I SA/Bd 212/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2009r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz R. B. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. określił skarżącemu, z tytułu świadczonych przez niego usług transportowych, podatek od towarów i usług za miesiące 2009 r.: 1. luty - kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 1.142 zł, 2. marzec - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 1.362 zł, kwiecień - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 3.396 zł, maj - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 13.005 zł, czerwiec - kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 9.505 zł, lipiec - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 1.572 zł, sierpień - kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 881 zł, wrzesień - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 1.843 zł, październik - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 6.055 zł, listopad - kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego 15.268 zł, grudzień - kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 370 zł. Organ powołał się na art. 19 ust. 1, art. 19 ust. 4, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a, art. 19 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako u.p.t.u.); przepisy wewnątrzwspólnotowe - art. 66 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.); orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 6 maja 2013 r. w sprawie C-169/12 (TNT Express Worldwide (Poland) sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów) oraz ogólną interpretacją Ministra Finansów wydaną w zakresie stosowania ww. przepisów w świetle wskazanego orzeczenia TSUE. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że w trakcie kontroli podatkowej skarżący nie przedłożył ewidencji środków trwałych oraz ewidencji wyposażenia, przedłożył natomiast umowę użyczenia nieruchomości zawartą w dniu [...] r. z ojcem – W. B., w której w § 1 wskazano, że nieruchomość składa się z lokalu biurowego wraz z parkingiem o łącznej powierzchni 1.800 m2. Przedmiot umowy użyczenia był wg oświadczenia stron przydatny do umówionego użytku. Biorący do używania zobowiązał się do wykonywania na własny koszt wszelkich napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu umowy w stanie niepogorszonym. Zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności. Pomieszczenie biurowe, które użytkował, miało powierzchnię ok. 40 m2. Organ wskazał, że na odwrocie przyjętych do odliczenia faktur znajdowały się odręczne adnotacje o treści: "materiały do budowy biura", "materiały do wykończenia biura", "wyposażenie biura". Zauważył, iż protokół oględzin z dnia [...] r. sporządzony przez pracowników Urzędu Skarbowego w S. w związku z prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. postępowaniem podatkowym prowadzonym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2010 r. można dopuścić w sprawie jako dowód, zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. W protokole stwierdzono stan na dzień jego sporządzenia, wykonano fotografie, stanowiące załączniki do protokołu. Wskazano także, że na terenie posesji znajdowały się 2 pomieszczenia garażowe, wiata i plac (parking). Dyrektor dodał, że organ I instancji w ramach postępowania uzupełniającego dokonał oględzin zakończonych protokołem z dnia [...] r. W. B. - właściciel nieruchomości - złożył do niego oświadczenie, że lokal jest zamieszkały przez niego i został przystosowany do potrzeb mieszkaniowych, a wszystkie towary wymienione w załączniku do protokołu oględzin zostały zdemontowane i zabrane przez skarżącego; nie wyraził zgody na okazanie wnętrza przedmiotu oględzin, który w 2009 r. był wykorzystywany przez skarżącego do prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor przywołał ustalenia Naczelnika dotyczące zakupu przez skarżącego m.in. 8 kompletów karniszy, 2 muszli sedesowych, ok. 30 litrów farby, ponad 40 m2 płytek ceramicznych (co najmniej 4 różne rodzaje), co najmniej 6 szt. wyłączników (w tym schodowych), ponad 40 szt. gniazd i opraw halogenowych, ponadto: umywalek, rur, kolanek, mufek, zaworów, grzejników, głowic, złącz, baterii umywalkowych itp. Zgodnie z oceną organu, ilość nabytych towarów znacznie przekraczała