I SA/Bd 232/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. E. sp. z o. o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. E. sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2015r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2015r. Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając zatem wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Przy tym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna przy tym znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04 oraz z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II OZ 876/08). W niniejszej sprawie, strona składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2015r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła jednak żadnego uzasadnienia na poparcie tego wniosku. Argumentacja strony sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast wskazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści wniosku nie wynika bowiem, jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty zabezpieczenia. Strona nie podała, jakie są przychody spółki i koszty jej działalności (wysokość) oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowej decyzji. Skarżąca nie wskazała również, jaki jest stan majątkowy spółki np. czy posiada oszczędności, nieruchomości, wartościowe ruchomości. Na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Dokumentów tych nie nadesłała również na wezwanie referendarza sądowego rozpatrującego wniosek o przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Ze znajdującego się w aktach sprawy wyciągu z KRS z dnia 23 maja 2016r. wynika jedynie, że kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł. Wyłącznie ta okoliczność jednak nie może być podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe obligowało Sąd do uznania, że skarżąca nie wykazała, jakie konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczą o tym, że w stosunku do niej wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.