I SA/Bd 1149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu spółki za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2011r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu Spółki z o.o. "P.-S.", za zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika od dokonanych wypłat wynikającą z deklaracji PIT-4R za styczeń 2011r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu, a egzekucja z majątku Spółki okazała się w części nieskuteczna. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, w sprawie zaistniały przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności wymienione w art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p.". W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez naruszenie przepisów art. 116 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 31 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odwołujący wskazał na brak aktywności wierzyciela ([...] Urzędu Skarbowego w T.) w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że inni wierzyciele Spółki, w tym Komornik Sądowy, prowadzą skuteczną i efektywną egzekucję. Zdaniem odwołującego, istnieje mienie Spółki umożliwiające zaspokojenie w znacznej części zaległości Spółki. Ponadto podatnik zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji błędnie ustalono wartość nieruchomości Spółki, ponieważ w związku z podziałem gruntu na 5 mniejszych działek o przeznaczeniu produkcyjno-usługowym jej wartość uległa znacznemu zwielokrotnieniu i przekracza 1,7 mln zł. W ocenie odwołującego, organ pierwszej instancji nie sprawdził rzeczywistego stanu zadłużenia Spółki, a jedynie zasugerował się wysokością wpisów hipotecznych, które powinien zweryfikować o dane uzyskane od wierzycieli hipotecznych. W opinii podatnika, rzeczywiste zadłużenie, wg stanu na październik 2013r., wynosiło [...] zł. Odwołujący zaznaczył, że nie było podstaw do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż dysponowała ona majątkiem, którego wartość przekraczała jej zobowiązania oraz regulowała swoje zobowiązania, tym samym nie utraciła płynności finansowej. Jednocześnie podał, że fakt niezgłoszenia wniosku nie nastąpił z jego winy, ponieważ nie miał pełnej wiedzy na temat rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki, z uwagi na prowadzenie spraw rachunkowo-księgowych przez firmę zewnętrzną. Dodatkowo podniósł, że księgowy obsługujący Spółkę został skazany za nierzetelnie prowadzenie ksiąg i dokumentacji Spółki, co zdaniem skarżącego zwalnia go od odpowiedzialności. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Podkreślił, że art. 116 O.p. ustala nie tylko warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe tej spółki, ale także wskazuje jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania, że Spółka posiada zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez członka zarządu obowiązków oraz, iż egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast stronę obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność, tj.: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe), lub wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z winy członka zarządu, albo wskazanie mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podał, że sprawowaną przez skarżącego funkcję członka zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania, potwierdzają: umowa Spółki, dane zawarte w Rejestrze Przedsiębiorców oraz podpisane przez skarżącego zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem (NIP-2), zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2007r. (CIT-8), pismo z dnia 13 lipca 2009r. kierowane do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w B. przy sprawozdaniu finansowym z 2008r., sprawozdanie z działalności Zarządu Spółki za 2009r., bilans na dzień 31 grudnia 2009r., a także rachunek zysków i strat za 2009r. Przechodząc do rozpoznania przesłanki bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki, organ odwoławczy podał, że w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny pobrał kwotę [...]zł (w tym: [...]zł na należność główną, [...] zł na odsetki za zwłokę), która częściowo doprowadziła do zaspokojenia zaległości podatkowej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2009r. Prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło jednak do zaspokojenia zaległości podatkowej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika od dokonanych wypłat, wynikającego z deklaracji PIT-4R za styczeń 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził kompleksowo postępowanie egzekucyjne. Podejmował próby zajęcia rachunków bankowych oraz zajęcia wierzytelności Spółki u kontrahentów, poszukiwał także ewentualnych składników majątku ruchomego i nieruchomego Spółki poprzez zapytania kierowane do instytucji państwowych (Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta T., Starostwa Powiatowego w T.) oraz osoby zarządzającej Spółką "P.