I SA/Bd 272/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na czynność S. B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...[. (data wpływu do organu) skarżący złożył do S. B. wniosek o zwrot kosztów karty pojazdu w kwocie 500 zł. S. B. pismem z dnia [...] poinformował, że organ rejestrujący działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa i w związku z tym wniosek nie może zostać uwzględniony. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu [...]. Pismem z dnia [...] nadanym w placówce pocztowej w dniu [...]. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając wniosek strona wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...]., U 6/04 stwierdzający niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego pobierana była opłata za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł. S. B. pismem z dnia [...]. ponownie poinformował, że jako organ rejestrujący działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu [...] Pismem z dnia [...]. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na czynność S. B. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. W odpowiedzi na skargę S. .B wskazał, że po zapoznaniu się ze skargą nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137 poz. 1310), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a). Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skargi na czynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w ww. terminie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma charakter środka prawnego w rozumieniu przyjętym w doktrynie postępowania administracyjnego, bowiem służy zakwestionowaniu przez podmiot legitymowany określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. W niniejszej sprawie skarżący powziął wiedzę o odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w dniu [...], kiedy to otrzymał odpowiedź odmowną na wniosek o zwrot nadpłaty. Zatem od tego dnia zaczął biec czternastodniowy termin do wezwania S. B. do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzający wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył dopiero pismem z dnia [...]. (nadanym w dniu [...].). W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, który jak wskazano powyżej wynosi 14 dni i biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjętej w jego sprawie czynności z zakresu administracji publicznej. Wezwanie to poprzedza wniesienie skargi do sądu, a uchybienie terminowi do wniesienia wezwania powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. W takiej bowiem sytuacji termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., w ogóle nie zaczyna biec. Na marginesie należy zauważyć, że w piśmie S. B. z dnia [...] brak jest pouczenia o prawie i terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego i obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność ta może stanowić podstawę do złożenia wniosku skierowanego do właściwego organu o przywrócenie terminu do złożenia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sąd w tym zakresie podziela pogląd składu siedmiu sędziów wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]., sygn. akt I FPS 5/10, zgodnie z którym czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w tym przepisie, jest terminem prawa procesowego. Nie ma przesłanek do tego aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowiące, jak podnosi się w orzecznictwie (np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010r., sygn. akt II OSK 1199/10), surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych, traktować odmiennie od tych środków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2014r. Sygn. akt V SA/Wa1489/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Gl 749/12, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2011r., sygn. akt I SA/Bd 798/11, z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Bd 948/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek wraz z pisemnym wezwaniem wnosi się do organu w terminie 7 dni do dnia doręczenia niniejszego postanowienia. W związku z tym, że postanowienie o odrzuceniu skargi nie powoduje stanu rzeczy osądzonej, zatem strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu - po uprzednim przywróceniu przez S. B. 14-dniowego terminu do wniesienia ww. wezwania i po otrzymaniu rozstrzygnięcia tego organu (czyli po wyczerpaniu środków zaskarżenia) - będzie miała prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1-3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.