I SA/Bd 211/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...] zł. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż podatnik zaniżył należny podatek dochodowy od osób fizycznych o łączną kwotę [...] zł w wyniku zawyżenia kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności o kwotę [...] zł z tytułu zaliczenia do nich wydatków inwestycyjnych dotyczących zakupu materiałów remontowych; wydatku wynikającego z noty obciążeniowej dotyczącej jednorazowej spłaty leasingowanego auta, w związku z całkowitą szkodą pojazdu; wydatków związanych z podróżami służbowymi oraz wydatków z tytułu zakupu usług marketingowych, menadżerskich, obsługi prawnej i pośrednictwa w organizacji handlu. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że w ramach prowadzonej działalności podatnik zaniżył w 2010 r. należny podatek dochodowy od osób fizycznych o kwotę [...] zł, w szczególności poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących zakupu usług marketingowych, menadżerskich, obsługi prawnej i pośrednictwa w organizacji handlu w łącznej kwocie [...] zł, pomimo przedstawienia dowodów potwierdzających wykonanie przedmiotowych usług, tj. faktur VAT, zawartych w tym zakresie umów (kontraktów), dowodów z przesłuchania świadka T. S. oraz wyjaśnień złożonych przez stronę. Zdaniem skarżącego, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych została ustalona w sposób całkowicie dowolny, w oderwaniu od materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a w szczególności z uchybieniem zasadzie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Do pozostałych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji podatnik nie wniósł zarzutów. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...] zł. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych dokonanych w sprawie poprzez przyjęcie, że podatnik w roku 2010 zaniżył należny podatek dochodowy od osób fizycznych o kwotę [...] zł, w szczególności poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków nie związanych z osiągniętymi przychodami; naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), gdyż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niepełny, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, a w rezultacie nastąpiło przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez organ pierwszej instancji; naruszenie art. 120 O.p., poprzez nierzetelne prowadzenie postępowania, co doprowadziło do utraty zaufania skarżącego wobec organów podatkowych. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że bezspornym w sprawie jest, iż firma T. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2010 r. wydatki z tytułu zakupu usług marketingowych, menadżerskich, obsługi prawnej i pośrednictwa w organizacji handlu w łącznej kwocie [...] zł. Podstawą do zarachowania tej kwoty w ciężar kosztów uzyskania przychodów było wystawienie przez firmę F. s.r.o., [...] 8 faktur VAT. Z akt sprawy wynika, iż za 5 z 8 spornych faktur dokonano zapłaty gotówką na rachunek firmy F. s.r.o., natomiast za 3 faktury zapłacono w formie przelewu bankowego. Podatnik w czasie postępowania zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie usług marketingowych, menadżerskich, doradztwa prawnego oraz pośrednictwa w organizacji handlu przez firmę F. s.r.o., jak również nie wykazał istnienia związku pomiędzy poniesionymi kosztami, a uzyskanymi w badanym okresie przychodami. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego dokonywane wpłaty na rzecz F. s.r.o. nie mają związku z uzyskanym przychodem. W konsekwencji organ uznał, że do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący zaliczył kwoty wynikające z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W takim stanie sprawy Dyrektor Izby Skarbowej - podzielając stanowisko organu pierwszej instancji - stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f." - w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.) nie uznał kwoty [...] zł za koszt uzyskania przychodów 2010 r. Podobnie, za niezasadne uznał zaliczenie do nich wydatków inwestycyjnych dotyczących zakupu materiałów remontowych, wydatku wynikającego z noty obciążeniowej dotyczącej jednorazowej spłaty leasingowanego auta, w związku z całkowitą szkodą pojazdu oraz wydatków związanych z podróżami służbowymi. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie zasady legalności działania organów podatkowych wyrażonej w art. 120 O.p., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z porządkiem prawnym; naruszenie zasady zaufania określonej w art. 121 § 1 O.p., poprzez legitymizację postępowania prowadzonego w sposób nierzetelny, co doprowadziło do utraty zaufania skarżącego do organów podatkowych; naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym pominięcie dowodów zgłaszanych przez skarżącego; naruszenie zasady prawdy materialnej określonej w art. 187 O.p., poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób przypadkowy i nierzetelny; naruszenie art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych mających znaczenie dla sprawy; sprzeczność w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący zaniżył należny podatek dochodowy od osób fizycznych o kwotę [...] zł, w szczególności poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków nie związanych z osiągniętymi przychodami, pomimo udowodnienia przez podatnika wykonania wszelkich kontrolowanych przez organ podatkowy usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. II. Przedmiotem sporu w sprawie są dokonane przez organy podatkowe ustalenia, z których wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą T., skarżący zaniżył podatek dochodowy od osób fizycznych należny za 2010 r. o łączną kwotę [...] zł, w wyniku zawyżenia kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności o kwotę [...] zł, z uwagi na niezasadne zaliczenie do nich: 1/ wydatków inwestycyjnych związanych z budową nowej siedziby firmy w ogólnej kwocie [...] zł, 2/ wydatku w kwocie [...] zł wynikającego z noty obciążeniowej wystawionej przez B. sp. z o.o., dotyczącej jednorazowej spłaty leasingowanego auta marki S., w związku z całkowitą szkodą tego pojazdu 3/ wydatków związanych z podróżami służbowymi w łącznej kwocie [...] zł, 4/ wydatków z tytułu zakupu usług marketingowych, menadżerskich, obsługi prawnej i pośrednictwa w organizacji handlu, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez F. s.r.o., [...] ( dalej "F. s.r.o." ) w łącznej kwocie [...]zł. Organ podatkowy uznał, że zakwestionowane w pkt. 4 faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i z tego powodu nie mogły stanowić podstawy zapisów w prowadzonych przez skarżącego księgach rachunkowych za 2010 r. W ocenie organu skoro faktury VAT wystawione przez F. s.r.o. na łączną kwotę [...] zł nie dokumentują faktycznego nabycia wymienionych w nich usług, to na podstawie przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, prowadzonej przez skarżącego w 2010 r. działalności gospodarczej. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organy podatkowe przyjęły, że prowadzone przez skarżącego w 2010 r. księgi rachunkowe w zakresie ujętych w kosztach uzyskania przychodów wydatków inwestycyjnych, podróży służbowych i jednorazowej spłaty leasingowanego auta marki S. w związku z całkowitą szkodą tego pojazdu są wadliwe. Natomiast w części zaewidencjonowanych faktur dotyczących zakupu usług marketingowych, menadżerskich, doradztwa prawnego i pośrednictwa w organizacji handlu wystawionych przez F. s.r.o. księgi uznano za nierzetelne, nie stanowiące w tym zakresie dowodu w sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w Protokole Kontroli Podatkowej, który doręczono skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2013 r. ( k. 116-121, t. 1/3 akt administracyjnych ). Jednocześnie, na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organy odstąpiły od oszacowania podstawy opodatkowania uznając, że dane wynikające z ksiąg, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku prowadzonego postępowania pozwalają na określenie prawidłowej podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W ocenie Sądu organy zgromadziły kompletny materiał dowodowy, a dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne i ostateczne konkluzje, w tym w zakresie wadliwości i nierzetelności ksiąg są prawidłowe. II. W zakresie zakwestionowanych wydatków wymienionych w pkt. 1-3 Sąd podziela stanowisko organu, że nie stanowią one kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z treścią tego przepisu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Podatnik ma zatem możliwość odliczenia wszelkich faktycznie poniesionych kosztów, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem, że ich poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Nie będzie więc kosztem uzyskania przychodu taki wydatek, który oceniany w sposób obiektywny, nie może prowadzić do osiągnięcia przychodów, ani też nie może mieć wpływu na uzyskiwany przychód bądź jego źródło, a także wydatek, mieszczący się w katalogu wyłączeń zawartym w art. 23 u.p.d.o.f. W tym kontekście prawnym, trafnie organy nie uznały za koszt uzyskania przychodu wydatków inwestycyjnych związanych z zakupem materiałów remontowych takich jak cegła szamotowa, rynny, cement, wapno, styropian, zaprawy klejowe, rury, kolanka, mufy, parapety dębowe i deski boazeryjne, które dotyczyły budowy nowej siedziby firmy skarżącego. Wydatki te nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodu, natomiast powinny zostać zaliczone do wartości środka trwałego w budowie i być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne, z chwilą oddania środka trwałego do używania, zgodnie z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. Nie sposób także uznać za koszt podatkowy