I SA/Bd 235/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości "E." spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu syndyk wskazał, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, jest postawiona w stan upadłości. Wszelkie środki pozyskiwane ze sprzedaży majątku upadłego przekazywane są na zabezpieczenie spłaty zobowiązań oraz pokrycie kosztów postępowania egzekucyjnego. W chwili obecnej upadły nie dysponuje wolnymi środkami umożliwiającymi zapłatę wpisu sądowego. Ponadto syndyk wskazał, że sam fakt otwarcia postępowania upadłościowego świadczy o braku płynności finansowej podmiotu gospodarczego. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPPr wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 291.000 zł, wartość środków trwałych 50.179,50 zł, za ostatni rok obrotowy według bilansu spółka wykazała stratę w kwocie 9.322,31 zł, stan rachunku bankowego wynosi 16.461,66 zł. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi powyżej kwoty 1.000 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła sprzeciw, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź uchylenie wydanego postanowienia i przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia wpisu sądowego. Syndyk wskazał na trudną sytuację finansową spółki oraz powtórzył, że sam fakt otwarcia postępowania upadłościowego świadczy o braku płynności finansowej podmiotu gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej jako: "p.p.s.a.", m.in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia, sąd – jak stanowi art. 260 § 1 p.p.s.a. – wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego, art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a § 2-6 p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji. W świetle art. 199 p.p.s.a. zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od tej zasady jest instytucja prawa pomocy. Na podstawie art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej następuje w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie wskazanemu wyżej podmiotowi prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Należy zauważyć, że wykładnia określenia "gdy wykaże" użytego w art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oznacza, iż to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009r., sygn. akt I OZ 713/09). W związku z powyższym, rozstrzygnięcie Sądu w kwestii przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane w trakcie postępowania. Dopełnieniem powyższych przepisów jest art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie w całości. Skarżąca nie wykazała bowiem istnienia przesłanek wymienionych w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., tj. że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Podkreślić przy tym należy, że na obecnym etapie postępowania koszty sądowe to kwota wpisu od skargi w wysokości 16.069 zł. W złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) spółka podała, że za ostatni rok obrotowy odnotowała stratę w wysokości 9.322,31 zł, która była wynikiem rozliczenia strat z lat poprzednich. Wskazała, że nie może przeznaczyć wolnych środków na koszty sądowe, bowiem reguluje bieżące płatności umożliwiające prowadzenie postępowania upadłościowego oraz spłaca wierzycieli zgłoszonych na listę. Z informacji podanych we wniosku wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 291.000 zł, wartość środków trwałych 50.179,50 zł, stan rachunku bankowego wynosi 16.461,66 zł. Zdaniem Sądu, już sam fakt posiadania na rachunku bankowym wskazanej kwoty pieniędzy przeczy twierdzeniom skarżącej, że nie dysponuje środkami pozwalającymi na całkowite uiszczenie wpisu sądowego. Ponadto, posiadanie majątku trwałego, którego wartość wielokrotnie przewyższa wysokość wpisu, również wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., II FZ 227/13). W rezultacie, w sprawie nie wykazano całkowitego braku możliwości poniesienia kosztów postępowania. W ocenie Sądu strona dysponuje bowiem środkami (majątkiem) wystarczającymi na uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 1.000 zł. Wykazanie przez spółkę za ostatni rok obrotowy straty bilansowej nie świadczy jeszcze o braku środków finansowych pozwalających uiścić należne koszty sądowe (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2014 r., II FZ 811/14). Rację zatem należy przyznać Referendarzowi, że skoro wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 16.069 zł, stan środków finansowych którymi dysponuje syndyk 16.461.66 zł oraz że w 12 sprawach syndyk wniósł skargę kasacyjną i z tego tytułu jest zobligowany uiścić wpisy w łącznej wysokości 4.638 zł, zasadnym jest ograniczenie kwoty wpisu od przedmiotowej skargi do kwoty 1.000 zł. Obciążenie taką kwotą nie będzie naruszało prawa strony do sądu. W ocenie Sądu, bez znaczenia dla oceny możliwości płatniczych skarżącej pozostaje powołanie się na prowadzenie wobec niej postępowania upadłościowego. Rację należy przyznać Referendarzowi, że koszty postępowania likwidacyjnego nie są wydatkiem, którego ponoszeniu należy przyznać pierwszeństwo przed wydatkami związanymi z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W tym kontekście wskazać należy, że w postanowieniu z dnia 11 czerwca 2008r., I FZ 204/08 NSA uznał za błędne twierdzenie, że zapłata wpisu sądowego ze środków wchodzących w skład masy upadłości narusza prawa wierzycieli. Zdaniem NSA, wszczęcie postępowania upadłościowego nie oznacza automatycznie przyznania syndykowi prawa pomocy w postępowaniu przez sądem administracyjnym. Pogląd ten NSA rozwinął w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2013 r., I FZ 327/13, wskazując, że nie sposób jest uznać, iż zaspokojenie zobowiązań związanych z kosztami postępowania upadłościowego oraz z zaspokojeniem w tym postępowaniu wierzycieli spółki stanowi argument przemawiający za zwolnieniem strony postępowania sądowoadministracyjnego z obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania. Jak podkreślił NSA, brak jest ustawowych podstaw do przyjęcia, że wierzytelności o charakterze cywilnoprawnym korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed wierzytelnościami Skarbu Państwa wynikającymi z obowiązku finansowania przez stronę kosztów prowadzenia sprawy przed sądem administracyjnym. Sąd w niniejszym składzie podziela te poglądy. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.