-S." podczas spisywania protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej Spółki. W wyniku otrzymanych informacji w zakresie posiadanego majątku ustanowił zastaw skarbowy na pojeździe należącym do Spółki oraz dokonał wpisu - hipotek na nieruchomości celem zabezpieczenia zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ odwoławczy zauważył, że przed wpisami hipotecznymi Naczelnika [,..] Urzędu Skarbowego w T. widniały według pierwszeństwa zaspokojenia wpisy dotyczące zadłużenia Spółki wobec Banku Spółdzielczego w B.Oddział w Ch. z tytułu kredytu na łączną kwotę[...]zł, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu nieopłaconych składek: na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, fundusz pracy, fundusz gwarantowanych świadczeń prasowniczych na łączną kwotę [...] zł oraz Miasta Ch. z tytułu podatku od nieruchomości na łączną kwotę [...] zł. Ustosunkowując się do twierdzenia zawartego w odwołaniu, a dotyczącego błędnego obliczenia w zaskarżonej decyzji zobowiązań Spółki zabezpieczonych hipotekami, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wysokość dokonanych wpisów do księgi wieczystej nr [...] faktycznie wynosiła łącznie [...] zł, przy czym wartość tych wpisów opiewała na kwoty zadłużenia Spółki na rzecz Banku Spółdzielczego w B.y Oddział w Ch., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Miasta Ch. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. na dzień wpisu i stanowiła górną granicę zaspokojenia wierzyciela. Tym samym zarzut w zakresie nie sprawdzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji rzeczywistego stanu zadłużenia Spółki, organ uznał za bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia majątku Spółki wskutek zwielokrotnienia wartości nieruchomości w związku z jej podziałem na mniejsze działki, organ odwoławczy zauważył, że mienie spółki wskazane przez członka zarządu musi spełniać pewne warunki określone w tym przepisie, aby członek ten mógł uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Zatem musi faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej oraz przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów. Przedłożony przez skarżącego projekt podziału ww. działki nie zawierał, zdaniem organu, przybliżonych wartości, które można byłoby uzyskać po sprzedaży działek. Rozpoznając kolejną przesłankę z art. 116 O.p., tj. zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, organ odwoławczy przedstawił sytuację finansowo-ekonomiczną Spółki. Wskazał, że w latach 2007-2011 Spółka w składanych zeznaniach rocznych (CIT-8) wykazała stratę. W ocenie organu, z danych tych wynika, że zobowiązania Spółki w powołanych latach przekroczyły jej aktywa, a kapitał własny wykazywał wartość ujemną. W analizowanym okresie ulegały zwiększeniu również zobowiązania z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń. Organ przedstawił wskaźniki: płynności bieżącej, płynności gotówkowej oraz ogólnego zadłużenia Spółki, z których, w jego ocenie wynikało, że Spółka miała niski stopień wypłacalności, co przekładało się na brak zdolności do terminowego regulowania zobowiązań oraz bardzo złą kondycję finansową. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej, w oparciu o posiadane w aktach sprawy dokumenty przedstawiające sytuację finansową Spółki, "właściwy czas" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, należało liczyć już od 2 maja 2008r. (14 dni od dnia 17 kwietnia 2008r., tj. od dnia złożenia w Drugim Urzędzie Skarbowym w T. deklaracji CIT-8 za rok podatkowy 2007r.). Organ zauważył, że w tej dacie skarżący miał świadomość, iż zobowiązania Spółki na koniec 2007r. przekroczyły jej majątek, bowiem według wartości wykazanych w bilansie za 2008r. aktywa Spółki na dzień 31 grudnia 2007r. stanowiły kwotę [...] zł, a zobowiązania kwotę [...] zł. W tym czasie Spółka była już niewypłacalna, a kontynuacja jej działalności była zagrożona, co obligowało zarząd Spółki do podjęcia stosownych działań. Zdaniem organu, na uwagę zasługuje fakt, że w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2009r. złożonego w dniu 12 lipca 2010r. skarżący podał, iż z uwagi na wystąpienie w kolejnym roku obrotowym straty z tytułu prowadzonej działalności, występują zagrożenia dla kontynuowania prowadzonej działalności. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że stan faktyczny sprawy wypełnił przesłanki przepisu art. 116 § 1 i 2 O.p. i potwierdził pełnienie przez skarżącego w czasie powstania zaległości podatkowych, obowiązków Prezesa Zarządu Spółki oraz dowiódł bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki w części, a skarżący nie udowodnił zaistnienia przesłanek negatywnych, uwalniających od odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe Spółki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, przeprowadzenie wnioskowanych w odwołaniu dowodów nie ujawniłoby nowych okoliczności sprawy, a w aktach sprawy znajdują się wystarczające dokumenty zgromadzone przez organ pierwszej instancji stwierdzające wysokość rzeczywistych zobowiązań Spółki. Organ podkreślił również, że ani rezygnacja z funkcji przez skarżącego z uwagi na stan zdrowia, ani zlecenie prowadzenia rachunkowości innej osobie nie stanowią przesłanek odstąpienia od wydania decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając: - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna w celu zaspokojenia wierzyciela, tj. [...] Urzędu Skarbowego w T. oraz uznanie odpowiedzialności osobistej skarżącego za zobowiązania Spółki, podczas gdy w rzeczywistości Spółka ma majątek, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości Spółki oraz nie uwzględnienie aktualnej wartości nieruchomości należącej do Spółki; - nieprawidłowe opisanie przebiegu egzekucji i wysokości należności oraz błędne uznanie, że egzekucja była prowadzona należycie, a nadto uznanie niewypłacalności Spółki i obciążenie skarżącego brakiem wskazania mienia, które musi faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji, w konsekwencji czego uznanie, iż skarżący nie uwolnił się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego, a nie wpłaconego; - błędne ustalenie faktów w odniesieniu do okoliczności związanych z zagubieniem dokumentów dotyczących sytuacji finansowej Spółki, które mogłyby posłużyć organowi podatkowemu i nie odniesienie się do tej kwestii w decyzji; - naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 O.p., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że w sprawie skarżący jest odpowiedzialny za zobowiązania Spółki, ponieważ we właściwym czasie nie złożył wniosku o upadłość oraz pociągnięcie skarżącego do odpowiedzialności, pomimo prowadzania nieprawidłowej egzekucji należności podatkowej, która nie okazała się bezskuteczna; skarżący podkreślił, że organ pomija w swoich rozważaniach fakt, iż aktualna wartość nieruchomości jest w pełni wystarczająca, a obliczenia wcześniej dokonane przez organ są błędne; ponadto skarżący podał, że zobowiązania Spółki pokrywał z własnego majątku; - naruszenie interesu prawnego opartego na przepisach powszechnie obowiązującego prawa, w tym art. 116 O.p., poprzez pociągnięcie skarżącego do odpowiedzialności, mimo niezaistnienia przesłanek ustawowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ podatkowy błędnie ustalił stan faktyczny sprawy poprzez przyjęcie, iż egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, pomimo faktu, że inni wierzyciele prowadzą wobec skarżącego skuteczną egzekucję. Zdaniem strony, szereg wątpliwości, co do sposobu prowadzenia egzekucji i jej skuteczności, daje podstawę do stwierdzenia, że przesłanka bezskuteczności egzekucji nie została spełniona. W opinii skarżącego, organ podatkowy błędnie przyjął, że skarżący nie wskazał mienia, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości Spółki, kiedy to Spółka faktycznie posiada majątek w postaci nieruchomości położonej w Ch.o wartości według aktualnych cen rynkowych w wysokości [...] zł. Zdaniem skarżącego, błędna ocena całości sprawy wskazuje, że ponosi on negatywne konsekwencje związane z przedłużającym się postępowaniem administracyjnym, co odbija się na jego pracy i zdrowiu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. II. Spór w sprawie sprowadza się do zagadnienia odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako członka zarządu Spółki z o.o. "P.-S." za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika od dokonanych wypłat za styczeń 2011r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. Zdaniem organu, zaszły podstawy do orzeczenia tej odpowiedzialności na podstawie art. 116 O.p. W ocenie natomiast strony skarżącej przeciwnie, ponieważ wskazał on majątek Spółki, z którego można dokonać zaspokojenia tych należności, nadto organ błędnie ustalił wartość tego majątku oraz wysokość zaległości wobec innych wierzycieli przyjmując górną granicę zabezpieczenia hipotecznego. Na wstępie podać należy, że na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2). W świetle powyższego unormowania, organ podatkowy powinien wykazać, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki z o.o. "P.