I SA/Bd 238/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Naczelnika Kujawsko- Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z dnia 7 sierpnia 2020 r. nr 438000-COP-1.4102.1.2020.7 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2017 postanawia zasądzić od Naczelnika Kujawsko- Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu na rzecz S.K. kwotę 12 817 zł (dwanaście tysięcy osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Bd 238/24 UZASADNIENIE Wyrokiem z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 593/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę S. K. (dalej także jako: "Skarżący") na decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z 7 sierpnia 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2017. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Skarżącego, wyrokiem z 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 517/21, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: "NSA") uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądził od Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu na rzecz Skarżącego koszty postępowania. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 238/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z 7 sierpnia 2020 r. (w punkcie pierwszym sentencji) oraz zasądził od Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu na rzecz Skarżącego kwotę 7.417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (w punkcie drugim sentencji). Zażaleniem z 23 lipca 2024 r. S. K. zaskarżył punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, tj. postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania. W wyniku rozpoznania zażalenia postanowieniem z 6 listopada 2024 r., sygn. akt II FZ 99/24, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 238/24, i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił decyzję organu i rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 7.417 zł. Na zasądzoną kwotę składały się: zwrot wpisu od skargi (2.000 zł), zwrot kosztów zastępstwa procesowego (5.400 zł) oraz zwrot 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie zasądził na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za postępowanie toczące się przed uchyleniem wyroku przez NSA, tj. pod sygnaturą I SA/Bd 593/20. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego NSA wskazał, że w świetle przepisów działu V rozdziału I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") brak jest podstaw prawnych do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu wydanym na skutek rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podczas posiedzenia jawnego w dniu 18 lutego 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości z uwagi na poniesiony nakład pracy, mając ma względzie brak możliwości zasądzenia kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Pojęcie kosztów postępowania wyjaśniono m.in. w znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Rozpoznając wniosek Skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania tut. Sąd miał na względzie pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 listopada 2024 r., sygn. akt II FZ 99/24. W postanowieniu tym NSA wskazał, że skarga została uwzględniona przez sąd pierwszej instancji dopiero na skutek ponownego rozpoznania sprawy, a więc w powtórnym postępowaniu na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzedniego orzeczenia wydanego w sprawie. Za każdym razem strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Tymczasem wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w dniu 18 czerwca 2024 r. w sprawie pod sygn. akt I SA/Bd 238/24 rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nie uwzględniało kosztów wynagrodzenia pełnomocnika poniesionych w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie dwukrotnego postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W związku z powyższym w toku ponownego rozpoznania sprawy w zakresie kosztów postępowania – po uchyleniu postanowienia zawartego w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 238/24 - tut. Sąd zasądził na rzecz Skarżącego kwotę 12.817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ww. kwota obejmuje: kwotę 2.000 zł tytułem wpisu od skargi, kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 10.800 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego) w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie dwukrotnego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy (w sprawach pod sygn. akt I SA/Bd 593/20 oraz pod sygn. akt I SA/Bd 238/24). Wysokość wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego) za każde z ww. postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy została ustalona w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), tj. w kwocie 5.400 zł. Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego złożonego podczas posiedzenia w dniu 18 lutego 2025 r. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w podwójnej wysokości z uwagi na poniesiony nakład pracy, mając ma względzie brak możliwości zasądzenia kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Podać należy, że stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepis art. 201 p.p.s.a. dotyczy zwrotu kosztów w przypadku uwzględnienia skargi w trybie autokontroli lub umorzenia postępowania w wyniku mediacji, art. 203 p.p.s.a. dotyczy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej a art. 204 p.p.s.a. dotyczy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej. Żadna z sytuacji opisanych w ww. przepisach p.p.s.a. nie wystąpiła w niniejszej sprawie bowiem w dniu 18 lutego 2025 r. tut. Sąd w sprawie pod sygn.. akt I SA/Bd 238/24 rozpoznawał wyłącznie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. W piśmiennictwie wskazuje się, że brakuje podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. (tak: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Opublikowano: WKP 2024). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego także można znaleźć wiele przykładów orzeczeń, w których podkreśla się konieczność ścisłego wykładania art. 209 p.p.s.a. i niedopuszczalność rozstrzygania o zwrocie kosztów w innych przypadkach niż w nim wymienione (zob. postanowienie NSA z 8 września 2011 r., sygn. akt I OW 99/11). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu jawnym w składzie trzech sędziów bowiem postanowieniem z 6 listopada 2024 r., sygn. akt II FZ 99/24, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 238/24 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. W związku z powyższym tut. Sąd miał na względzie, iż art. 224 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. W orzecznictwie przyjmuje się, że wskazany przepis (art. 224 p.p.s.a.) odnosi się w swojej treści tylko do pojęcia kosztów sądowych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 686/23, opubl. LEX nr 3695109). Zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Tymczasem w niniejszej sprawie tut. Sąd ponownie rozpoznawał sprawę na skutek uchylenia przez NSA zaskarżonego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania (a nie kosztów sądowych) zawartego w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 238/24. Nadmienić przy tym należy, że w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r., sygn. akt I GPS 1/10, wskazano, że w razie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub zarządzenia przewodniczącego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie ma zastosowania art. 185 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w internetowej bazie LEX.