wydatku poniesionego przez skarżącego na podstawie noty obciążeniowej wystawionej przez leasingodawcę B. Sp. z o.o. w związku z całkowitą szkodą pojazdu S. Jak ustalił organ m.in. w oparciu o porozumienie z dnia 18 sierpnia 2010 r. do umowy leasingu pojazdu zawarte pomiędzy B. Sp. z o.o. a skarżącym oraz przesłuchanie skarżącego w dniu 21 marca 2013 r., całkowita szkoda na leasingowanym pojeździe, została spowodowana przez osobę nie będącą pracownikiem firmy skarżącego, nie posiadającą uprawnień do kierowania pojazdem. W związku z tym ubezpieczyciel odmówił leasingodawcy wypłaty odszkodowania. Wobec tego firma skarżącego została zobowiązana do spłaty kwoty [...] zł. Zapłacona kwota, nie służyła więc osiągnięciu przychodów podatkowych, jak również zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła tych przychodów, a zatem nie stanowiła kosztu w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. ( k. 22-24, t. 1/3 ). Podobnie należy ocenić wydatki poniesione przez skarżącego na podstawie rachunku z dnia 30.12.2010 r. wystawionego przez S. "za pobyt w gosp. " na kwotę [...] zł, rachunku z dnia 26.12.2010 r. wystawionego przez "W. S." za "pobyt" na kwotę [...] zł, oraz faktury VAT marża z dnia12.03.2010 r. wystawionej przez A. Sp. j. za " usługi turystyki zagranicznej Egipt" na kwotę [...] zł. W toku przesłuchania w dniu 21 marca 2013 r. skarżący wyjaśnił, że wymienione wydatki nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem również i te wydatki nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów firmy T. ( k. 22-24, t. 1/3 ). Tych ustaleń i dokonanej przez organy oceny prawnej poniesionych wydatków, skarżący w żaden sposób nie kontestuje, a Sąd uznaje je za prawidłowe. III. Trafne i znajdujące oparcie w materiale dowodowym są również ustalenia dotyczące niezasadnego zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup usług marketingowych, menadżerskich, doradztwa prawnego oraz pośrednictwa w organizacji handlu wynikające z 8 faktur wystawionych przez F. s.r.o. na łączną kwotę [...] zł. O tym, że wydatki te nie zostały faktycznie poniesione świadczy szereg ustalonych okoliczności, w tym brak stosownych dokumentów potwierdzających wykonanie zafakturowanych usług. W tym zakresie skarżący nie posiada żadnej dokumentacji, co więcej przesłuchany w dniu 21 marca 2013 r. nie wskazał okoliczności związanych z wykonaniem usług przez kontrahenta, nie posiadał wiedzy co do sposobu ustalania i wyceny ich wartości, a także na czym polegało pośrednictwo w organizacji handlu. Jednocześnie zobowiązał się do przedłożenia w terminie do 8 kwietnia 2013 r. stosownych wyjaśnień w tym zakresie ( k. 22-24, t. 1/3 ). Ostatecznie, w dniu 8 kwietnia 2013 r. księgowa firmy T., H. S. w imieniu skarżącego przekazała drogą mailową jedynie wyjaśnienia złożone przez T. S. Prezesa firmy F. s.r.o. dotyczące przebiegu wizyty i przedmiotu rozmowy w tym dniu ze skarżącym ( k. 101, t. 1/3 ). Istotne dla przyjętych ustaleń i oceny braku związku poniesionych wydatków z uzyskanymi z działalności gospodarczej przychodami są także zasadnicze rozbieżności w treści zeznań T. S.prezesa firmy F. s.r.o. złożonych w dniu 4 lipca 2013 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. ( dalej "UKS" ) oraz w dniu 10 kwietnia 2014 r. przed słowackim organem podatkowym, a także konfrontacja tych zeznań z załączonymi do spornych faktur dokumentami – "kontraktami" ( k. 182-184, t. 1/3 i k. 406-412, t. 2/3 akt administracyjnych ). Szczegółowe zestawienie rozbieżności organ pierwszej instancji przedstawił w formie tabeli na str. 23-26 decyzji ( k. 524-525, t. 3/3 akt administracyjnych ). W odniesieniu do faktury nr [...] z dnia 30 marca 2010 r. wystawionej na kwotę [...] zł, zeznając przed UKS świadek podał m.in., że wraz ze skarżącym udał się na Ukrainę do firmy, która obecnie nazywa się W. ( B. ) z siedzibą w K., z oddziałami na całej Ukrainie. Byli tam ok. 6 dni w lutym 2010 r. Następnie udali się do miejscowości B., gdzie mieści się huta produkująca biel cynkową. Z B. udali się na Półwysep Krymski do J. Kwota wyszczególniona na fakturze wynika z kosztów poniesionych przez F. s.r.o. na koszty przejazdów, noclegów, wyżywienia i prowizji. Dokumentów potwierdzających poniesione wydatki świadek nie ewidencjonował i nie posiada. Z kolei zeznając przed słowackim organem podatkowym T. S. podał, że podróżował ze skarżącym i odwiedził dostawców na Słowacji: T. a.s., E. a.s. oraz S., we wszystkich firmach negocjując warunki kontraktów. Do ceny fakturowania za pośrednictwo, została doliczona również wartość jego kontaktów – [...] od jednego klienta biznesowego. Podobna sytuacja dotyczy pozostałych, wystawionych przez F. s.r.o. faktur. Do faktury [...] z dnia 30 kwietnia 2010 r. wystawionej na kwotę [...] zł zeznając przed UKS świadek podał, że dotyczy ona podróży do Turcji do firmy G. do producenta włókien syntetycznych