I SA/Bd 150/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019r. sprawy ze skargi M. D. na interpretację Inne z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę M. D. (dalej także: Wnioskodawca, Skarżący) złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania sprzedaży działek gruntu przeznaczonych pod zabudowę. We wniosku Wnioskodawca przedstawił stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, podając, że w dniu [...] lutego 2008 r. nabył w drodze darowizny od swoich rodziców, w trybie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty Strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 109, poz. 750 ze zm.) nieruchomości rolne stanowiące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, w tym niezabudowaną działkę nr [...] o powierzchni 1,50 ha. Od tego czasu prowadzi działalność rolniczą z wykorzystaniem przedmiotowego gospodarstwa (w ramach której wykorzystuje m.in. działkę gruntu oznaczoną nr [...]). W związku z prowadzoną działalnością rolniczą Wnioskodawca posiada wpis w rejestrze REGON (w kategorii "osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą"). Nie prowadził i nie prowadzi (pod własnym imieniem i nazwiskiem) działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, innej niż działalność rolnicza. Wnioskodawca nie posiada wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jest on podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności rolniczej. Wnioskodawca zarejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w dniu 27 marca 2009 r. Wnioskodawca nie posiada i nie posiadał przy tym statusu rolnika ryczałtowego. Jednocześnie nie udostępniał i nie udostępnia on innym osobom należących do niego gruntów na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub użyczenia. W dniu [...] listopada 2015 r. Wnioskodawca wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych na ww. działce nr [...] (dla terenu tego nie został opracowany przez właściwą gminę plan zagospodarowania przestrzennego). Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Wnioskodawcy zostały ustalone warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (budowy dwunastu budynków o funkcji mieszkalnej w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej). Wnioskodawca dokonał przy tym podziału działki nr [...] na 13 (trzynaście) działek o pow. od 0,100 ha (jeden tysiąc metrów kwadratowych) do 0,1458 ha (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt osiem metrów kwadratowych). W rejestrze gruntów działki te opisano jako grunt orny. Wnioskodawca korzysta z tych działek na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej (do czasu ich ewentualnej sprzedaży). W dniu [...] czerwca 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r. Wnioskodawca zbył dwie z trzynastu ww. działek gruntu, przy czym nie prowadził on działań marketingowych w tym przedmiocie, które wymagałyby zaangażowania jakichkolwiek środków. W umowach sprzedaży wskazano, że zbywca z tytułu dokonania czynności sprzedaży jest opodatkowany podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej: "u.p.t.u."), czego wyrazem było wystawienie przez niego stosownych faktur VAT z tytułu dokonania tych czynności. Wnioskodawca opodatkował ww. czynności sprzedaży zarówno podatkiem od towarów i usług, jak i podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Były to jedyne (do dnia sporządzenia wniosku) transakcje sprzedaży nieruchomości dokonane przez wnioskodawcę. Jednocześnie Wnioskodawca wyjaśnił, że w przeszłości nabył (poza darowizną nieruchomości otrzymaną od rodziców w dniu [...] lutego 2008 r.) dwie nieruchomości rolne, tj. w 2009 r. o pow. ok. 10 ha oraz w 2015 r. o pow. ok. 3 ha; nieruchomości te zostały nabyte w celu powiększenia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez wnioskodawcę i są wykorzystywane wyłącznie dla celów rolniczych. W przeszłości nie dokonywał sprzedaży innych - aniżeli wyżej wymienione - czynności odpłatnego zbycia nieruchomości. Do działek gruntu zbytych przez niego w czerwcu i sierpniu 2017 r. nie zostały przed ich sprzedażą podłączone żadne media. Działki te były do momentu ich sprzedaży wykorzystywane w prowadzonej działalności rolniczej, tj. była prowadzona na nich gospodarka rolna (produkcja roślinna). Umowy sprzedaży działek gruntu z czerwca i sierpnia 2017 r. były zainicjowane przez kupujących. Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek, w szczególności nie zamieszczał żadnych ogłoszeń, które zawierałyby ofertę ich sprzedaży, a kupujący zgłosili się do wnioskodawcy sami, przy czym nie jest on w stanie wskazać, w jaki sposób kupujący powzięli informację o możliwości nabycia działek. W przyszłości Wnioskodawca zamierza zbyć jedenaście pozostałych działek gruntu powstałych w wyniku podziału działki nr [...], przy czym nie jest on w stanie określić, w jakim czasie i z jaką częstotliwością będzie dokonywał tych czynności, albowiem będzie to zależne od zainteresowania nabywców. Do działek tych nie zostały podłączone media i nie zamierza on dokonać ich podłączenia przed ewentualną ich dalszą sprzedażą. Przy doprowadzaniu prądu do dwóch działek gruntu sprzedanych przez wnioskodawcę w czerwcu i sierpniu 2017 r. operator energetyczny dokonał zbiorczego opracowania planu podłączenia do prądu także 11 pozostałych wydzielonych przez niego działek gruntu, przez co istnieje potencjalna możliwość podłączenia tych działek do prądu. Wnioskodawca nie był jednak inicjatorem opracowania takiego planu, ani nie ma zamiaru faktycznego podłączenia tych działek do prądu przed ich ewentualną dalszą sprzedażą. Skarżący podał, że wszystkie działki gruntu wydzielone przez niego są i będą przez niego wykorzystywane, do chwili ich ewentualnej sprzedaży, w prowadzonej przez niego działalności rolniczej. Strona zamierza sprzedać 11 pozostałych działek gruntu bez podejmowania w tym zakresie jakichkolwiek działań marketingowych, w szczególności nie zamierza ogłaszać zamiaru zbycia działek. Zamierza oczekiwać na nabywców i sprzeda działki dopiero wtedy, gdy potencjalni kupujący zwrócą się do niego z zapytaniem o możliwość nabycia takich działek. Skarżący podkreślił, że nie zamierza sprzedawać działek w celach zarobkowych, w sposób ciągły i zorganizowany. Świadczą o tym: brak zamiaru podejmowania jakichkolwiek działań marketingowych w celu szybkiej sprzedaży działek; prowadzenie działalności rolniczej na działkach (ich ciągłe rolnicze wykorzystywanie, które nie wymusza konieczności szybkiej sprzedaży działek); okoliczność, że między poszczególnymi czynnościami sprzedaży występują i będą występowały różnej długości przerwy; zamiar sprzedaży działek podyktowany jest w szczególności trudnościami związanymi z uprawą działek, a wywołanymi ich usytuowaniem (są one położone w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w klinie występującym pomiędzy dwiema drogami publicznymi. Na dzień złożenia wniosku Wnioskodawca sprzedał działki oznaczone w ewidencji gruntów nr [...] [...]. Na sprzedaż zaś przeznaczył działki nr [...] i [...]. Na moment sprzedaży wydzielone działki nie były (w przypadku działek sprzedanych) i nie będą (w przypadku działek przeznaczonych na sprzedaż) zabudowane. W kontekście tak przedstawionego opisu postawiono następujące pytania: - czy czynności sprzedaży, w dniu [...] czerwca 2017 r. i w dniu [...] sierpnia 2017 r., dwóch działek gruntu, powstałych w wyniku podziału działki nr [...] należącej do Wnioskodawcy, nabytej przez niego w drodze umowy darowizny z dnia [...] lutego 2008 r., dla której zostały ustalone decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków o funkcji mieszkalnej, powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeśli Wnioskodawca w przeszłości nie dokonywał odpłatnego zbycia innych nieruchomości, nie prowadził żadnych działań marketingowych w celu ich sprzedaży, działki te nie zostały uzbrojone w media przed ich sprzedażą i były wykorzystywane do dnia ich zbycia w prowadzonej działalności rolniczej? - czy czynność sprzedaży przez Wnioskodawcę jedenastu działek gruntu, powstałych w wyniku podziału należącej do niego działki nr [...], wykorzystywanej przez Wnioskodawcę w prowadzonej przez niego działalności rolniczej, nabytej przez niego w drodze umowy darowizny z dnia [...] lutego 2008 r., dla której zostały ustalone decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków o funkcji mieszkalnej, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeśli Wnioskodawca nie będzie prowadził żadnych działań marketingowych w celu ich sprzedaży, działki te nie zostaną uzbrojone w media przed ich sprzedażą i będą wykorzystywane do dnia ich zbycia w prowadzonej działalności rolniczej? Zdaniem Skarżącego dokonane i zamierzone przez niego transakcje sprzedaży nieruchomości nie były i nie będą wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Dokonane i planowane