I SA/Bd 158/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie egzekucji do czasu wydania wyroku, gdyż znacząco utrudnia to leczenie syna skarżącego, który jest po rozszczepieniu wargi i podniebienia. Sąd potraktował wniosek skarżącego jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia uszczerbku na zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 379). W orzecznictwie sądowym oraz w piśmiennictwie podkreśla się, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Na wnioskodawcy zatem spoczywa obowiązek jedynie uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., II OZ 621/08; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 372/11; Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 384). Wskazać należy, że Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uwzględnia nie tylko jego treść, ale również zobowiązany jest mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a., tj. także argumentację zawartą przez stronę w złożonym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że dochód miesięczny jego trzyosobowej rodziny wynosi 3.900 zł brutto. Z zeznania podatkowego za 2014 r. wynika, że skarżący osiągnął dochód wysokości 9.929,04 zł, za 2013 r. (wraz żoną) - 38.900 zł, a za 2012 r. (wraz z żoną) – 28.329,45 zł. Ponadto skarżący przedstawił zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż syn skarżącego posiada wadę rozszczepienia wargi i podniebienia. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że leczenie jest długotrwałe i zajmuje lata, a obecnie dziecko jest już po dwóch operacjach i w dalszym procesie rekonwalescencji. Z rachunków bankowych przedstawionych przez skarżącego wynika, że saldo konta skarżącego, jak i jego żony jest ujemne. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącego, przede wszystkim wysokość osiąganych dochodów (3.900 zł brutto), chorobę czteroletniego syna N. oraz stan majątku (samochód Skoda Fabia 2005r. 1,9 TDI, 1000 zł oszczędności), Sąd uznał, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny i zwolnił Ł. G. od kosztów sądowych w 70 %. Oczywiście nie można utożsamiać przesłanek, od których zależy przyznanie prawa pomocy z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., I FZ 226/11). Dokonując takiej oceny Sąd doszedł do wniosku, że w wypadku skarżącego mogą wystąpić ustawowo określone zagrożenia. Należy zauważyć, że w decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, określono stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w kwocie 38.000 zł. Biorąc pod uwagę dochód, z którego utrzymuje się rodzina skarżącego, wykonanie objętej skargą decyzji spowoduje ubytek w majątku strony, który może być, w ocenie Sądu, równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Prawdopodobne jest przy tym, że doprowadzenie do realizacji obowiązku zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji pogłębiłoby i tak trudną sytuację materialną rodziny skarżącego, co mogłoby skutkować ograniczeniem środków na leczenie syna N. i wpłynąć na stan jego zdrowia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.