polipropylenu i poliamidu oraz barwników i koncentratów tworzyw sztucznych. W tej podróży musiał wynająć człowieka od ochrony. Przylecieli do Istambułu, a następnie pojechali w kierunku Ankary, samochodem wynajętym przez Turka. W strefie przemysłowej doszło do spotkania z M. S. oraz jego dyrektorem G. Natomiast zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał, że w fakturze tej ujął pośrednictwo w handlu na Ukrainie. Aby rozpocząć kontakt handlowy z firmą B., w okresie od 15.04.2010 do 24.04.2010 na Ukrainie negocjował z osobą S. P., który jest menadżerem sprzedaży w firmie prowadzącej sprzedaż cystern do Tunezji. Dokumenty związane z zakwaterowaniem na Ukrainie przejął Pan W. Kwota fakturowania została obliczona na podstawie czasu i kontaktów, w których pośredniczył. Pojechał z M. W. do ukraińskiej firmy ubezpieczeniowej, urzędu celnego, transportu i spedycji kolejowej i samochodowej. Do faktury [...] z dnia 22 lipca 2010 r. wystawionej na kwotę [...] zł zeznając przed UKS T. S. podał, że dotyczy ona podróży na Białoruś. Tam poznał skarżącego z firmą N. Na granicę polsko-białoruską podjechał po nich samochód z jego znajomym z Białorusi, który dokonał za nich odprawy wizowej oraz wszelkich innych formalności. Stwierdził, że z tego, co pamięta to tylko na granicy kosztowało to jego [...] EUR. Skarżący mógł tam nawiązać współpracę w zakresie energetycznym takim jak zakup paliwa i gazo olein. Prowadzono również rozmowy na temat zakupu nawozów sztucznych. W wyniku tej podróży skarżący pozyskał wiedzę w zakresie transportu, logistyki. Wiedzę tę może wykorzystać w każdej chwili, bo kontakty zostały nawiązane. Zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał, że w fakturze ujął pośrednictwo w handlu oraz tłumaczenie dla Pana W. dokumentów z języka arabskiego, słowackiego, rosyjskiego, niemieckiego. Pan W. chciał nabyć od firm ukraińskich specyfikacje techniczne. Wartość faktury została obliczona według liczby spotkań z osobami kontaktowymi. Natomiast z załączonego do tej faktury "kontraktu" wynika, że dotyczy ona nawiązania kontaktów dla firmy T. na terytorium Słowacji w zakresie handlu materiałami tworzyw sztucznych (kupno-sprzedaż), rozpoznania bazy transportowej, rozpoznania placów składowych (składów celnych), zabezpieczenia usługobiorcy pełnego wyżywienia, utrzymania i ochrony na terytorium Słowacji. Do faktury [...] z dnia 12 sierpnia 2010 r. wystawionej na kwotę [...] EUR zeznając przed UKS T. S. podał, że był na terenie Czech i Słowacji z Panem W. w S. Potem pojechali do Czech do U. Następnie pojechali do Serbii do P. w miejscowości P, tj. 15 km od B. Wszystkie te rafinerie produkują polipropylen, polietylen HD i LDP. W serbskiej firmie oprócz rozmowy o produktach były też rozmowy na temat transportu, bo polskie firmy na tamten czas nie posiadały koncesji załadunkowej. Zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał, że w fakturze ujęto usługi doradcze w obrębie Czech, dotyczące nabycie żelaza w B. Nie pamiętał nazwy firmy. Były to podróże z panem B. J. związane z nabyciem żelaza i kamieni od tej samej firmy budowlanej. Negocjowali z panem J. K. Nie wie czy transakcje zostały zrealizowane. Obie podróże miały miejsce w dniu 12.08.2010 r. Zostali zakwaterowani w jego mieszkaniu w B. Fakturowanie [...] EUR zostało obliczone na podstawie "kontaktu". Z załączonego do faktury kontraktu wynika natomiast, że dotyczy ona wykonania usługi polegającej na prawnym doradztwie w zakresie organizacji firm przemysłowych w Republice Słowacji i Czech w zakresie handlu materiałami tworzyw sztucznych (kupno-sprzedaż) oraz rozpoznania bazy transportowej. Do faktury [...] z dnia 10 września 2010 r. wystawionej na kwotę [...] EUR zeznając przed UKS T. S. podał, że dotyczy ona takiej samej trasy podróży jaka została opisana przy fakturze [...] i spotkań z tymi samymi osobami. Ponadto w trakcie tej podróży dojechali do miejscowości K. do firmy S. i rozmawiali z panem K. - dyrektorem handlowym na rynek czeski i polski, a następnie spotkali się z panem M. T., który kiedyś bezpośrednio sprzedawał Panu S. polistyren. Zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał, że w fakturze ujęto pośrednictwo za okres 9-30.10.2010 r. Pieniądze odnoszące się do faktury zostały zdeponowane bezpośrednio na jego koncie w V. bank. Było to pośrednictwo w nabyciu materiału: polipropylenu, granulatów w Czechach w firmie P., polistyrenu w firmie S. Negocjowali z panem K. w K. i w L. z J. B. Wartość fakturowania został obliczona na podstawie podpisanych umów w tamtym czasie. Została uzgodniona cena jednej umowy [...] EUR. Z załączonego do faktury kontraktu wynika natomiast, ze dotyczy ona wykonania usług menadżerskich w pośrednictwie zakupu surowca opisanego w fakturach [...] od firmy T. oraz opłacania placu manewrowego i magazynowego w firmie T. S. Strony ustaliły w negocjacjach dowolność załadunku