możliwości ich wykorzystania w użyczonym skarżącemu pomieszczeniu biurowym. Na podstawie protokołów z oględzin oraz zeznań świadków (pracowników firmy skarżącego) organ ustalił, że na potrzeby działalności gospodarczej wykorzystywany był plac, na którym użyto część nabytych materiałów. Uznał więc, że skarżącemu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących: nabycia cementu, blachy trapezowej, blachy płaskiej, wkrętów farmerskich oraz wykonanie prac budowlanych związanych z placem parkingowym oraz zalewaniem parkingu. Zdaniem Dyrektora, zarzuty, iż organ I instancji kwestionował posiadanie przez skarżącego placu w S. oraz parkowania na nim samochodów są bezzasadne. Odnośnie do nabycia takich towarów m.in. jak: telewizor SAMSUNG, urządzenia firmy BOSCH (płyta kuchenna, chłodziarko-zamrażarka, piekarnik, zmywarka), pralka, kanapa, fotel, żyrandol, biurko, stolik, regał, odkurzacz, garnki, patelnia, karnisze, węgiel organ stwierdził, że zakupy te nie mogły być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, były natomiast wykorzystane na cele prywatne niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ podał, że zeznania świadków, pomimo że zostały przeprowadzone w ramach postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2010 r. mogą stanowić dowód w sprawie, zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że z materiałów dowodowych, m.in. w postaci umów o pracę przesłuchiwanych pracowników wynika, że przesłuchiwani pracownicy byli zatrudnieni także w 2009 r., tj. T. D. - od 1 października 2008 r., A. S. - od 23 lipca 2008 r., J. B. - od 1 czerwca 2009 r., R. K. - od 1 maja 2009 r., R. G. - od 8 października 2007 r. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego organ uznał uznać, że ustalenia na 2010 r. wystąpiły także w 2009 r., bowiem firma skarżącego działa w poprzednim roku również pod tym samym adresem, w tym samym miejscu, a pracownicy pracowali tam również w 2009 r. Organ wskazał, że świadkowie jako siedzibę i miejsce parkowania pojazdów podawali plac przy ul. P. w S. Większość pracowników nie posiadała wiedzy na temat znajdujących się tam budynków, lokali czy wyposażenia firmy, a także ich właścicieli. Niektórzy wymienili garaż lub budynek gospodarczy do przechowywania części, a także budynek mieszkalny. Świadkowie nie potwierdzili, by na placu znajdowało się biuro. Zeznali ponadto, że wszelkie czynności dotyczące wymiany dokumentów, wynagrodzenia, podpisywania listy płac czy umów o pracę odbywały się na placu bądź w aucie, żaden z pracowników nie zeznał, by kiedykolwiek był zaproszony do biura. W odniesieniu do prac związanych z remontem ww. placu, część świadków zeznała, iż na placu został wylany beton oraz powiększona została brama wjazdowa. Zatem zeznania pracowników złożone podczas przesłuchań w okresie od marca do maja 2013 r. były odmienne od tych, które były złożone przez nich w październiku i listopadzie 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, zeznaniom pracowników składanym w ramach zleconego postępowania uzupełniającego należało odmówić wiarygodności. Organ wskazał na zbieżność zeznań pomiędzy poszczególnymi świadkami, którzy wcześniej twierdzili m.in., że biura w S. przy ul. P. nie było, a później, że jednak było. Wskazuje to, że świadkowie dostosowali swoje zeznania do potrzeb prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto uwzględniając upływ czasu, wiedza świadków w 2011 r. dotycząca prowadzonej przez w 2009 r. działalności gospodarczej powinna być większa aniżeli w 2013 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie jest odwrotnie, co dodatkowo podważa wiarygodność zeznań świadków składanych w 2013 r. Dyrektor podał, że podczas przesłuchania skarżącego w charakterze strony w dniu [...] r. wskazał on, że część zakupionych w 2009 r. towarów, stanowiących wyposażenie firmy uległa uszkodzeniu w trakcie transportu i obecnie znajduje się w jego posiadaniu, część została zutylizowana na co posiada dowody, a część została sprzedana. Ponadto wskazał, iż obecnie wyposażenie biura znajdującego się w U. pod adresem stanowi komputer, drukarka, skaner oraz telewizor do GPS. Jako miejsce składowania uszkodzonych sprzętów wskazał U. Pracownicy Urzędu Skarbowego w R. dokonali, w ramach postępowania uzupełniającego, w