynie dość ogólnikowe i hipotetyczne stwierdzenia, wskazując, iż organ może wszcząć postępowanie egzekucyjne, które z kolei może doprowadzić do uniemożliwienia regulowania bieżących zobowiązań, uzyskania kredytów a w konsekwencji do niewypłacalności skarżącego, która może doprowadzić do ogłoszenia upadłości. Skarżący nie podał żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Sąd zauważa, że dla wstrzymania zaskarżonego aktu nie jest wystarczającą przesłanką ilość prowadzonych postępowań podatkowych, które hipotetycznie mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowań egzekucyjnych. Również niewystarczającym jest argument, że skarżący ma na utrzymaniu 5-osobową rodzinę przy braku dokładnego sprecyzowania dochodu i wydatków. Sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Co więcej twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak zaś takiego odniesienia – co niewątpliwie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez wystarczającego uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Skoro zatem skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.