surowca. Do faktury [...] z dnia 12 października 2010 r. wystawionej na kwotę [...] EUR zeznając przed UKS T. S. podał, że została ona wystawiona w następstwie poznania pana W. z ludźmi z firm O. Spotkali się w S. na samochodach rajdowych. Przyjechali do pana W., do jego miejsca zamieszkania w T. z propozycją sprzedaży towarów: polipropylenu, polietylenu i polistyrenu. Faktura dotyczyła też składowania towarów, które firma O. miała sprzedawać panu W. W ramach tej faktury M. W. podnajął u T. S. magazyn w celu współpracy z firmą O., U. i S. Wg. wiedzy świadka Pan W. coś tam magazynował. T. S. wydał mu klucze i wózek widłowy. O współpracy z tymi firmami pan W. go nie informował. Zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał, że w fakturze ujęto pośrednictwo w nabyciu polietylenu, polipropylenu, polistyrenu w obrębie państw członkowskich UE, tj.: NL, BE, LU, DE. Miał kontakty z amerykańską firmą L., z osobą S. A. B. z firmy L. Uzyskał ten kontakt w 2004 jako konsultant techniczny firmy K. sp. z o.o. - polska rafineria. Proces pośrednictwa był taki, że pan W. skontaktował się osobiście z Panem S. A. B., spotkali się w N. w NL. Był z M. W. w magazynach firmy L. w Belgii i Luksemburgu. M. W. przyleciał do A. samolotem. S. A. B. wysłał mu samochód. Nie posiada dokumentów takich jak bilet podróżny. W A. był w dniu 12.10.2010 r., w Belgii i Luksemburgu był w dniach 12-19.10.2010 r. Pan W. podczas pobytu w tych państwach został zakwaterowany w hotelach, ale świadek nie wiedział w jakich. Wartość fakturowania została obliczona na [...] EUR, na podstawie umowy podpisanej przez pana W. na [...] EUR z firmą L. Z załączonego do faktury kontraktu wynika natomiast, że dotyczy ona wykonania usługi polegającej na prawno-technicznym doradztwie w zakresie organizacji zakupu towaru w krajach UE, tj. polipropylenu, polietylenu i polistyrenu. Do faktury [...] z dnia 23 listopada 2010 r. wystawionej na kwotę [...] EUR, zeznając przed UKS T. S. podał, że faktura ta znajduje odniesienie do wiedzy intelektualnej w zakresie Turcji, Białorusi i Austrii, którą przekazał panu W. i jeżeli będzie on chciał, to może tę wiedzę przekazać. Zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał, że faktura dotyczy usług reklamowych w Turcji. Była to reklamowa prezentacja firmy pana W. i kontakty Pana S. na dyskietce, które zostały dostarczone na spotkania biznesowe z turecką firmą. Był tłumaczem raportów technicznych, wygłaszał przemówienia podczas spotkania. Nazwy firmy i osób nie pamiętał. Zeznał, że wszystkie dokumenty są w urzędzie podatkowym w B. Z Panem W. pojechał do T. i W. (od 23.11.2010 r. na 2 tygodnie). Posiadał kontakty w tureckiej firmie z czasów, kiedy pracował dla pana S. A. B. z Tunezji, ale mieszkał w Stanach Zjednoczonych w T. Z Panem W. polecieli samolotem. Dokumenty transportowe i dotyczące zakwaterowania przekazał M. W., ale nie wie co stało się z tymi dokumentami. Wartość fakturowania [...] EUR została obliczona według czasu pracy, tj. za jeden dzień pracy [...] EUR. Z załączonego do faktury "kontraktu" wynikało, że dotyczy ona opłat od usługi reklamowej w pośrednictwie zakupu surowca, negocjacji zakupu surowca w Turcji, Austrii i Rosji, firma F. opłaca pracownika reklamy. Do faktury [...] z dnia 25 listopada 2010 r. wystawionej na kwotę [...] EUR, zeznając przed UKS T. S. podał, że wystawiona została za wiedzę intelektualną o krajach Beneluxu tj. Belgia, Holandia, Luksemburg, którą przekazał panu W. i jeżeli Pan W. będzie chciał, to może tę wiedzę przekazać. Zeznając przed słowackim organem podatkowym świadek podał natomiast, że w fakturze ujęto usługi reklamowe oraz tłumaczenie w języku holenderskim, luksemburskim, belgijskim w magazynach firmy L. w okresie od 01.12.2010 r. do 11.12.2010 r. Ta firma powinna produkować dla pana W. specjalny materiał do butelek P. Z Panem W. zakupili specyfikację tj. parametry techniczne materiałów jakimi byli oni zainteresowani. Zeznał również, że M. W. zakwaterowany był w hotelach. Wartość faktury [...] EUR została obliczona na podstawie ilości godzin pracy - 100 godzin. Z załączonego do faktury kontraktu wynika z kolei, że dotyczy ona opłat od usługi reklamowej w pośrednictwie zakupu surowca w krajach Beneluxu. Usługa ta polega na negocjacji zakupu surowca w Holandii, Luksemburgu i Belgii. Firma F. opłaca pracownika reklamy i rozwoju. W ocenie Sądu rozbieżne, a w wielu miejscach diametralnie różniące się zeznania składane przez T. S. przed organem kontroli skarbowej oraz słowackim organem podatkowym, miały tworzyć pozory dokładności i zupełności. Natomiast ich konfrontacja i porównanie, wskazuje na niespójność i występowanie zasadniczych sprzeczności, w szczególności faktograficznych, dotyczących przebiegu i sposobu wykonania czynności marketingowych, menadżerskich, doradztwa prawnego oraz pośrednictwa w organizacji handlu. Już pobieżna analiza zeznań