I SA/Bd 150/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. i A. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. T. i A. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. oraz określenia straty podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. T. i K. T. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. Pełnomocnik skarżących, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku w sytuacji wyegzekwowania od skarżącego kwot określonych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może jednak na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając zatem wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Przy tym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna przy tym znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). Strona nie może zatem ograniczyć się w złożonym wniosku do przedstawienia samego żądania z ogólnym jego uzasadnieniem, lecz powinna precyzyjnie wskazać na - poparte dowodami - zagrożenia płynące z wykonania tych decyzji. W niniejszej natomiast sprawie skarżący wprawdzie uzasadnili wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jednak zdaniem Sądu, uzasadnienie to jest zbyt ogólne. Argumentacja skarżących sprowadza się w zasadzie do przywołania podstawy prawnej, tj. przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz wskazania, że wyegzekwowanie od nich kwot określonych w zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody w majątku. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast żadnych konkretnych informacji. Na poparcie wniosku skarżący nie przedstawili także żadnych dokumentów źródłowych dotyczących ich sytuacji finansowej i majątkowej, które uczyniłyby tę argumentację wiarygodną. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że "to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę." Orzecznictwo sądowoadministracyjne jednoznacznie zatem formułuje pogląd, że wnioskodawca przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Powyższe obligowało Sąd do uznania, że skarżący nie wykazali, iż w stosunku do nich wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. W tym kontekście stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji cech takich nie posiadają. W rozstrzygnięciach tych organy orzekały w przedmiocie określenia skarżącym wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. oraz wysokości straty A. T. w tym podatku. W swojej decyzji organ I instancji stwierdził, że skarżący poniósł stratę podatkową w kwocie 54.592,48 zł, co miało wpływ na określenie dochodu w wysokości niższej od deklarowanej przez podatników. W konsekwencji, należny podatek wyniósł 0 i wystąpiła nadpłata w kwocie 4.394 zł. Zatem będąca przedmiotem skargi decyzja nie ma przymiotu wykonalności. Okoliczność ta również przesądza o niedopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.