-S." w okresie kiedy powstała zaległość podatkowa, bezskuteczność egzekucji oraz zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. III. W pierwszej kolejności organ podatkowy ustalił, czy skarżący pełnił funkcję członka zarządu w Spółce w okresie powstania zaległości podatkowej, tj. z upływem [...]r. Podać należy, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki z o.o. "P.-S." w okresie od [...]., a okoliczność ta jest niesporna. Skarżący nie kwestionuje, że był prezesem Zarządu ww. Spółki. Nadto skarżący sprawując tę funkcję w podanym okresie podpisywał wiele dokumentów np.: zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem (NIP-2); zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób pranych za rok podatkowy od 1 stycznia 2007r. do 31 grudnia 2007r. (CIT-8); pismo z dnia [...]. kierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. przy sprawozdaniu finansowym z 2008r.; sprawozdanie z działalności Zarządu Spółki za 2009r. (wpływ do D. Urzędu Skarbowego w T. w dniu [...]r.), bilans na dzień 31 grudnia 2009r. i rachunek zysków i strat za 2009r. (wpływ do [...] Urzędu Skarbowego w T. w dniu [..] W konsekwencji powyższa przesłanka odpowiedzialności została wykazana. IV. Podać należy, że zasadnie organ uznał, iż egzekucja w stosunku do majątku Spółki "P.-S." była bezskuteczna. Wyjaśnić należy, że pojęcie bezskuteczności egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym. Pojęcie to należy rozumieć zgodnie z dyrektywami wykładni językowej i powiązać je z celem postępowania egzekucyjnego. W języku potocznym pod pojęciem bezskuteczności rozumie się nieprzynoszenie pożądanych rezultatów, daremność, bezowocność ("Słownik Języka Polskiego" pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1978, t. I, s. 150). Celem egzekucji jest doprowadzenie do zaspokojenia roszczeń wierzyciela. W związku z powyższym, o skuteczności egzekucji można mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, a więc zostanie wyegzekwowana kwota długu. W uchwale z dnia 8 grudnia 2008r. sygn. akt II FPS 6/08 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Takie dowody, związane z bezowocnym poszukiwaniem majątku Spółki, a tym samym bezskutecznością egzekucji, zostały w rozpoznawanej sprawie zgromadzone. Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż dokonywano zajęć rachunków bankowych Spółki, występowano do różnych instytucji z zapytaniem o posiadany przez Spółkę majątek, sporządzano raporty przez poborców skarbowych o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, prowadzono egzekucję z ruchomości i nieruchomości. Działania te nie doprowadziły do zaspokojenia wierzyciela. W przedmiotowej sprawie pomimo podjęcia szeregu czynności przez organ, cel egzekucji nie został zrealizowany, tzn. nie został wyegzekwowany dług od podatnika. W aktach sprawy znajduje się też postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]., którym organ egzekucyjny – na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki "P.-S." "z uwagi na fakt, iż Zobowiązany nie posiada majątku, z którego można prowadzić postępowanie egzekucyjne." (k.76-77, tom 1/2). Ponadto w dniu [...]. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w T. zwrócił tytuły wykonawcze, ponieważ umorzono egzekucję z powodu nie przystąpienia nikogo do drugiej licytacji z nieruchomości (k. 68, tom 1/2). Również kolejny Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w T. pismem z dnia [...]. poinformował, że dokonał sprzedaży dwóch wtryskarek na łączną kwotę 20.662,60 zł (netto), zajął rachunek bankowy i wierzytelność, jednakże egzekucja z tych składników majątkowych okazała się bezskuteczna. Jednocześnie ustalił, że dłużnik jest właścicielem nieruchomości i pojazdu R.M. Kombi rok prod. 2002 (k. 56, tom 1/2). Podnieść należy, że umorzenie postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika D. Urzędu Skarbowego poprzedzone było wieloma czynnościami. I tak w dniu 10 września 2012r. wystawiono zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem do tytułu wykonawczego Nr [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do kwietnia 2011r. i skierowano je do Banku [...]. w W., [...] S.A. we W., [...] Bank Polska S.A. w K., Banku [..]. w G., Banku [...] S.A. w W., [...] Bank S.A. w Ł., Banku [...] S.A. w W., Banku [...] Polska S.A. w W., [...]Bank S.A. w L., [...] Bank Polska S.A. we W., [...] Bank [...] S.A. w K., [...]Bank Polska S.A., Banku [...] w T., Banku [...] w W., [...] S.A. Z. w W., [...] Bank S.A. w K., [...] Bank S.A. w W., [...] Banku Spółdzielczego we W. i Banku [...] w B. Oddział w T.