I SA/Bd 245/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na czynność Prezydenta Miasta T. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 09 marca 2016r. skarżący złożył do Prezydenta Miasta T. wniosek o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł. Prezydent pismem z dnia 21 marca 2016r. poinformował, że organ rejestrujący działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa i w związku z tym wniosek nie może zostać uwzględniony. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu 23 marca 2016r. Pismem z dnia 30 marca 2016r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na czynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta T. stwierdził, że po zapoznaniu się ze skargą nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi czynność materialno–techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący powinien był wezwać Prezydenta Miasta Torunia do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością z dnia [...], nr [...], a następnie złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast pismem z dnia 30 marca 2016 r. wniósł skargę na tą czynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Tym samym należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna. Na marginesie należy zauważyć, że w piśmie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] brak jest pouczenia o prawie i terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego i obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność ta może stanowić podstawę do złożenia wniosku skierowanego do właściwego organu o przywrócenie terminu do złożenia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sąd w tym zakresie podziela pogląd składu siedmiu sędziów wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011r., sygn. akt I FPS 5/10, zgodnie z którym czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w tym przepisie, jest terminem prawa procesowego. Nie ma przesłanek do tego, aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowiące, jak podnosi się w orzecznictwie (np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010r., sygn. akt II OSK 1199/10), surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych, traktować odmiennie od tych środków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2014r. Sygn. akt V SA/Wa1489/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Gl 749/12, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2011r., sygn. akt I SA/Bd 798/11, z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Bd 948/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek wraz z pisemnym wezwaniem wnosi się do organu w terminie 7 dni do dnia doręczenia niniejszego postanowienia. W związku z tym, że postanowienie o odrzuceniu skargi nie powoduje stanu rzeczy osądzonej, zatem strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu - po uprzednim przywróceniu przez Prezydenta Miasta T. 14-dniowego terminu do wniesienia ww. wezwania i po otrzymaniu rozstrzygnięcia tego organu (czyli po wyczerpaniu środków zaskarżenia) - będzie miała prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1-3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.