I SA/Bd 17/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4213.10.2016 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia 2013 r. do marca 2015 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 13 listopada 2024 r. M. T. (dalej: Skarżący) wniósł do tut. Sądu skargę nazwaną "Pozew" dotyczącą "decyzji ostatecznej Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2016 r. Nr 0406-PP-1.4213.10.2016 określającej z tytułu podatku od towarów i usług". Jako przedmiot sporu Skarżący wskazał "uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji". W piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania przed organami podatkowymi oraz poinformował, że "(...) skarga Pana M. T. wraz załącznikami została przekazana do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, który proceduje odwołanie Pana M. T. wniesione 22 października 2024 r. m.in. na decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r., nr 0406-PP-1.4213.10.2016 i jest w posiadaniu akt sprawy (...)". W piśmie z dnia 7 stycznia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie organu rozpoznającego odwołanie. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji wydaną w tej sprawie. W niniejszej sprawie Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia 2013 r. do marca 2015 r. decyzją, którą wydał 18 lipca 2016 r. Decyzja została doręczona Skarżącemu 25 lipca 2016 r. Od decyzji tej Skarżący złożył odwołanie pismem z 8 grudnia 2016 r. tj. po ustawowym terminie, który upłynął 8 sierpnia 2016 r. W złożonym odwołaniu Skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. nr PT-2/4213-140/16 stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu ustawowego do jego wniesienia. Natomiast odrębnym postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. nr PT-2/4213-140/16 organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na wymienione postanowienia Skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, nie wniósł skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W takiej sytuacji, wyczerpany został dostępny administracyjny tok instancyjny, a zaskarżona decyzja z 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4213.10.2016 stała się ostateczna. Skoro zatem w sprawie Skarżący zaskarżył rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie powołanych przepisów. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na treści art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie Skarżący zaskarżył do Sądu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, narażając się na zarzut pominięcia toku instancji w zaskarżaniu orzeczenia. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt I FZ 349/11; z dnia 21 października 2010 r. II OZ 295/11). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.