transakcje zdaniem strony mają charakter zarządu swoim majątkiem prywatnym, uzyskanym w drodze darowizny. Trudno uznać przy tym, by w odniesieniu do tych transakcji Skarżący miałby być profesjonalnym handlowcem. Wnioskodawca wykonuje bowiem działalność rolniczą (nie trudni się profesjonalnie obrotem nieruchomościami) i nie podejmuje takich form aktywności przy planowaniu zbywania należących do niego działek, które wykraczałyby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z tych względów, zdaniem wnioskodawcy, dwie czynności sprzedaży działek gruntu, dokonane przez niego w czerwcu i sierpniu 2017 r., nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (stan faktyczny). Tak samo nie powinny podlegać opodatkowaniu tym podatkiem czynności sprzedaży pozostałych 11 (jedenastu) działek gruntu, których to czynności Wnioskodawca zamierza dokonać w przyszłości (w ramach opisanego zdarzenia przyszłego). W dniu [...] stycznia 2019 r. Inne, wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Uzasadniając stanowisko organ przywołał regulacje ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług regulujące jej przedmiotowy i podmiotowy charakter oraz definiujące pojęcie działalności gospodarczej. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwołał się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwołał się ponadto do wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, zgodnie z którym czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem TSUE - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił TSUE - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Organ zaznaczył, że wskazane orzeczenie odnosiło się do rolnika, który korzystał ze zwolnienia od VAT. Jednak gdy sprzedaży działek należących do przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą podejmowaną przez podatnika VAT czynnego. W tym kontekście organ wskazał, że działki, które Wnioskodawca sprzedał (nr [...] [...] i planuje sprzedać (nr [...] i [...], służą (i służyły przed ich wydzieleniem) do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (tj. działalności rolniczej), z tytułu której jest od marca 2009 r. zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Nadto, Wnioskodawca podjął działania zmierzające do przygotowania gruntu (działek) do sprzedaży. Polegały one przede wszystkim na podziale gruntu na mniejsze działki oraz wystąpieniu o wydanie (i uzyskaniu) decyzji o warunkach zabudowy. Trudno te działania uznać za charakterystyczne dla rozporządzania majątkiem prywatnym. Wszystkie te czynności jednoznacznie bowiem wskazują na dążenie wnioskodawcy do zwiększenia wartości, atrakcyjności nowych działek w związku z zamiarem ich sprzedaży. W ocenie interpretatora aktywność wnioskodawcy w przedmiocie ich zbycia jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Zatem wbrew stanowisku wnioskodawcy sprzedaż przez niego 2 działek (nr [...]), które były częścią jego gospodarstwa rolnego, stanowiła dostawę dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. Podobnie planowana przez niego sprzedaż kolejnych 11 działek, które są częścią jego gospodarstwa rolnego, będzie stanowiła dostawę (dostawy) dokonywaną (dokonywane) przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. W konsekwencji zdaniem organu nie można uznać, że dostawa działek była (będzie) przejawem realizacji prawa do rozporządzania składnikami jednoznacznie związanymi z prywatnym majątkiem Wnioskodawcy. Bez znaczenia przy tym pozostaje sposób nabycia działki [...], z której zostały wydzielone działki już sprzedane, jak również przeznaczone do sprzedaży. Tym samym organ uznał stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w interpretacji nie rozstrzygano kwestii zastosowania właściwej stawki VAT lub zwolnienia od tego podatku, gdyż nie było to przedmiotem żądania. W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie zarzucając jej naruszenie: - art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dokonanie przez właściciela nieruchomości gruntowej jej podziału i uzyskanie dla niej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed sprzedażą wydzielonych z tej nieruchomości działek gruntu przesądza o wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej (posiadaniu statusu podatnika podatku od towarów i usług), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu (prowadząca do uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe) winna