I SA/Bd 119/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia 13 grudnia 2021 r. nr 0401-IEE.711.235.2021.2 w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchyla zaskarżone postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez siebie tytułów wykonawczych z dnia [...] września 2019 r. nr: [...], [...], [...]. Należności objęte tytułami wykonawczymi zostały określone w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. i stanowią zaległy podatek od towarów i usług za miesiące od lutego do lipca i od września do października 2013 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł oraz odsetki za zwłokę. W toku postępowania organ egzekucyjny wystawił w dniu [...] września 2019 r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienia te wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu oraz dłużnikom zajętej wierzytelności. W konsekwencji podjętych czynności egzekucyjnych skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując m.in. na: przedawnienie, wygaśnięcie, a co za tym idzie nieistnienie obowiązku; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a."; niespełnienie w zaskarżonych tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. rozpatrzył zarzuty odmawiając ich uwzględnienia. Rozpoznając złożone zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 150/20 uznał ją za niezasadną. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę kasacyjną, wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I GSK 1489/20 uchylił ww. wyrok. Uwzględniając zalecenia Sądu zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 151/21, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego z dnia [...] października 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność rozstrzygnięcia zarzutu prowadzenia postępowania na podstawie dublujących się tytułów wykonawczych, który należało zakwalifikować jako zarzut niedopuszczalności egzekucji z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Wskazano za Sądem, że w aktach sprawy brak jest pierwotnych tytułów wykonawczych, a przede wszystkim postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych tytułów, jak również potwierdzenia doręczenia tego postanowienia. Posługiwanie się przez organ terminem "wycofania" tytułów wykonawczych nie odpowiada na czym ono miało polegać z punktu widzenia regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...], rozpoznając ponownie zażalenie z dnia [...] września 2019 r., postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] września 2019 r. nr: [...] (VAT za [...] i [...]), [...] (VAT za [...], [...], [...] i [...]), [...] (VAT za [...] i [...]). W złożonym zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych tytułów wykonawczych i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia egzekwowanych zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za wybrane miesiące 2013 r. organ wskazał, że zarzut ten był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odniósł się do zagadnienia przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. Na decyzję tę skarżący złożył skargę z dnia [...] października 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając m.in. przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2013 r. W tej sytuacji, zdaniem organu, uwzględniając przepis art. 34 § 1a u.p.e.a., należało stwierdzić niedopuszczalność zarzutu przedawnienia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z tego względu zarzut ten nie podlega ponownej merytorycznej ocenie w niniejszym postępowaniu. Odnośnie do zarzutu niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1, 2, 3, 6 u.p.e.a. organ wyjaśnił, że przedmiotowe tytuły zawierają treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną obowiązku, wysokość egzekwowanej należności pieniężnej oraz termin od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłaconej należności w terminie, rodzaj i stawki tych odsetek. Dotyczą one zaległości w podatku od towarów i usług za wybrane miesiące 2013 r. określone w decyzji z dnia [...] września 2019 r., za które należne są również odsetki za zwłokę ustalone na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (z określeniem stawki odsetek i daty od której nalicza się odsetki). Oznacza to, że spełnione zostały wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., dotyczące treści tytułu wykonawczego. Natomiast w zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji z powodu funkcjonowania w obrocie prawnym podwójnych tytułów wykonawczych organ podał, że działania organu egzekucyjnego i wszczęcie egzekucji na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych miały miejsce po umorzeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie poprzednich tytułów wykonawczych. Organ wskazał, że stosownie do brzmienia art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej, następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli doręczenie to nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast, jak wynika z akt niniejszej sprawy, wszczęcie egzekucji na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych nastąpiło [...] września 2019 r., a zatem w dniu, w którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2018 r. Nie doszło zatem do prowadzenia podwójnej egzekucji na te same należności. W złożonej do tut. Sądu skardze T. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] oraz zaskarżonych tułów wykonawczych i umorzenie postępowania egzekucyjnego zarzucając: - przedawnienie, wygaśnięcie, a co za tym idzie nieistnienie obowiązku wynikającego z w/w zaskarżonego tytułu egzekucyjnego, - naruszenie przepisu art. 27 §1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez niewskazanie podstawy prawnej egzekucji - wskazana decyzja nie ustala zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2013 r. - niewskazanie podstawy prawnej wydania tytułów egzekucyjnych [...] września 2019 r. znak: nr [...], nr [...], nr [...], podczas obowiązywania tytułów egzekucyjnych z dnia [...].10.2018 r. wydanych w celu egzekucji podatku VAT za 2013 r Skarżący podnosi, że pierwotnie zaległości w podatku od towarów i usług za 2013 r. były dochodzone na podstawie wystawionych w 2018 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] tytułów wykonawczych o numerach: od [...] do [...] i [...]. Tytuły te zostały umorzone postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Jednakże przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wyżej wskazanych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny w dniu [...] września 2019 r. wystawił kolejne tytuły wykonawcze dotyczące tej samej należności w podatku od towarów i usług za 2013 r. o numerach: [...] (VAT za 2,3/2013), [...] (VAT za [...]), [...] (VAT za [...]). Podstawę prawną wystawienia niniejszych tytułów wykonawczych stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Tym samym od dnia 13 września do dnia [...] września 2019 r. istniały w obrocie prawnym tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne obejmujące to samo zobowiązanie. W ten sposób istniała możliwość wyegzekwowania długu w podwójnej wysokości. Skarżący podnosi, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości (stan prawny na wrzesień 2019 r.) wystawienia kolejnych tytułów wykonawczych, jeżeli istnieją wystawione i obowiązujące tytuły wykonawcze dotyczące tego samego zobowiązania i tego samego dłużnika. Zwraca uwagę, że zgodnie z art. 61 u.p.e.a., podstawą ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dotychczasowy tytuł wykonawczy albo dalszy tytuł wykonawczy a zobowiązanemu doręcza się zawiadomienie o ponownym wszczęciu postępowania. Nie ma przepisu, który pozwala organowi egzekucyjnemu wystawić ponowne tytuły wykonawcze w dacie istnienia prawomocnych tytułów. Na poparcie argumentów wskazuje wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3545/21. Zarzuca, że organ odwoławczy powołał w uzasadnieniu pogląd prawny dotyczący wystawienia drugich tytułów wykonawczych, nie podał jednak przepisu pozwalającego na takie praktyki. Skarżący podnosi także zarzut braku wskazania w tytułach wykonawczych podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Wskazuje, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. zawiera jedynie orzeczenie co do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2013 r. W pozostałym zakresie o zobowiązaniu w podatku od towarów i usług za 2013 r. stanowi decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Zatem, w ocenie Skarżącego, obie decyzje są podstawą ewentualnego obowiązku. W związku z tym tytuły wykonawcze nie mają wskazanej podstawy prawnej, naruszając tym samym przepis art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Skarżącego zaległości w podatku od towarów i usług za wybrane miesiące 2013 r. uległy przedawnieniu, co nastąpiło we wrześniu 2019 r. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie wygasło z dniem [...] października 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 uchylił poprzednio wydany w tej sprawie wyrok WSA w Bydgoszczy i sprawę przekazał tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. Następnie, WSA w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 151/21 uchylił poprzednio wydane postanowienie organu w sprawie zarzutów Skarżącego. Oceny prawne i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w powołanych wyrokach NSA i WSA wiążą Sąd na obecnym etapie na zasadzie art. 153 P.p.s.a. NSA w powołanym wyroku zawarł w szczególności następujące stwierdzenia: "Nie zostało również jednoznacznie rozstrzygnięte, czy rzeczywiście w tym samym czasie prowadzona była egzekucja na podstawie dublujących się tytułów wykonawczych. Stwierdzenie, że tak było, które zdaje się wynikać ze stanowiska Sądu pierwszej instancji wskazującego na ten sam dzień wszczęcia egzekucji w jednej sprawie i umorzenia postępowania egzekucyjnego w drugiej sprawie, nie zostało dostatecznie uzasadnione. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji powinien zwrócić uwagę także na rozbieżność poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie w kwestii dopuszczalności wystawienia kolejnych tytułów wykonawczych co do tej samej należności." NSA wskazał też, iż należy zwrócić uwagę także na rozbieżność poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie w kwestii dopuszczalności wystawienia kolejnych tytułów wykonawczych co do tej samej należności. Następnie, WSA w prawomocnym wyroku z 12 maja 2021 r. uznał, że przepisy u.p.e.a. nie wykluczają możliwości wystawienia kolejnych tytułów wykonawczych, zwrócił jednak uwagę, że stanowisko w konkretnej sprawie uzależnione jest w szczególności od tego, co było powodem umorzenia pierwotnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Powołał sią na poglądy orzecznictwa i doktryny, wskazując: "Dodatkowo w tym kontekście zwraca się jednak zwykle uwagę, czy pierwotny tytuł wykonawczy był prawidłowy, czy też był wadliwy. Ewentualnie ocenia się również stopień tej wadliwości (por. wyrok NSA z 20 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 31/14, A. Król, Problematyka wadliwości tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych. Samorząd Terytorialny 2009, nr 1-2, s. 135-142)." Sąd w wyroku z 12 maja 2021 r. zwrócił uwagę na to, że w aktach administracyjnych brak było pierwotnych tytułów wykonawczych, a przede wszystkim postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych tytułów, jak również potwierdzenia doręczenia tego postanowienia. Stwierdził też, że posługiwanie się przez organ terminem "wycofania" tytułów wykonawczych nie odpowiada na pytanie, na czym ono(tj. owo "wycofanie") miało polegać z punktu widzenia regulacji z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, WSA w wyroku z 12 maja 2021 r. polecił organowi włączyć do akt administracyjnych pierwotne tytuły wykonawcze, postanowienie o umorzeniu postępowania prowadzonego na ich podstawie oraz dowód jego doręczenia Skarżącemu. Z akt sprawy wynika, że obecnie te zalecenia zostały przez organ zrealizowane. Dalej, WSA zalecił organowi dokonanie oceny przyczyn "wycofania" tytułów wykonawczych uwzględniając wyżej zaprezentowane stanowisko tut. Sądu, zgodnie z którym nie ma dowolności w zakresie ponownego wystawienia skutecznych tytułów wykonawczych. Ocenić należy – jak wskazał WSA - przyczyny, które spowodowały umorzenie postępowania na podstawie pierwotnych tytułów wykonawczych. W świetle zaleceń WSA, organ miał następnie ocenić, czy w świetle stanowiska WSA odwołującego się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczającego wystawienie nowych tytułów wykonawczych z uwzględnieniem ograniczeń w tym zakresie - uprawnione było wystawienie nowych tytułów wykonawczych w niniejszej sprawie. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatruje obecnie zarzuty skargi i analizuje zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w szczególności przez pryzmat stanowiska i wytycznych sformułowanych w odniesieniu do tej sprawy w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 151/21. Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia z [...] grudnia 2021 r. jest stwierdzenie przez Sąd, że stanowisko organu jest niezgodne z prawem zarówno w kwestii funkcjonowania w obrocie prawnym i prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie zdublowanych tytułów wykonawczych, jak też w zakresie dopuszczalności ponownego wszczęcia postępowania na podstawie nowych tytułów wykonawczych. Kwestie te zostaną po kolei omówione. Stanowisko organu co do zarzutu niedopuszczalności egzekucji z powodu funkcjonowania w obrocie prawnym podwójnych tytułów wykonawczych zdaniem Sądu jest nieprawidłowe. Organ podał, że działania organu egzekucyjnego i wszczęcie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych, co do których obecnie prowadzona jest egzekucja, miały miejsce po umorzeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie poprzednich tytułów wykonawczych. Zaległości Skarżącego w podatku od towarów i usług za 2013 r. pierwotnie były dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w 2018 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...]. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Są to okoliczności bezsporne. Jeszcze przed wydaniem postanowienia z [...] września 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w 2018 r., organ egzekucyjny w dniu [...] września 2019 r. wystawił kolejne tytuły wykonawcze dotyczące tej samej należności w podatku od towarów i usług za 2013 r. o numerach: [...] (VAT za [...]), [...] (VAT za [...]), [...] (VAT za [...]). To również jest okoliczność bezsporna. N. tytuły wykonawcze (te, na podstawie których prowadzone jest obecne postępowanie egzekucyjne) zostały wystawione na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Tą decyzją DIAS – co nie jest sporne – uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] w części dotyczącej określenia za miesiąc luty 2013 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł i określił zobowiązanie za ten okres w kwocie [...]zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołując się na to, pismem z dnia [...] września 2019 r. wierzyciel wniósł o wycofanie pierwotnych tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2018 r. Wobec tego postanowieniem z [...] września 2019 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych (k. 22 akt administracyjnych). Następnie [...] września 2019 r. na należności, których dotyczy decyzja DIAS z [...] września 2019 r. (a poprzednio – decyzja NUS we [...]) wystawiono nowe tytuły wykonawcze, tj. te tytuły, na podstawie których obecnie prowadzona jest egzekucja, w sprawie której Skarżący wniósł zarzuty pismem z [...] września 2019 r. Po pierwsze zatem, w ocenie Sądu przez pewien czas istniały w obrocie prawnym "zdublowane" tytuły wykonawcze, obejmujące to samo zobowiązanie, tj. podatek od towarów i usług za te same poszczególne miesiące 2013 r. i równolegle prowadzone było na ich podstawie postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Sądu taka sytuacja była niedopuszczalna. Organ wskazał, że zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli doręczenie to nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast, zdaniem organu, wszczęcie egzekucji na podstawie nowych tytułów wykonawczych nastąpiło [...] września 2019 r., a zatem w dniu, w którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2018 r. Organ twierdzi w związku z tym, że nie doszło do prowadzenia podwójnej egzekucji na te same należności. To stanowisko organu zdaniem Sądu nie znajduje jednak oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę - przytoczoną zresztą przez organ – treść art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie nowych tytułów wykonawczych nastąpiło [...] września 2019 r., ponieważ w tej dacie doręczono zawiadomienie o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. [...] Bank S.A. Z kolei postanowienie z dnia [...] września 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie pierwotnych tytułów wykonawczych doręczono Skarżącemu [...] września 2019 r. (numeracja kart akt administracyjnych jest słabo czytelna, niemniej jednak dowód doręczenia potwierdzenia odbioru znajduje się w aktach sprawy za postanowieniem z [...] września 2019 r., k.22, na poświadczeniu odbioru widnieje naniesiony ołówkiem numer karty 31). Zatem, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego weszło do obrotu prawnego z chwilą doręczenia tj. [...] września 2019 r. (art. 110 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Oznacza to, że w okresie od 16 września do [...] września 2019 r. były w toku dwa postępowania egzekucyjne, dotyczące tych samych należności, lecz prowadzone na podstawie innych tytułów wykonawczych. W kontekście tego faktu – tj. zdublowania tytułów wykonawczych oraz postępowań - organ powinien rozpatrzyć wniesiony zarzut niedopuszczalności egzekucji, prowadzonej na podstawie nowych tytułów wykonawczych. Organ temu zdublowaniu tytułów i postępowań egzekucyjnych zaprzecza, dlatego ustosunkowanie się do zarzutu w zaskarżonym postanowieniu uznać należało za wadliwe. Kolejną kwestią, której ocena w jeszcze dalej idącym stopniu podważa prawidłowość zaskarżonego postanowienia, jest dopuszczalność wystawienia ponownych tytułów wykonawczych na te same należności, na które już wcześniej (w 2018 r.) wystawiono tytuły wykonawcze. Skierowano je do egzekucji, a następnie postępowanie egzekucyjne – na wniosek wierzyciela – umorzono postanowieniem z [...] września 2019 r. W treści zaskarżonego postanowienia organ wskazuje, że postępowanie egzekucyjne umorzono w rezultacie wycofania tytułów egzekucyjnych przez wierzyciela. Pozostaje zatem do oceny dopuszczalność wystawienia nowych tytułów wykonawczych i prowadzenia egzekucji na ich podstawie. Należy przy tym mieć na względzie stanowisko i zalecenia Sądu zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 151/21, który wiąże na zasadzie art. 153 P.p.s.a., jak również poprzedzające go stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z 12 maja 2021 r. nie przekreślił możliwości wystawienia nowych tytułów wykonawczych, jednakże swoje stanowisko obwarował pewnymi zastrzeżeniami, które zostały wyżej pokrótce przytoczone. Organ jako przyczynę wystawienia nowych tytułów wykonawczych z 2019 r. wskazuje to, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...], na podstawie której wystawiono pierwotne tytuły wykonawcze z 2018 r., została poddana kontroli instancyjnej i wydana została decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. Decyzją tą Dyrektor uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] w części dotyczącej określenia za miesiąc luty 2013 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł i określił zobowiązanie za ten okres w kwocie [...]zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, tak określona przyczyna nie uzasadnia wystawienia nowych tytułów wykonawczych za inne miesiące poza lutym 2013 r. W odniesieniu do pozostałych miesięcy DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji organu pierwszej instancji (poza lutym 2013 r.) pozostały adekwatne do stanu należności po wydaniu decyzji DIAS. Wszystkie tytuły wykonawcze znajdują się obecnie w aktach sprawy, porównanie treści pierwotnych i nowych tytułów wykonawczych prowadzi do wniosku, że opiewają one na takie same kwoty (jedynie TW obejmujący należność za luty 2013 wskazuje – co oczywiste – inną kwotę dochodzonej należności niż ta, która widniała w pierwotnym tytule wykonawczym, k. 16 i k. 3, pola E.1.). Decyzja DIAS z [...] września 2019 r. utrzymywała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie określając (poza lutym) wysokości należności podlegających następnie egzekucji. Wobec tego co wyżej powiedziano, wystawienie w 2019 r. nowych tytułów wykonawczych w miejsce pierwotnych pochodzących z 2018 r. zdaniem Sądu było pozbawione podstaw prawnych i merytorycznie nieuzasadnione (poza należnością za luty 2013 r.). Pierwotne tytuły wykonawcze były niewadliwe. Zarzut niedopuszczalności egzekucji podniesiony przez Skarżącego w stosunku do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie nowych tytułów wykonawczych organ uznał za nieuzasadniony opierając się więc na błędnych przesłankach, zarówno co do rzekomego braku "zdublowania" tytułów wykonawczych, jak też co do dopuszczalności ponownego wystawienia tytułów wykonawczych obejmujących te same i takie same co poprzednio należności za wszystkie – poza lutym 2013 r. – okresy rozliczeniowe. Zdaniem Sądu wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył art. 34 § 4 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w 2019 r., które jest adekwatne do sprawy, ponieważ postępowanie egzekucyjne było wszczęte w stanie prawnym obowiązującym w 2019 r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadzonej ustawą z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1553). Rozpoznając ponownie zarzut niedopuszczalności egzekucji w kontekście podnoszonych przez Skarżącego argumentów, organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Co do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze do Sądu, należało stwierdzić ich bezzasadność. Już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w prawomocnym i wiążącym na zasadzie art. 153 P.p.s.a. wyroku z 12 maja 2021 r. uznał za niezasadne argumenty Skarżącego w zakresie zarzutu przedawnienia, wygaśnięcia, a co za tym idzie nieistnienia obowiązku. Sąd wskazał wówczas, że kwestia przedawnienia była przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu, co do tych samych przyczyn przedawnienia jakie były podnoszone przed sądem. Sąd w wiążącym w sprawie wyroku z 12 maja 2021 r. zgodził się również z organem co tego, że nie znajduje uzasadnionych podstaw zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Sąd szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko i argumentacji tej nie ma potrzeby tutaj powtarzać. WSA w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z 12 maja 2021 r. jako prawidłowe ocenił także stanowisko organu co do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 3) oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów przewidzianych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10). To stanowisko również jest wiążące na podstawie art. 153 P.p.s.a. Skarżący zarzuca obecnie, że środki egzekucyjne zastosowane na podstawie tytułów wykonawczych z 2018 r. nie przerwały skutecznie biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 4 O.p.), ponieważ umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje przywrócenie stanu rzeczy istniejącego przed egzekucją. Sąd się z tym stanowiskiem nie zgadza, ponieważ zgodnie z art. 60 § 1 u.p.e.a. (w adekwatnym do sprawy brzmieniu obowiązującym do lipca 2020 r.) umorzenie postępowania powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych – jednak skutek ten nie dotyczy m.in. umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tj. na żądanie wierzyciela. W niniejszej sprawie zaś postępowanie egzekucyjne było umorzone postanowieniem z [...] września 2019 r. właśnie na żądanie wierzyciela. Dokonane czynności egzekucyjne pozostały w mocy, nie ma zatem podstaw do wysuwania twierdzeń, że nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Reasumując, z podanych wyżej powodów zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.