dniu [...] r. oględzin nieruchomości położonej w U., w której obecnie jest prowadzona działalność gospodarcza skarżącego. Wbrew jego twierdzeniom, że oględziny nie wniosły nic do sprawy, gdyż w kontrolowanym okresie siedziba firmy znajdowała się w S. przy ul. P., organ zauważył, iż w trakcie przeprowadzonych oględzin skarżący okazał: część składową ceramicznej płyty indukcyjnej BOSCH wyjaśniając przy tym, iż płytę indukcyjną zgłaszał w serwisie BOSCH w Płocku, telewizor SAMSUNG LE 40B650 znajdujący się w kartonie oraz stojącą muszlę sedesową. Poza wymienionym sprzętem nie okazał innych przedmiotów, które zostały zakupione w 2009 r. Jednocześnie wyjaśnił, iż meble, tj.: kanapa, fotel, stolik, regał, półka wisząca, biurko, fotel obrotowy uległy uszkodzeniu w czasie transportu z S. do W. i przenoszenia na trzecie piętro. Organ podał, że w dniu [...] r. do Urzędu Skarbowego w R. wpłynęły kserokopie pism, potwierdzających, w ocenie skarżącego, przekazanie do recyklingu sprzętu BOSCH: piekarnika, lodówki oraz zmywarki, na których widnieje data [...] r. oraz pieczątka firmy "T." S.A. M. z siedzibą w S. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wystąpił do wymienionej firmy o potwierdzenie przekazania do recyklingu wskazanego sprzętu. Ponadto w tym samym dniu, organ I instancji wystąpił do Sklepu AGD i RTV "W." z siedzibą w S. w celu uzyskania informacji czy w latach 2009-2011 w sklepie przyjmowano zgłoszenia reklamacyjne wymienionych urządzeń firmy BOSCH oraz jaki jest okres gwarancji tych urządzeń. W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] r. do organu wpłynęło wyjaśnienie z ww. sklepu, z którego wynika, iż sklep nie prowadzi tego typu ewidencji, wskazano jednocześnie, iż okres gwarancji na te urządzenia wynosi 2 lata. W dniu [...] r. do Urzędu Skarbowego wpłynęła odpowiedź od firmy M. "T." S.A., z której wynika, iż w dniu [...] r. nie była użytkownikiem lokalu położonego w S. przy ul. Z. , lokal został przejęty dopiero dnia [...] r., na dowód czego załączono kopie protokołu zdawczo-odbiorczego. W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło również wyjaśnienie skarżącego, iż nie kupował żadnego nowego sprzętu poza zakupionym w 2009 r., jednocześnie dołączył oryginały dowodów przekazania sprzętu do recyklingu. Zdaniem organu odwoławczego, przekazanie sprzętu do recyklingu w rzeczywistości nie miało miejsca, tym bardziej, że sprzęt zakupiony w dniu [...] r. pozostawał na dwuletniej gwarancji producenta do dnia [...] r., a zatem w dniu [...] r. nadal był objęty gwarancją. Z kolei, zakupione w dniu [...] r. dwie muszle sedesowe, jak wynika z faktury, były wiszące, zaś wyjaśnienia skarżącego, iż zamontowane zostały one w siedzibie firmy i w garażu dla pracowników organ uznał za niewiarygodne, bowiem do oględzin przedłożył muszlę sedesową stojącą, co wynika z powołanego powyżej protokołu oględzin. Natomiast przedstawienie do oględzin telewizora w kartonie, nie świadczy, że był on lub jest wykorzystywany w prowadzonej działalności. W ocenie organu także niewiarygodne i niepotwierdzone przez pracowników są wyjaśnienia odnośnie zamontowania 3 szt. karniszy w biurze i 5 szt. w samochodach przystosowanych do noclegu, opraw halogenowych, które skarżący kupował dwukrotnie, grzejników, wyłączników schodowych itp. Organ wskazał, że z umowy użyczenia zawartej przez skarżącego w dniu [...]] r. z ojcem – W. B. wynika, że skarżący nie był zobowiązany ani uprawniony do dokonywania zmian w obrębie używanej nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, jakiekolwiek prace remontowo-budowlane wykonane na terenie nieruchomości mogły mieć jedynie charakter inwestycji w obcym środku trwałym. Zdaniem organu, skarżący nie udowodnił, iż dokonywane nabycia towarów były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tzn. z używaniem użyczonej nieruchomości. Z zeznań pracowników wynika, iż fakt posiadania i wyposażenia biura czy też zaplecza socjalnego nie był im znany, bowiem wszelkie kontakty ze skarżącym miały miejsce na placu przed nieruchomością. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom zwartym w odwołaniu, a dotyczącym celu zakupienia odkurzacza, pralki, telewizora oraz sprzętu towarzyszącego. Poza okazanymi przedmiotami w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. w U., skarżący nie potrafił wskazać, gdzie obecnie znajdują się zakupione w 2009 r. przedmioty, bo jak twierdził, nie był wcześniej poinformowany żeby "to wszystko" przygotować na dzień oględzin. Stwierdził, że poinformuje organ, gdy sobie przypomni, gdzie te przedmioty się znajdują. Organ wskazał, że podczas trwania postępowania wyjaśniającego skarżący przypominał sobie różne fakty: i tak w dniu [...] r. do Urzędu Skarbowego w R. wpłynęło pismo, w którym poinformował, iż udało się mu odnaleźć odkurzacz, żyrandol i wyłączniki i informuje, iż być może uda mu się odnaleźć jeszcze pralkę, a w kolejnym piśmie, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w R. w dniu [...] r. wskazał, iż chciałby wskazać na nowe okoliczności, które mu się przypomniały i udało się odnaleźć do oględzin pralkę i krzesło biurowe. Zdaniem organu odwoławczego, w dniu [...] r., tj. dniu dokonywania przez pracowników Urzędu Skarbowego w R. oględzin nieruchomości mieszczących się w U. oraz w S., skarżący miał świadomość, iż powinien przygotować się do oględzin. Naczelnik poinformował o przeprowadzeniu oględzin i skarżący miał 21 dni na przygotowanie się do nich, co częściowo zrobił. Podobne uwagi odniósł do zakwestionowanych przez organ I instancji wydatków dotyczących kanapy, fotela oraz pozostałych materiałów budowlanych. Argumentacja zawarta w odwołaniu, iż kanapa, fotel, i stolik służyły spotkaniom z kontrahentami, np. do podpisywania umów leasingowych, w ocenie organu nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Odpowiadając na zarzut dotyczący miejsca przechowywania dokumentacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługuje on, w świetle ustalonego stanu faktycznego na uwzględnienie. Reasumując, zakupiony przez skarżącego sprzęt i związane z nim akcesoria, zakwestionowane przez organ podatkowy, są zwykle podstawowym wyposażeniem zarówno każdego pomieszczenia mieszkalnego jak i biurowego, zatem skarżący powinien wykazać i udowodnić, iż na wyposażeniu biura znajdowała się konkretna rzecz. Tym bardziej, że w trakcie trwającego postępowania kontrolnego i podatkowego nie okazał ewidencji środków trwałych ani ewidencji wyposażenia. Wskazane w odwołaniu dokumenty przekazane do organu I instancji wraz z pismem z dnia [...] r., dotyczące zwieranych umów, ofert, wniosków o wydanie kart, itp., w których wskazano adres w S. – w ocenie organu – nie podważają powyższych ustaleń. Organ podatkowy nie zakwestionował tego, że firma nie mieściła się w 2009 r. pod tym adresem, jedynie zakwestionował dokonanie nabyć towarów omówionych wcześniej w związku z prowadzoną firmą transportową z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części jako naruszającej prawo. Zaskarżanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy, tj.: niekompletne zebranie materiału dowodowego, błędną ocenę materiału dowodowego, bezpodstawne odrzucenie dowodów i moich wyjaśnień oraz zeznań świadków oraz wybiórczo analizowanie okoliczności podawanych przez moją osobę, tak jak w przypadku orzeczenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 820/13. W uzasadnieniu podał, że niezrozumiałym jest dla niego twierdzenie, iż pracownicy nie posiadali wiedzy na temat znajdujących się przy ul. P. budynków, lokali czy wyposażenia firmy, a także ich właścicieli, ponieważ budynki są widoczne dla wszystkich, nie tylko dla pracowników. Ponadto w siedzibie firmy przyjmowani byli przede wszystkim kontrahenci, przedstawiciele Leasingów, kart paliwowych itp. Remontów siedziby firmy dokonałem, aby być postrzeganym przez kontrahentów jako solidna i godna zaufania firma, co miało wpływ na możliwość rozwoju firmy. O tym, że firma się rozwijała świadczy ilość floty samochodowej, którą w przeciągu 4 lat stworzył i czerpie z niej przychody. Zarzucił, że organ nie przesłuchał jego kontrahentów, którzy mogliby potwierdzić, że baza i biuro znajdowały się w S. oraz że nie przesłuchał "pani sklepowej", która pracowała w sklepie znajdującym się w tym samym budynku, co jego biuro. Podniósł, że T. D., A. S., R. G., J. B. byli tylko raz przesłuchiwani w toczącym się postępowaniu podatkowym za 2009 r. Przesłuchania te odbyły się w 2013 r. i dotyczyły okresu objętego kontrolą. Na tę okoliczność kazał im sobie przypomnieć, na czym