wskazuje na występowanie istotnych różnic zarówno jak chodzi o rodzaj i miejsce świadczenia usług przez F. s.r.o., podmioty z którymi nawiązywano kontakty handlowe, a także elementy składowe mające wpływ na ustalenie należnego od nich wynagrodzenia. Sprzeczne zeznania T. S., w powiązaniu z zasadniczo brakiem wiedzy przez skarżącego co do okoliczności i sposobu wykonania wymienionych usług wskazuje, że czynności z nimi związane faktycznie nie zostały wykonane. Co istotne, skarżący w toku postępowania nie przedłożył żadnych materialnych dowodów, potwierdzających wykonanie zafakturowanych usług. Ich wykonania nie potwierdziła również analiza paszportu skarżącego przedłożonego na okoliczność wyjazdów służbowych w 2010 r. Z zapisów w paszporcie wynika, że tego roku dotyczy 6 pieczątek ukraińskiego organu granicznego, z tego dwie z nieczytelna datą, natomiast pozostałe pochodzą z dnia: 30 lipca, 20 września, 27 września i 12 listopada 2010 r. pozostałe zapisy dotyczą lat 2011-2014. Z kolei załączone do pisma skarżącego z 2 maja 2013 r. winiety oraz dokumenty dotyczą zakupu paliwa, usług hotelowych i są wystawione na skarżącego. Z dokumentów tych nie wynika, że mają one jakikolwiek związek z zafakturowanymi usługami oraz, że F. s.r.o. poniosła jakiekolwiek wydatki na rzecz skarżącego ( k. 131-141, t. 1/3, k. 422-435 i k. 436-448, t. 2/3 akt administracyjnych ). W toku postępowania nie uzyskano również dowodów potwierdzających udział T. S. w nawiązaniu kontaktów handlowych pomiędzy firmą skarżącego a firmami B. i R. z siedzibą w Holandii, I. i M. O. A. S.A. z siedzibą na S. oraz T. i K. z siedzibą w Polsce. Przeciwnie, z informacji uzyskanych od tych firm ( także za pośrednictwem podatkowej administracji holenderskiej i słowackiej oraz czynności sprawdzających przeprowadzonych w wymienionych polskich firmach ) wynika, że żadna z nich nie potwierdziła udziału T. S. w nawiązaniu kontaktów handlowych z firmą skarżącego. W przypadku firmy M. O. A. A.S. ustalono, że zawarła ona dwie transakcje handlowe z firmą skarżącego, w październiku oraz grudniu 2010 r. dotyczące dostawy tworzyw sztucznych. T. S. nie jest znany przedstawicielowi statutowemu firmy, Panu M. Z., który stwierdził, że nie zna firmy F., s.r.o. Osobą odpowiedzialną za ten handel był R. M. z M., poprzedni pracownik firmy M., a.s. w likwidacji, a w imieniu firmy T. działał Ł. Z. Z firmą T. nie zawierano żadnych umów. M. W. oraz Ł. Z. odwiedzili firmę M., a.s. w likwidacji w M. i ustalili zasady współpracy z Panem R. M., który działał w imieniu firmy M., a.s. w likwidacji. Materiał został eksportowany i firma T. za niego zapłaciła ( k. 418-420, t. 2/3 ). Firma I. s.r.o. nie potwierdziła udziału T. S. w nawiązaniu kontaktów handlowych z firmą skarżącego. W dniu 03.12.2010 r. I. s.r.o. wystawiła fakturę nr [...] z tytułu sprzedaży granulatu H. na kwotę [...] EUR. Transport towarów zapewnił nabywca i zostało to potwierdzone poprzez e-mail od Ł. Z. w dniu 03.12.2010 r. Faktura została zapłacona w oparciu o wystawioną fakturę pro-forma, bezgotówkowo w dniu 02.12.2010 r. Towary zostały zamówione przez T. na podstawie wiadomości e-mail z dnia 19.11. 2010 r. przez Ł. Z. ( k. 459-461, t. 2/3 ). Firma R. zakupiła towary od firmy H. P. B.V. w H., numer VAT [...] Zamówienie zostało zrealizowane ze względu na e-maile pomiędzy R. BV (Pan M. L.) a kupującym T. (Ł.Z.). Były to wewnątrzwspólnotowe dostawy. Była to współpraca gospodarcza pomiędzy R. P. BV a T., jednakże nie za pośrednictwem T. S. z firmy F. s.r.o. R. P. BV oświadczyła, że nie współpracowała z T. S. w celu wykonania transakcji gospodarczych pomiędzy R. P. BV a T. ( k. 480-482, t. 3/3 ). Firma B. B.V. nie potwierdziła udziału T. S. w nawiązaniu kontaktów handlowych z firmą skarżącego. T. S. nie był znany przedstawicielom tej firmy - Dyrektorowi Finansowemu oraz Zarządcy B. P. ( k. 372-374, t. 2/3 ). Natomiast wspólnicy Spółki T. s.c. złożyli oświadczenie, że M. W. prowadzącego firmę T. poznali przez syna i w wyniku tej znajomości nawiązali z nim współpracę w 2009 r. w zakresie kupna i sprzedaży tworzyw sztucznych. Współpracę zakończono w 2011 r. ( k. 275, t. 2/3 ). Z kolei w przypadku firmy K. S.A. jej przedstawiciel nie mógł podać formy nawiązania współpracy z firmą T. ponieważ podmiotem ją obsługującym był K. S., który w listopadzie 2010 r. zakończył pracę w K. S.A. Wobec tego, organ kontroli skarbowej w dniu 4 kwietnia 2014 r. przesłuchał go w charakterze świadka. K. S. nawiązując do okoliczności podjęcia współpracy ze skarżącym podał, że z tego co pamięta, to dzwonił Pan S. i umówił ich na spotkanie w oddziale K. S.A. w P. Kontaktował się z nim kilkukrotnie telefonicznie, nie pamięta, w którym to było roku. Świadek Stwierdził, że wydaje mu się, że "Pan S. miał już jakieś kontakty z naszą firmą telefonicznie i przedstawiał różne firmy, z którymi współpracował. Natomiast Pan W. nie był mi znany wcześniej. W tej chwili nie pamiętam innych firm, które przedstawiał Pan S., oprócz T.". Świadek nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej nawiązania współpracy, w tym także mailowej, nigdy takiej dokumentacji nie prowadził. Nie wykluczył jednak, że kontakty mailowe były i można to zweryfikować w K. S.A. ( k. 357-358, t. 2/3 ). Zeznania te zasadnie uznano za niewiarygodne. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że po pierwsze, w związku ze złożonymi zeznaniami, organ pismem z 10 kwietnia 2014 r. wystąpił do K. S.A. o przesłanie wierzytelnych kserokopii wszystkich dokumentów posiadanych przez Spółkę, potwierdzających udział T. S. z firmy F. s.r.o. w nawiązaniu współpracy handlowej z firmą skarżącego T. W odpowiedzi Spółka poinformowała, że nie posiada żadnej dokumentacji potwierdzającej udział T. S. w nawiązaniu współpracy z firmą T., w tym również korespondencji mailowej, na którą powołał się K. S., ponieważ konta mailowe pracowników, którzy rozwiązali stosunek pracy z K. S.A. archiwizowane są przez rok, a następnie kasowane ( k. 415, t. 2/3). Po drugie, w trakcie przesłuchania w dniu 4 kwietnia 2014 r. K. S. zeznał, że obecnie pracując w firmie V. P. Sp. z o.o. nadal współpracuje z firmą T.. Tymczasem z danych zawartych w centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej wynika, że firma skarżącego zakończyła działalność 9 grudnia 2013 r. Po trzecie, na podstawie danych z Centralnej Informacji KRS ustalono, że skarżący pełni funkcję członka rady nadzorczej Spółki V. P.sp. z o.o., w której K. S. pełni funkcję prezesa zarządu. Powyższe, ustalone w postępowaniu okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że zeznania świadka o uczestniczeniu i wpływie T. S. na nawiązanie kontaktów handlowych i kontraktów firmy skarżącego z K. S.A. są niewiarygodne, co przy braku innych, materialnych dowodów potwierdzających te okoliczności wskazuje na trafność sformułowanych w tym zakresie przez organ konkluzji. Faktu i okoliczności wykonania zafakturowanych usług przez F. s.r.o. oraz przez T. S. nie potwierdziły również zeznania przesłuchanych w sprawie pracowników firmy skarżącego. Zarówno przesłuchani w dniu 4 kwietnia 2013 r. H. S., do której obowiązków należało prowadzenie księgowości firmy jak i W. S. zatrudniony jako pracownik biurowy, a także przesłuchana w dniu 24 kwietnia 2014 r. A. L. pełniąca funkcje dyrektora handlowego, nie posiadali żadnej konkretnej wiedzy na temat współpracy skarżącego z T. S. ( k. 359-360, k. 361-362 i k. 392-393, t. 2/3 ). Podobnie przesłuchany w dniu 24 kwietnia 2014 r. Ł. Z. zatrudniony jako handlowiec i przedstawiciel handlowy firmy T. nie posiadał wiedzy na temat okoliczności nawiązania współpracy handlowej przez firmę T. z firmą F. s.r.o. reprezentowaną przez T. S.. Stwierdził, że trudno jest mu wskazać od kiedy M. W. współpracował z tą firmą. Współpraca z tą firmą polegała na handlu tworzywami sztucznymi oraz korzystaniu z magazynów. Stwierdził również, że kojarzy T. S. Był z nim na wyjeździe razem z M. W. na targach w D. Podał, że nie posiada wiedzy czy T. S.. pośredniczył w nawiązaniu kontaktów handlowych pomiędzy firmą T., a firmami zewnętrznymi, niemniej pamiętał, iż podczas targów w D. "to Pan T. przedstawiał firmę M. W. innym kontrahentom" ( k. 394-395, t. 2/3 akt administracyjnych ). Wreszcie Sąd zgadza się z ustaleniami organu, że przyjęty i realizowany przez firmę skarżącego schemat działania firmy dotyczący zakupu i sprzedaży towarów polegał zasadniczo na wyszukiwaniu przez skarżącego ofert, w tym dotyczących miejsc przechowywania zakupionych towarów, środków transportu i firm go realizujących. Sprawami tymi zajmował się skarżący oraz zgodnie z jego zeznaniami pracownik Ł. Z., który wykonywał czynności związane z organizacją dostaw i wysyłką towaru, korzystając przy tym z internetowej giełdy transportowej ( k. 22-24, t. 1/3 ). W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy i dokonane na jego podstawie ustalenia wskazują, że zafakturowane usługi nie zostały przez firmę F. s.r.o. zrealizowane, co oznacza, że wynikające z zakwestionowanych 8 faktur wydatki na zakup usług marketingowych, menadżerskich, obsługi prawnej i pośrednictwa w organizacji handlu nie mogą stanowić na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztów uzyskania przychodów, prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Dokonana w tym zakresie ocena jest trafna i znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. W ocenie Sądu, organy prowadząc postępowanie podatkowe działały na podstawie przepisów prawa zgodnie z art. 120 O.p. i nie naruszyły w niniejszej sprawie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, jak również nakazu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), skoro ze zgromadzonego, obszernego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że skarżący nie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez F. s.r.o. W tych okolicznościach zdecydowanie nietrafny jest podniesiony w skardze zarzut sprzeczności w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący zaniżył należny podatek dochodowy od osób fizycznych o kwotę [...] zł, w szczególności poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków nie związanych z osiągniętymi przychodami, pomimo udowodnienia przez podatnika wykonania wszelkich kontrolowanych przez organ podatkowy usług. Przeciwnie, pomijając lakoniczność i ogólnikowość zawartych w tym zakresie w skardze wywodów, skarżący wykonania przez F. s.r.o. zafakturowanych usług nie udowodnił, w sposób, który pozwalałby wskazane w fakturach kwoty zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, prowadzonej działalności gospodarczej. Niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy zasady bezpośredniości postępowania dowodowego. Skarżący nie precyzuje w jaki sposób organy w tej sprawie naruszyły tą zasadę, a Sąd takiego uchybienia w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie stwierdził. Organ kontroli skarbowej przeprowadził szeroko zakrojone postępowanie, wykonując bezpośrednio większość czynności procesowych, w tym dowodowych, a wykorzystanie pomocy prawnej administracji podatkowej innych krajów zasady tej nie narusza, co więcej, w pełni realizuje wynikający z art. 180 § 1 O.p postulat, aby jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Takie działanie organu realizuje również wynikającą z art. 122 i art. 187 § 1 ( w postępowaniu podatkowym nie ma zastosowania wskazany w skardze art. 77 K.p.a ) zasadę prawdy obiektywnej oraz konieczność zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. Organy nie naruszyły także art. 188 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skarżący, poza sformułowaniem ogólnego zarzutu w tym przedmiocie, nie wskazuje jakich wniosków dowodowych i na jaką okoliczność dowodową organ nie uwzględnił. Natomiast organ kontroli skarbowej, postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 r., odstąpił od przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego w piśmie z dnia 14 maja 2014 r. dowodu, z uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadka T. S. oraz strony M. W. ( k. 495, t. 3/3 ). Pomijając bowiem, że istotna dla sprawy część ustaleń związanych ze wskazanymi osobowymi źródłami dowodowymi była już przedmiotem czynności dowodowych, organ podjął próbę przeprowadzenia tych dowodów. Jednakże pomimo dwukrotnego wezwania T. S. kierowanego na wskazany przez pełnomocnika skarżącego adres świadka, korespondencja wracała z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" ( k. 469-470 i k. 490-491, t. 3/3 ). Co więcej, na wnioskowane przesłuchanie w charakterze strony wyznaczone na dzień 12 sierpnia 2014 r., nie stawił się również M. W. W wyroku z dnia 27 października 2011r., w sprawie o sygn. akt I FSK 1429/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. Oczywiście można rozwlekać toczące się postępowanie na poszukiwanie kolejnych dowodów, lecz nie to jest celem postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym, które powinno cechować się zarówno przestrzeganiem zasady dążenia do pozyskania prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), przy jednoczesnym zachowaniu proporcji przestrzegania zasady szybkości i ekonomiczności tegoż postępowania (art. 125 O.p.), co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego, które w sprawie znajdują zastosowanie (...)." (publ. CBOIS ). Sąd w obecnym składzie podzielając w pełni to stanowisko stwierdza, że w sprawie zgromadzono obszerny materiał dowodowy, który poddano właściwej analizie i ocenie, prawidłowo ustalając stan faktyczny, który stanowił podstawę trafnie sformułowanych ocen i konkluzji, zawartych w uzasadnieniu decyzji. W tej sytuacji nie jest również zasadny zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Postępowanie było bowiem prowadzone w sposób rzetelny, zebrany materiał dowodowy jest kompletny, a dokonane na jego podstawie ustalenia prawidłowe. To, że rezultat prawidłowo przeprowadzonego postępowania jest dla podatnika niekorzystny, nie może stanowić o naruszeniu art. 121 § 1 O.p. W ocenie Sądu wykazane przez organ nieprawidłowości, w dostateczny sposób uzasadniają także wadliwość i nierzetelność prowadzonych przez skarżącego ksiąg rachunkowych, w zakresie wykazanych w nich, zakwestionowanych kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie organy prawidłowo odstąpiły od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, zasadnie przyjmując na podstawie art. 23 § 2 O.p., że dane wynikające z ksiąg, uzupełnione o dowody zgromadzone w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania w prawidłowej wysokości. Stwierdzając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił. H. Adamczewska-Wasilewicz M. Łent J. Szulc