(k. 181-220, 231-236, tom 2/2). W odpowiedzi na powyższe Bank [...] S.A. w G., Bank [...] S.A. w W., [...] Bank S.A. w Ł., Bank [...] S.A. w W., Bank [...] Bank Polska S.A. w W., [...] Bank [...]S.A. w K., [...] Bank S.A. w K., [...]Bank S.A. w W., [...] Bank [...] we W. i Bank [...] w B.Oddział w T. - poinformowały, że nie prowadzą rachunku Spółki podlegającego egzekucji (k. 221-230, 285, 337-346, tom 2/2). W przypadku braku konta, banki nie mają obowiązku udzielania informacji, stąd też, brak było odpowiedzi na zapytanie pozostałych banków. Podnieść należy, że organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne także w związku z innymi zaległościami Spółki tj.: 1) w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do października i za grudzień 2009r., od maja do października oraz za grudzień 2010r., dla których wystawiono tytuły wykonawcze oraz 2) w podatku od nieruchomości, tytuły wystawione przez Urząd Miasta Ch.. Zauważyć należy, że w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie podatku od towarów i usług ING Bank Śląski poinformował, iż na rachunkach bankowych, których posiadaczem jest Spółka brak jest środków pieniężnych oraz, że do rachunku wystąpił zbieg egzekucji prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T., Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Komornika Sądowego M. G. przy Sądzie Rejonowym w .T, Komornika Sądowego J.B. przy Sądzie Rejonowym dla W. – W.. Zaś pismem z dnia [...]r. Bank zawiadomił, że rachunki bankowe Spółki zostały zamknięte. Pismo z dnia 29 stycznia 2013r. potwierdza fakt, że Bank nie prowadzi rachunków bankowych Spółki (k. 221-230, 285, tom 2/2). Organ egzekucyjny podejmował także próby zajęcia wierzytelności u kontrahentów Spółki, jednakże okazały się one nieskuteczne. Jednocześnie organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia [...] ustanowił zastaw skarbowy na pojeździe marki R. M. Kombi, rok produkcji 2002. Natomiast w dniu 7 sierpnia 2012r. pracownik organu egzekucyjnego D. Urzędu Skarbowego w T. spisał protokół o stanie majątkowym zobowiązanego z D. M. O. - prokurentem w Sp. z o.o. "P.-S." (k. 72, tom 1/2). Organ egzekucyjny zwrócił się także do Urzędu Miasta T. Wydział Geodezji i Kartografii oraz Starostwa Powiatowego w T. o podanie, czy Spółka jest właścicielem nieruchomości. W odpowiedzi z dnia [...]. Urząd Miasta T. poinformował, że Spółka nie figuruje jako właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości położonych na terenie Miasta T. (k. 279, tom 2/2). Natomiast Starostwo Powiatowe w T. przy piśmie z dnia [...] przesłało informację z rejestru gruntów i budynków, z których wynika, że Spółka jest współwłaścicielem działki Nr KW [...] oraz właścicielem działki i budynków Nr KW [...] (k. 281-282, tom 2/2). W ramach dalszych czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny [...] Urzędu Skarbowego w T.wniósł w dziale IV księgi wieczystej Nr [...], ustanowionej dla nieruchomości położonej w Ch. przy ul. D. oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, o wpis hipoteki przymusowej w łącznej kwocie [....] zł. Należy podkreślić, że przed wpisami hipotecznymi Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. widnieją według pierwszeństwa zaspokojenia wpisy dotyczące zadłużenia Spółki wobec Banku S. w B. Oddział w Ch. z tytułu kredytu na łączną kwotę [...] zł, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu nieopłaconych składek: na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, fundusz pracy, fundusz gwarantowanych świadczeń prasowniczych na łączną kwotę [..]. zł oraz Miasta Ch. z tytułu podatku od nieruchomości na łączną kwotę [...] zł. Prawdą jest, że organ obliczył w zaskarżonej decyzji zobowiązania Spółki zabezpieczone hipotekami, według których wysokość dokonanych wpisów do księgi wieczystej Nr [...] faktycznie wynosiła łącznie [...] zł. Należy wskazać, że wartość tych wpisów obejmowała kwoty zadłużenia Spółki na rzecz Banku[...] w B.Oddział w Ch.Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Miasta Ch. oraz Naczelnika[...]Urzędu Skarbowego w B. na dzień wpisu i stanowiła górną granicę zaspokojenia wierzycieli. Również na drugiej nieruchomości Nr KW [...] dokonano zabezpieczeń hipotecznych na łączną kwotę obciążeń [...] zł. Pomimo, że wpisy w tych dwóch nieruchomościach odnoszą się do górnej granicy zadłużenia, a niektóre kwoty dotyczą tego samego zobowiązania zabezpieczonego na każdej z nieruchomości, jednak istotne w sprawie jest, iż licytacja tych nieruchomości przy cenach wywoławczych (drugiej licytacji) [...] zł (nieruchomość wg KW [...]) i [...]zł (nieruchomość wg [...]) nie powiodła się (k. 139-141, tom 1/2). Skuteczną okazała się egzekucja z ruchomości Spółki, tj. dwóch wtryskarek, jednakże uzyskana kwota wyniosła zaledwie 2.337,40 zł brutto (k. 56, tom 1/2 , k. 251, tom 2/2). W konsekwencji prowadzone postępowania egzekucyjne nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości podatkowej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika od dokonanych wypłat, a wynikającego z deklaracji PIT-4R za styczeń 2011r. Mając na uwadze powyższe ustalenia należy stwierdzić, że w pełni na aprobatę zasługuje stanowisko organu o bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki "P.-S.". V. Przechodząc do dalszej części uzasadnienia zauważyć należy, że w uchwale z dnia 10 sierpnia 2009r. sygn. akt II FPS 3/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario: skoro członek zarządu nie odpowiada, jeżeli we właściwym czasie zgłoszono upadłość, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy upadłości we właściwym czasie nie zgłoszono. Badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Prowadząc postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, organ podatkowy jest zobowiązany respektować zasady postępowania wyrażone w przepisach działu IV Ordynacji podatkowej - Postępowanie podatkowe, w tym między innymi w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191. Podnieść należy, że odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W każdym przypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. Skoro w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. "Właściwy czas" do zgłoszenia upadłości to czas, w jakim zarząd spółki niebędący w stanie realizować zobowiązań względem wszystkich jej wierzycieli, powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wszystkich wierzycieli, którzy po ogłoszeniu upadłości mogą liczyć na równomierne zaspokojenie. Jeżeli zatem zarząd spółki zgłasza wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, to oznacza, że uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zaspokojenia niektórych wierzycieli ze szkodą dla innych (zob.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2002r., I ACa 1428/2001). Wniosek o ogłoszenie upadłości można było uznać za złożony we właściwym czasie tylko wtedy, gdy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie od chwili, gdy bądź to przedsiębiorca nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań bądź też, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 Prawa upadłościowego i naprawczego). Takie też stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., I FSK 1115/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006r., II FSK 1287/05; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 552). Oceniając, czy w sprawie zachodzi powyższa przesłanka, organy poddały analizie sytuację ekonomiczno-finansową Spółki "P.-S." na podstawie bilansów oraz rachunków zysków i strat za lata 2007-2011. Organ wskazał w każdym roku wysokość aktywów i pasywów, wielkość przychodów, straty, należności i zobowiązania krótkoterminowe oraz długoterminowe, wielkość środków pieniężnych w kasie i na rachunkach na koniec ww. lat. Przedstawione dane wskazują, że zobowiązania Spółki były wyższe od należności: 8,9 razy w 2007r.; 153,77 razy w 2008r.; 9,3 razy w 2009r.; 14,14 razy w 2010r.; 10,76 razy w 2011r. Natomiast procent w jakim suma zobowiązań przekroczyła wartość bilansową przedsiębiorstw wynosił w kolejnych latach 2007-2011 odpowiednio: 1,24; 27,50; 42,25; 72,14; 99,88. Organ podatkowy ustalił wskaźnik płynności bieżącej, gotówkowej. Badaniu poddano również wskaźnik ogólnego zadłużenia Spółki, który jest miarą wskazującą, w jakim stopniu aktywa spółki finansowane są przez wierzycieli. Z danych tych wynika, że sytuacja finansowa Spółki była na przestrzeni kilku lat niekorzystna i ciągle się pogarszała. Trafnie organ zwrócił uwagę, że w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2009r. złożonego w dniu 12 lipca 2010r. w wyjaśnieniach dotyczących poważnych zagrożeń dla kontynuacji działalności, skarżący podał, iż z uwagi na wystąpienie w kolejnym roku obrotowym straty z tytułu prowadzonej działalności, występują zagrożenia dla kontynuowania prowadzonej działalności (k. 23, tom 1/2). Skarżący miał zatem wiedzę o złej kondycji finansowej Spółki. W oparciu o posiadane w aktach sprawy dokumenty przedstawiające sytuację finansową Spółki "właściwy czas" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, należało