polegała ich praca w firmie w okresie dotyczącym tylko 2009 r. Wskazał, że twierdzenie Dyrektora, iż należy uznać pierwotne przesłuchania świadków jest karygodne, ponieważ pierwotnych zeznań świadków za 2009 r. nigdy nie było, a te, które były, dotyczyły stanu faktycznego za 2010 r. w całkowicie innym postępowaniu podatkowym prowadzonym przez inny urząd skarbowy. Dodał, że nie można przyjąć jako dowodu oględzin placu oraz pomieszczenia biurowego w S. dokonanych [...] r. ponieważ w tym czasie nie było już tam siedziby firmy i oględziny nie wykazały stanu faktycznego dotyczącego okresu w zakresie, którego prowadzone było postępowanie podatkowe. Wyjaśnił, że towary zakupione do remontów biura, placu, wiaty i garaży zostały zakupione na cele prowadzonej działalności gospodarczej i wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Muszle sedesowe zostały zamontowane w siedzibie firmy - 1 szt. i w garażu (pomieszczenie socjalne) dla pracowników - 1 szt. Karnisze zostały zamontowane w biurze - 3 szt. i w 5 samochodach przystosowanych do noclegu. Farby i płytki zużył do biura i garaży. Oprawy halogenowe kupował 2 razy, ponieważ za pierwszym razem kupił nieodpowiednie, dlatego musiał kupić inne. Zostały zużyte na podwieszanym suficie. Żarówki LED byty do opraw. Wyłączniki schodowe zostały zamontowane w garażu i kanale naprawczym. Wszystkie gniazda były zamontowane w budynku siedziby firmy oraz na placu a także w garażach, kanale i pod wiatą. Grzejniki oraz armatura towarzysząca zamontowane byty w siedzibie firmy i w pomieszczeniach towarzyszących (garaże). Zakupu chłodziarko-zamrażarki, zmywarki, płyty elektrycznej, piekarnika, dokonał ze względu na nałożone na obowiązki w zakresie bhp. Były one wykorzystywane do przygotowywania dla pracowników ciepłych posiłków i napojów, gdy dokonywali prac konserwatorskich i naprawczych pojazdów zimą. Odkurzacz został zakupiony do czyszczenia aut i siedziby firmy. Pralka została zakupiona, aby prać odzież ochronną (roboczą) oraz do prania zasłon, które by w autach i w pomieszczeniach firmy. Telewizor i sprzęt towarzyszący niezbędny był przede wszystkim do monitoringu plac parkingowego. Kanapa, fotel i stolik służyły głównie, gdy przyjmował kontrahentów, natomiast regał wykorzystywany był do przechowywania dokumentów. Pokreślił, że nie został wezwany do przygotowania i okazania, gdzie znajdują się zakupione przedmioty, ale w razie potrzeby zobowiązał się ustalić, gdzie one są. Zdaniem skarżącego, kolejnym argumentem potwierdzającym, że organ podatkowy nie rozpatrywał wszystkich okoliczności przez pryzmat doświadczenia życiowego i nie kierował się zasadami logiki jest argument dotyczący okoliczności, że zgłosił jako miejsce prowadzenia i przechowywania dokumentacji biuro rachunkowe. Biuro rachunkowe przechowuje dokumenty za rok podatkowy, archiwizuje i po złożeniu zeznania rocznego oddaje podatnikowi. Ponadto faktury sprzedaży wystawiał on sam. Dokumenty gromadzi i raz w miesiącu przekazuje do biura podatkowego celem zaksięgowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę należało uwzględnić. Spór między organami podatkowymi a skarżącym dotyczy wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z faktur zakupu materiałów budowlanych, elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych, mebli, wyposażenia wnętrz, sprzętu ADG, RTV oraz węgla. Zdaniem organów podatkowych poniesione wydatki nie spełniają warunków o których mowa w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Argumentacja Skarżącego zmierza natomiast do podważenia zaaprobowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej ustaleń faktycznych organu I instancji, zgodnie z którymi zakwestionowane wydatki nie można uznać za koszty związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę w 2009r. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w 2009r.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Niewątpliwie to na organach podatkowych spoczywa obowiązek przeprowadzenia - z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - postępowania wyjaśniającego co do faktu wystąpienia zdarzenia gospodarczego. Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy te są zobowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena powinna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu. W niniejszej sprawie organy podatkowe wykorzystały materiał dowodowy zebrany w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010, m.in. zeznania świadków, tj. pracowników skarżącego. Konfrontując treść tych zeznań z zeznaniami tych samych osób, przesłuchanych w toku postępowania dotyczącego roku 2009 oraz z innymi dowodami zebranymi w sprawie uznały za niewiarygodne zeznania złożone w niniejszym postępowaniu. Wskazane wyżej dowody dotyczyły okoliczności dysponowania przez skarżącego pomieszczeniem biurowym oraz wykorzystywaniem w prowadzonej działalności mebli, sprzętu AGD. W tym miejscu wskazać należy, że skarżący pismem z dnia [...]r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wskazał na nowe okoliczności w sprawie (d.: k. 1461 akt administracyjnych). Strona wymieniła osoby m.in. p. M. S., pracowników Urzędu Skarbowego we W. (p. N. i P. S.), pracownika firmy P. z K. (p. K. K.), przedstawiciela firmy E. z Cz. (p. S. B.), właścicielkę biura rachunkowego (p. A. S. z S.), które bywały w biurze przy ul. P. Z treści przedmiotowego pisma nie wynika, że jest to formalny wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania wskazanych osób. Mając jednak na uwadze, że w niniejszej sprawie kwestia korzystania z mebli i sprzętu AGD przez skarżącego potwierdzona została w zeznaniach świadków przesłuchanych w 2013r. a jednocześnie ci samymi świadkowie zeznając w roku 2011 (w postępowaniu dotyczącym roku 2010) okoliczności tej nie potwierdzili za istotny należy uznać dowód z przesłuchania innych świadków na tę właśnie okoliczność. Zatem mimo, że skarżący nie sformułował wprost żądania przesłuchania wskazanych w piśmie z dnia [...]r. osób to nie budzi wątpliwości, że powołanie się na ich wiedzę w tej kwestii miało na celu potwierdzenie stanowiska prezentowanego przez stronę w toku postępowania. Wyjaśnienie wątpliwości mogło nastąpić tylko poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powołanych osób. Podkreślić należy, że w skardze skarżący podniósł zarzut nie przesłuchania świadków, którzy zostali powołani w piśmie z dnia [...]r. Braki te mogły mieć istotny wpływ na wynik sparwy, gdyż jak wskazano zeznania te dotyczą istotnej okoliczności faktycznej. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że jeżeli wniosek dowodowy dotyczący istotnych okoliczności sprawy został złożony w toku postępowania podatkowego, organ podatkowy nie może żądania jego przeprowadzenia nie uwzględnić, skoro okoliczności, które miały być stwierdzone przez zgłoszone dowody, nie były stwierdzone za pomocą innych dowodów. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2002 r. (sygn. akt I SA/Ka 2164/00; ONSA 2003/1/33) możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową (C.Kosikowski, H.Dzwonkowski, A.Huchla, Ordynacja podatkowa. Komentarz; Warszawa 2001, s. 451). Z tego względu istotna jest właściwa interpretacja przepisów obowiązujących w tym zakresie. Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Podobny pogląd wyraził E.Iserzon [w:] E.Iserzon, J.Starościak; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 166 oraz J.Zimmermann; Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 158. W piśmiennictwie wskazuje się, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na zasadzie art. 188 Ordynacji podatkowej na ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania podatkowego, oznaczające wadliwość decyzji (A.Hanusz; Zasada swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym oraz jej granice, Państwo i Prawo 2001, Nr 10, s. 64). W świetle powyższego stwierdzić należy, że konieczne było podjęcie działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czego Dyrektor Izby Skarbowej nie uczynił, naruszając tym samym przepisy postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – podatnik przedstawił źródła dowodowe, które wskazywałyby, że zakwestionowane wydatki dotyczyły towarów wykorzystywanych w prowadzonej działalności tak jak twierdzi podatnik. Na koniec Sąd wskazuje, że podobne stanowisko zajęto przy ocenie decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. (wyrok z 27 stycznia 2014r., I SA/Bd 829/13). W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi od skargi. M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska