I SA/Bd 18/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 13 listopada 2024 r. M. T. (dalej także jako: "Skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę nazwaną "Pozew" dotyczącą "decyzji ostatecznej Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2016 r. Nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1 określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 68.747,00 zł.". Jako przedmiot sporu Skarżący wskazał "uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji". W piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania przed organami podatkowymi oraz poinformował, że "(...) skarga Pana M. T. wraz załącznikami została przekazana do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, który proceduje odwołanie Pana M. T. wniesione 22 października 2024 r. m.in. na decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r., nr 0406-PP-1.4213.10.2016 i jest w posiadaniu akt sprawy (...)". W piśmie z dnia 7 stycznia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o odrzucenie skargi. Do kolejnego pisma z dnia 7 stycznia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy załączył akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to zatem, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie organu rozpoznającego odwołanie, niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji, wydaną w tej sprawie. W niniejszej sprawie Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok decyzją, którą wydał 18 lipca 2016 r. Decyzja została doręczona Skarżącemu 25 lipca 2016 r. Od decyzji tej Skarżący złożył odwołanie pismem z 8 grudnia 2016 r. tj. po ustawowym terminie, który upłynął 8 sierpnia 2016 r. W złożonym odwołaniu Skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu ustawowego do jego wniesienia. Natomiast odrębnym postanowieniem z 20 stycznia 2017 roku nr PDM1/4211-91-1/16 organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na wymienione postanowienia Skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, nie wniósł skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Następnie pismem z 6 stycznia 2018 r., Skarżący wniósł o wznowienie postępowania w podatku VAT i PIT za lata 2013-2014 cyt. "(...) w związku z nowymi dowodami (...) w sprawach". Postanowieniem z 26 lutego 2018 r., Nr 0401-IOD.601.1.2018.2, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wznowił postępowanie zakończone decyzją Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r., Nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1 i równocześnie wyznaczył Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy, jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy decyzją z 11 września 2018 r., Nr 0405-SPV.4102.95.2018, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r., Nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1 w całości, nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej także jako: "O.p."). Następnie po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego z 25 września 2018 r. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 11 września 2018 r., Nr 0405-SPV.4102.95.2018, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z 6 grudnia 2018 r., Nr 0401-IOD.600.2.2018.3, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W związku z powyższym Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy, po dokonaniu analizy i oceny całości zebranego materiału w ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, decyzją z 15 kwietnia 2019 r., Nr 0405-SPV.4102.95.2018 odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r., Nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1, określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 68.747 zł, w całości, nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na ww. decyzję M. T. nie wniósł odwołania. W takiej sytuacji, wyczerpany został dostępny administracyjny tok instancyjny, a zaskarżona decyzja z 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1, stała się ostateczna. Skoro zatem w sprawie Skarżący zaskarżył rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na treści art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie Skarżący zaskarżył do Sądu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, narażając się na zarzut pominięcia toku instancji w zaskarżaniu orzeczenia. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniach: z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I FZ 349/11; z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II OZ 295/11). Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.