liczyć już od 2 maja 2008r., tj. 14 dni od dnia złożenia w[...] Urzędzie Skarbowym w T.deklaracji CIT-8 za rok podatkowy 2007r. W tej dacie zobowiązania Spółki na koniec 2007r. przekroczyły jej majątek, bowiem według wartości wykazanych w bilansie za 2008r. aktywa Spółki na dzień 31 grudnia 2007r. stanowiły kwotę [...] zł, a zobowiązania kwotę [...] zł. W tym czasie Spółka była już niewypłacalna, a kontynuacja jej działalności była zagrożona, co obligowało zarząd Spółki do podjęcia stosownych działań. W świetle powyższej analizy należy zgodzić się z organem odwoławczym, że już w 2008r. należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Podać również należy, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z o.o. nie został zgłoszony, czemu strona skarżąca nie zaprzecza. Podnieść też należy, że powierzenie przez Spółkę prowadzenia dokumentacji księgowo-podatkowej innemu podmiotowi, nie zwalnia członka zarządu ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani od odpowiedzialności za ich niedopełnienie. Jednym z takich obowiązków jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe (por.: wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r., II UK 174/10). Dodać należy, że w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 (poz. 56) podpisanym w dniu [..] skarżący poinformował, iż będzie prowadził dokumentację rachunkową we własnym zakresie (k. 35-36, tom 1/2). VI. Nie zasługuje także na aprobatę zarzut nieuwzględnienia okoliczności, że skarżący wskazał majątek Spółki, który może stanowić podstawę do zaspokojenia należności tytułu podatku. Przy czym strona podnosi, że błędnie wyliczono wysokość zobowiązań, które Spółka jest obowiązana uregulować, a które są niższe niż wielkości zabezpieczenia hipotecznego. Według skarżącego wartość nieruchomości objętej KW Nr [...] uległa zwielokrotnieniu w związku z podziałem gruntu na mniejsze działki i przekracza wartość [...] zł, zatem wystarcza na pokrycie zaległości Spółki, które kształtują się na poziomie [...]zł (wg organu I instancji [...] zł – stanowisko z 8 lipca 2014r. w sprawie przekazania odwołania do organu II instancji, s. druga k. 144, tom 1/2). Sąd przyznaje rację skarżącemu, że dla zobrazowania faktycznego zadłużenia Spółki właściwe jest odwołanie się do istniejących zobowiązań wobec wierzycieli, a nie górnej granicy zabezpieczenia hipotecznego. Dlatego też kwota samego zabezpieczenia hipotecznego nie musi przesądzać o realnym zobowiązaniu do ich zapłaty. Część bowiem należności może być już uregulowana, a pomimo to w księdze wieczystej będzie nadal figurować zabezpieczenie hipoteczne na pierwotną kwotę. Jednakże nawet przyjmując, że wielkość faktycznego zadłużenia kształtuje się na poziomie wskazanym przez stronę skarżącą, tj. [...] zł (wg organu I instancji [...] zł), to i tak wskazany majątek nie wystarcza na pokrycie należności. Sąd bowiem zauważa, że w piśmie z dnia [...]. skarżący podał wartość majątku Spółki na 2 mln, w tym wartość nieruchomości na 1,5 mln i wartość maszyn i urządzeń na kwotę [...] zł (k. 115-116, tom 1/2), natomiast w odwołaniu skarżący wskazał wartość nieruchomości na kwotę [...] zł (k. 136, tom 1/2). Z opinii natomiast załączonej do skargi wynika, że wartość nieruchomości po podziale została wyceniona na kwotę [...] zł (k. 31 akt sądowych). Odnosząc zatem tę wartość powiększoną o wartość drugiej nieruchomości (na którą nie znalazł się nabywca nawet za cenę [...] zł) do wielkości zadłużenia wyliczonego przez samego skarżącego (w kwocie [...] zł), należy stwierdzić, że brak jest majątku na zaspokojenie organu podatkowego. Należy też mieć na uwadze okoliczność, że zadłużenie Spółki to nie tylko należności główne, ale również ciągle powiększające to zadłużenie odsetki za zwłokę. Przy uwzględnieniu kolejności zaspakajania wierzycieli, niewątpliwie wartość nieruchomości nie zaspokoi w całości, czy nawet w części należności podatkowych, przy wręcz optymistycznym aczkolwiek mało realnym założeniu, że cena sprzedaży w trakcie licytacji będzie równa cenie wywoławczej, a ta cenie ustalonej przez biegłego. Sąd zauważa, że poprzednio cena oszacowania nieruchomości Nr[...]wynosiła [...] zł, a zatem była wyższa niż obecnie ustalona przez biegłego, zaś cena wywołania w II licytacji wynosiła [...] zł, a pomimo tego nie znalazła nabywcy. Mając na uwadze obecny brak koniunktury na rynku nieruchomości, trudno realnie zakładać, że cena ze sprzedaży nieruchomości może być znacząco wyższa i pokryć zobowiązania, nawet uwzględniając okoliczność jej podziału i możliwości zbycia bardziej atrakcyjnych działek. Zauważyć należy, że druga z nieruchomości nie została sprzedana, pomimo że cena wywoławcza wynosiła [...] zł przy cenie oszacowania [...] zł. Również brak podstaw do przyjęcia, że realna cena jaką można uzyskać ze sprzedaży maszyn i urządzeń kształtuje się na poziomie [...] zł. Podnieść bowiem należy, że egzekucję prowadził nie tylko Naczelnik [...