zakładać, że sam tylko podział nieruchomości na mniejsze działki i uzyskanie dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza tego, że sprzedaż objętych tą decyzją działek gruntu jest podejmowana w ramach działalności gospodarczej mającej na celu profesjonalny obrót nieruchomościami (nie przesądza statusu podatnika podatku od towarów i usług), albowiem ustalenie takie wymaga stwierdzenia szerokiej i zorganizowanej aktywności (w tym handlowej) właściciela nieruchomości w zakresie obrotu nieruchomościami; - art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że każda czynność sprzedaży gruntu, dokonywana przez rolnika będącego zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności rolniczej, jest dostawą towarów, o której mowa w tym przepisie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna zakładać, że czynności wymienione w tym przepisie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko wtedy, gdy są wykonywane w ramach prowadzonej przez właściciela nieruchomości (w tym rolnika) działalności gospodarczej (w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług). W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że przyjęta przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. jest ewidentnie sprzeczna z wykładnią tych przepisów przyjmowaną w orzecznictwie sądowoadminstracyjnym, którą należy uznać za właściwą. W związku z tym, nie sposób przyjąć, by Skarżący dokonywał odpłatnej dostawy towarów (gruntu), wykonywanej w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jak przyjął w zaskarżonej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Skarżący nie podejmował i nie będzie bowiem podejmować żadnych aktywnych działań w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Poza tym w przeszłości nie dokonywał on sprzedaży gruntów w celach zarobkowych, działki gruntu opisane we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej nie zostały (i nie zostaną) przed sprzedażą uzbrojone w media, a Skarżący nie podejmował i nie będzie podejmować żadnych działań marketingowych w zakresie ich sprzedaży. Sam fakt uzyskania przez niego, w odniesieniu do jednej z należących do niego działek gruntu, podzielonej na trzynaście mniejszych działek, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed ich sprzedażą, nie może przesądzać o tym, że działania te były podejmowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie jest aktem, o którego wydanie mogą zwracać się do właściwych organów jedynie podmioty prowadzące zorganizowaną działalność w dziedzinie obrotu nieruchomościami. Co więcej, w warunkach braku miejscowego planu zagospodarowania terenu wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest jedynym możliwym działaniem, które można podjąć dla uzyskania informacji o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania działki. Wystąpienie o uzyskanie takiej informacji nie oznacza jeszcze, że działanie takie przekracza zwykłe wykonywanie prawa własności. Poza tym dokonane i planowane przez Skarżącego czynności sprzedaży działek gruntu nie noszą i nie będą nosić znamion czynności powtarzalnych i zorganizowanych. Sprzedaż tych działek nie będzie bowiem regularna, a sam zamiar ich sprzedaży jest podyktowany w szczególności trudnościami w ich uprawie. Zdaniem Skarżącego czynności sprzedaży działek gruntu zostały dokonane i będą dokonywane w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym, przez co nie powinny być one opodatkowane podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontekście rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że zakres przedmiotowy postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Podane przez stronę fakty nie podlegają weryfikacji ani konfrontacji z dokumentami źródłowymi, ponieważ w oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację Wnioskodawca zyskuje jedynie informację o poglądzie organu w sprawie przedstawionej we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności organ wyraża zatem swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności uznania, że Skarżący dokonując sprzedaży działek działał względnie będzie działał jako podatnik podatku VAT, a w konsekwencji przyjęcia, że transakcje te podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jednocześnie w myśl art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Skarżący opisując zarówno okoliczności stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego stwierdził, że grunty, które były, względnie mają być przedmiotem transakcji służyły były i będą wykorzystywane do prowadzonej działalności. Ma to zresztą miejsce od momentu nabycia działki oznaczonej nr [...] od rodziców w 2008 r. Stan taki utrzymuje się też przez cały czas prowadzenia działalności jako zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług, czyli od 2009 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy strona dokonuje dostawy gruntu, przy pomocy którego prowadziła wcześniej nieprzerwanie działalność gospodarczą czyni to w ramach prowadzonej działalności. Zostały one zakwalifikowane jako działania charakterystyczne dla przedsiębiorcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Ponadto dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 601/14, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Skarżący uzasadniając swoje stanowisko akcentuje, że zarówno przy dokonanych, jak i planowanych transakcjach nie podejmuje czynności, które świadczyłyby o stopniu zaangażowania wykraczającym poza działania mieszczące się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Odwołuje się przy tym do stanowiska prezentowanego w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, którego tezy przytoczył za powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 781/13. Jednakże, jak trafnie wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS), Skarżący pomija okoliczność zarejestrowania się w 2009 r. jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną działalnością rolniczą. Zaznaczył on także, że nie posiada i nie posiadał statusu rolnika ryczałtowego. Z kolei grunty będące przedmiotem transakcji objętych pytaniami są i będą do chwili ich ewentualnej sprzedaży wykorzystywane przez Skarżącego w prowadzonej przez niego działalności rolniczej, co jednoznacznie wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w jego części poświęconej przedstawieniu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Uwzględniając powyższe, Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w powołanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2089/16, iż wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. zapadł na tle okoliczności stanu faktycznego odnoszącego się do rolnika ryczałtowego, a nie czynnego podatnika podatku od towarów i usług opodatkowanego na zasadach ogólnych, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie i jest kluczowe dla oceny kwestii opodatkowania transakcji zbycia działek przez Skarżącego. Przedmiotem transakcji opisanych we wniosku nie był majątek prywatny (w znaczeniu składników majątkowych, które nie służą prowadzonej działalności gospodarczej), ponieważ grunty te były (i mają być nadal) wykorzystywane do działalności rolniczej przez czynnego podatnika podatku od towarów i usług. Skarżący nie wycofał wszakże będących przedmiotem wniosku składników majątku do sfery osobistej, nie związanej z działalnością gospodarczą. Ponadto należy zgodzić się z Dyrektorem KIS, że analiza treści zaskarżonej interpretacji nie daje podstaw do przyjęcia, że każda czynność sprzedaży gruntu dokonywana przez rolnika będącego zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług jest dostawą towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazany przez Skarżącego sposób wykorzystania gruntów – wyłącznie do prowadzonej działalności rolniczej, przy uwzględnieniu faktu rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT – w powiązaniu z przedstawionymi we wniosku okolicznościami w postaci nabywania gruntów w ramach działalności gospodarczej, czy czynnościami przygotowawczymi do zbycia działek (jakkolwiek te ostatnie, w świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, same w sobie nie decydują o kwalifikacji czynności jako podejmowanych w ramach działalności gospodarczej) uzasadnia trafność stanowiska zajętego przez organ. Biorąc pod uwagę to, że planowane do sprzedaży działki znajdują się w niefortunnym, trudnym do uprawy położeniu ich zbycie należy traktować jako działanie racjonalne z punktu widzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez rolnika, zwłaszcza gdy wziąć pod uwagę powiększenie obszaru gospodarstwa w latach 2009 i 2015 o ok. 13 ha. W konsekwencji zarówno dokonane, jak również planowane transakcje stanowią odpłatną dostawę towarów dokonaną przez podatnika podatku od towarów i usług wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.