[ Urzędu Skarbowego w T., ale również komornicy sądowi, pomimo wielu podejmowanych czynności nie dały one rezultatu w postaci sprzedaży ruchomości i osiągnięciu tak wysokiej kwoty (sprzedane został dwie wtryskarki za kwotę niewiele powyżej 2 tys. zł). W konsekwencji powyższego należy podać, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu Spółki nie wystarczy wskazać majątek, lecz musi on być w wysokości umożliwiającej realną możliwość zaspokojenia wierzyciela. Dotychczasowe działania podejmowane przez kilka różnych organów egzekucyjnych nie przyniosły rezultatu. Stąd stawianie zarzutu, że organ nie uwzględnił okoliczności, iż jest majątek Spółki, który zapewnia zaspokojenie, w świetle wyliczeń matematycznych i w kontekście wycen majątku, należy ocenić jako bezzasadne. Sąd podziela stanowisko organu, że wskazane mienie musi faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot, odnosząc to do wysokości zaległości podatkowych oraz przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów. Powołane dowody dość jednoznacznie przesądzają, że takiego majątku skarżący nie wskazał, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. VII. Według Sądu, analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzi także do wniosku, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p. (organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona). W świetle zebranego materiału dowodowego, ustalenia i ocena prawna stanu faktycznego przez organy podatkowe zostały dokonane zgodnie z art. 122 O.p. (jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem), art. 187 § 1 O.p.(organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy) oraz art. 188 O.p. (żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem). Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę odniósł się do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Zasadność stanowiska organu potwierdza analiza uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w świetle zebranego materiału dowodowego. Przytoczono w niej wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przedmiotem której było ustalenie, czy skarżący ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki. VIII. W ocenie tut. Sądu, nie zasługiwał także na uwzględnienie wniosek o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Przez nadzwyczajne wydarzenie należy rozumieć nie dające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Inną znaną sądowi przeszkodę, której nie można przezwyciężyć jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę, a z treści informacji wynika, że strona nie może je przezwyciężyć i jej stawiennictwo na rozprawie jest niemożliwe. Ocena tych okoliczności należy wyłącznie do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 239-241). W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze nie zaistniała w sprawie przeszkoda, której nie można było przezwyciężyć. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2015r. z załączonym pełnomocnictwem (fax - w dniu 15 kwietnia 2015r.; wpływ do tut. Sądu przesyłki w dniu 16 kwietnia 2015r.) pełnomocnik skarżącego wnosząc o odroczenie rozprawy powołał się na krótki okres do rozprawy, inne obowiązki zawodowe oraz brak zgody mandanta na udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego (k. 221-222, 227-228, tom II akt sądowych). W tym miejscu podać należy, że z akt sprawy sądowej wynika, iż skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy z zachowaniem siedmiodniowego terminu z art. 91 p.p.s.a. Zdaniem tut. Sądu, duża ilość spraw, w których pomocy prawnej udziela pełnomocnik (w tym przed innymi sądami) nie może stanowić podstawy do odroczenia prawidłowo wyznaczonej rozprawy przez sądem administracyjnym. Rzeczą skarżącego jest, czy godzi się w takiej sytuacji na udzielenie przez pełnomocnika dalszego pełnomocnictwa (substytucyjnego), czy też nie. Prawem strony skarżącej jest w jaki sposób organizuje obronę swoich praw. Sąd zauważa, że rozpatrywanie spraw bez uzasadnionej zwłoki stanowi nakaz określony w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto, art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Kierując się wyżej wymienioną zasadą konstytucyjną oraz w świetle przywołanych faktów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska