I SA/Bd 313/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia należności przypadającej do zwrotu z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem 1. oddala skargę, 2. oddala wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prezydent M. B. decyzją z [...] czerwca 2015 r. określił wysokość dotacji - wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez M. N., będącego organem prowadzącym Prywatne Szkoły "P. " w B. - w kwocie [...]zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W wyniku odwołania złożonego przez Stronę, Inne decyzją z dnia [...] października 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto organ zbyt ogólnikowo orzekł w kwestii naliczanych odsetek. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. określił wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez Skarżącego będącego organem prowadzącym Prywatne Szkoły "P." przy ul. [...] w B., w kwocie [...]zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych oraz wskazał od jakich kwot i od którego dnia są naliczane odsetki. Ponadto organ orzekł, że ww. kwota dotacji podlega zwrotowi wraz z należnymi odsetkami na podany rachunek bankowy M. B. w terminie 15 dni od daty otrzymania decyzji. W uzasadnieniu decyzji podał, że w toku kontroli w Prywatnych Szkołach "P." w zakresie udzielonych przez M. B. dotacji w okresie od II kwartału 2010r. do I kwartału 2013 r. przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Zespołu Audytu i Kontroli w dniach od [...].04.2013 r. do [...].06.2013 r., od [...].06.2013 r. do [...].06.2013 r. oraz od [...].07.2013 r. do [...].09.2013 r. i uwzględniając kolejne wpłaty dokonane przez Skarżącego ustalono, że Prywatne Szkoły "P." w B. nie rozliczyły wydatków z dotacji od II kwartału 2010 r. do I kwartału 2013 r. łącznie w kwocie [...]zł, których nie uznano za realizację zadań wymienionych w art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. Nr 256, poz. 2156 ze zm.), dalej: "u.s.o." Kwestionowane wydatki obejmowały koszty związane: z obsługą umów leasingu operacyjnego, których przedmiotem jest wielofunkcyjna kopiarko-drukarka oraz samochód, ze sporządzeniem dokumentów do zawarcia umów leasingu i kredytu bankowego, z opłatą wstępną związaną z leasingiem operacyjnym i umową dzierżawy dotyczącymi budynku szkoleniowo-dydaktycznego oraz budynków gospodarczych przy ul. [...], z opłatą dodatkową z tytułu podatku od nieruchomości, z reklamą, zakupem centralki telefonicznej oraz z parkowaniem samochodu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ww. wydatki nie mogą zostać uznane za wydatki bieżące szkół niepublicznych, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. Nie zgadzając się z tą decyzją, Strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i 3, art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej: k.p.a., naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.), dalej "u.f.p.", w związku z art. 90 ust. 3d u.s.o. w związku z art. 236 ust. 2 u.f.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że rodzi to obowiązek jej zwrotu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/16 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2016 r. Od tego wyroku Skarżący wniósł skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2020 r. sygn. akt I GSK 340/18. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji, umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w części dotyczącej zwrotu dotacji za 2010 r. w kwocie [...]zł, w pozostałej części dotyczącej dotacji za lata 2011-2013 określiło wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez M. N., będącego organem prowadzącym Prywatne Szkoły "P." w B. w kwocie [...]zł (w tym: za 2011 r. w kwocie [...]zł, za 2012 r. - [...] zł, za I kwartał 2013r. - [...] zł) wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia pobrania określonych kwot do dnia zapłaty i zobowiązało do zwrotu powyższej kwoty określonej w pkt 3 wraz z odsetkami do budżetu M. B. w ciągu 15 dni od dnia dręczenia przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że rozpatrując sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/16, który uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...] marca 2016 r. i będąc związany jego treścią, zlecił Prezydentowi M. B. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Kolegium wyjaśniło, że ustalenia te zostały wykonane w pełnym zakresie i potwierdziły w pełni dotychczasowe ustalenia nie wnosząc żadnych nowych dowodów do sprawy. Jedynie ustalenia dotyczące szczegółowego rozliczenia dotacji w poszczególnych okresach pozwoliły organowi odwoławczemu prawidłowo dokonać rozliczenia dotacji, z której środków dokonany został i sfinansowany zakup kserokopiarki. Organ podał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Skarżący, prowadzący Prywatne Szkoły "P." w B., tj. Prywatne Gimnazjum "P." w B., Prywatne Liceum Ogólnokształcące "P." w B., Prywatne Technikum Informatyczne "P." w B., Prywatne Technikum Logistyczne "P." w B., Prywatne Technikum Ekonomiczne "P." w B., Prywatne Technikum Urządzeń i Systemów Energetyki Odnawialnej "P." w B., Prywatne Gimnazjum dla Dorosłych "P." w B., Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "P." w B., Prywatne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "P." w B., Prywatne Liceum Profilowane dla Dorosłych "P." w B. oraz Prywatną Szkołę Policealną dla Dorosłych "P." w B. - na podstawie złożonych informacji o liczbie uczniów w poszczególnych miesiącach w poszczególnych szkołach, otrzymał w 2010 r. kwotę [...]zł, w 2011 r. - [...] zł, w 2012 r. - [...] zł, natomiast w I kwartale 2013 r. - [...] zł. Przedmiotowa dotacja za okres od kwietnia 2010 r. do grudnia 2012 r. została Stronie przyznana zgodnie z art. 90 ust. 3 u.s.o. W wyniku przeprowadzonej kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji udzielonych przez M. B. w latach 2010-2013 uznano, że w 2013 r. wystąpiły kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, łącznie [...] zł, przy czym w dniu [...] lutego 2014 r. Skarżący zwrócił na konto Urzędu M. tę kwotę. Nadto za poszczególne lata zakwestionowano zasadność poniesienia następujących wydatków, których w ocenie organu I instancji nie można uznać za realizację zadań wymienionych w art. 90 ust. 3d u.s.o.: rat leasingu operacyjnego na używanie samochodu, rat leasingu operacyjnego na używanie kopiarko-drukarki, opłat za parkowanie samochodu, reklamy telewizyjnej, radiowej oraz zakupu ulotek reklamowych, zakupu centralki telefonicznej, sporządzenia dokumentów do zawarcia umów leasingu i kredytu bankowego, opłaty wstępnej za budynek. Wskazane wydatki z dotacji, których nie uznano za realizację zadań wymienionych w art. 90 ust. 3d u.s.o. obejmowały kwotę ogółem [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że wymienione w art. 90 ust. 3d u.s.o. wydatki bieżące nie obejmują wydatków majątkowych, tj. m.in. wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne. Innymi słowy wydatkami bieżącymi są wydatki niebędące wydatkami majątkowymi. W konsekwencji organ wskazał, że z tego powodu nie jest możliwe finansowanie z dotacji oświatowej: rat leasingu samochodu ciężarowego oraz rat leasingu urządzenia wielofunkcyjnego, opłaty wstępnej za budynek, opłaty dodatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za I kwartał 2013 r. oraz centralki telefonicznej. Organ zaznaczył, że celem dotacji jest finansowanie szkoły, a nie organu prowadzącego. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, iż na wydatki z tytułu rat leasingowych samochodu oraz za opłatę wstępną za budynek z tytułu umowy leasingowej, dotacja nie przysługiwała i powinna zostać zwrócona. W kwestii wydatków na kopiarko-drukarkę Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, że urządzenie to nie służyło celom oświatowym szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Organ powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/16 wydanym w przedmiotowej sprawie. W wyroku tym Sąd podzielił co do zasady argumentację obu organów w zakresie prawidłowości prowadzonego postępowania w przedmiocie zwrotu dotacji, jednak biorąc pod uwagę całościowy charakter prowadzonego postępowania, zaskarżoną decyzję uchylił, ponieważ jego zdaniem wątpliwości budziły ustalenia organu w zakresie rat leasingowych z tytułu umowy leasingu operacyjnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczącej kopiarko-drukarki. W związku z tym Kolegium rozpatrując ponownie sprawę uznało, że wydatek poniesiony na pokrycie rat leasingowych został przeznaczony na cele edukacyjne i uwzględniło w ostatecznym rozliczeniu dotacji kwotę [...]zł jako nie podlegającą zwrotowi z tego tytułu do budżetu M. B.. Zdaniem Kolegium również wydatki z tytułu parkowania samochodu zostały nieprzepisowo pokryte z dotacji. Powołując się na zasady doświadczenia życiowego organ stwierdził, że prowadzenie placówki oświatowej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. W niektórych przypadkach mogłoby to być konieczne, jak chociażby w sytuacji, gdy np. placówka samodzielnie przygotowuje dużą ilość posiłków i potrzebuje samochodu dostawczego lub dowozi swoich uczniów (np. niepełnosprawnych) do placówek (bus lub autobus), jednak w przedmiotowej sprawie nie miało to miejsca. Wydatki na przedmiotowy samochód można uznać za uzasadnione, gdyby używany był jako środek dydaktyczny związany bezpośrednio z procesem nauczania, jednakże jak wynika z akt sprawy służył on na potrzeby organu prowadzącego. W przedmiocie wydatków dotyczących reklamy organ stwierdził, że nie są to wydatki, które mogą być wydatkowane z przyznanej dotacji przez organ samorządowy. Nie są to wydatki określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazuje, że dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów szkoły, a reklamowanie, czy też promowanie szkoły nie realizuje tych celów. Wobec powyższego, kosztów rozpowszechniania informacji o ofercie edukacyjnej mających charakter reklamy szkoły, nie można zaliczyć do związanych bezpośrednio z procesem kształcenia. W konsekwencji zdaniem organu, Prezydent M. B. dokonał prawidłowych wyliczeń kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez organ prowadzący Prywatne Szkoły "P." na dzień wydania swojej decyzji i prawidłowo określił sposób ustalenia wysokości należnych odsetek. Odnosząc się do podjętego rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia postępowania Kolegium wskazało na wynikający z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p.", 5-letni okres przedawnienia dla domagania się przez organ zwrotu dotacji wykorzystanej z naruszeniem prawa, który ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 67 w zw. z art. 60 pkt 1 u.f.p. Organ stwierdził, że z końcem 2015 r. upłynął 5-letni okres dla dochodzenia zwrotu dotacji za 2010 r. Mając powyższe na uwadze Kolegium podniosło, że w sprawie należy zastosować art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W skardze do tut. Sądu Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 10 k.p.a. i art. 79a k.p.a. poprzez niepowiadomienie Strony o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie jej tym samym zapoznania się z aktami sprawy i złożenia dalszych wniosków dowodowych i wyjaśnień. Jak również wbrew dyspozycji art. 79a k.p.a. nie wskazania na okoliczności zależne od Strony, których niespełnienie może przyczynić się do wydania decyzji negatywnej, b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, jak również niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez nieprzesłuchanie świadków na okoliczność używania urządzenia wielofunkcyjnego, sposobu użytkowania pojazdu B. , czy centralki telefonicznej, braku możliwości zawarcia umowy leasingu nieruchomości bez uiszczenia przez odwołującego opłaty wstępnej, c) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co narusza realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, d) naruszenie art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, w której organ nie wskazał z czego dokładnie wynika należność organu I instancji oraz w jaki sposób dokonano wyliczenia odsetek, f) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez niezaliczenie wpłat dokonywanych przez Stronę na należność główną wynikającą z należnej do zwrotu dotacji, na odsetki, pomimo tego, że w każdym przelewie Strona wskazała, że w pierwszej kolejności dokonuje spłaty należności głównej, co jednocześnie sprawia, iż wskazana w decyzji kwota jest niezgodna z tą, którą w rzeczywistości powinien zapłacić Odwołujący, g) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez uwzględnienie rat leasingu operacyjnego budynku przy ul. [...] w B. jako wydatków zgodnych z ich przeznaczeniem, a odmową uznania za wydatki zgodne z ich przeznaczeniem opłaty wstępnej za leasing operacyjny oraz opłat podatkowych w sytuacji, w której wydatki te związane są z budynkiem, który wyłącznie wykorzystywany jest na prowadzenie działalności edukacyjnej; jak również nie wyjaśnienie Stronie dlaczego jedne wydatki zostały zaliczone jako wykorzystane w sposób prawidłowy a inne nie, pomimo tego, że dotyczą cały czas tego samego budynku, który służy wyłącznie celom edukacyjnym, h) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez zobowiązanie Strony do zwrotu kwoty [...]zł w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, nie biorąc pod uwagę trudnego dla znacznej części przedsiębiorców, w tym organów prowadzących szkoły niepubliczne, czasów pandemii, nieudzielenia dłuższego terminu spłaty zobowiązania mając na uwadze, iż niemożliwym jest dokonanie spłaty kwoty [...]zł w terminie zaledwie 15 dni (!), 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 252 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o., w zw. z art. 236 ust. 2 u.f.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dotacja wykorzystana na opłatę wstępną za budynek przeznaczony wyłącznie na cele edukacyjne, opłata za samochód służący realizacji działań edukacyjnych i oświatowych, zakup centralki telefonicznej, czy reklama poszczególnych szkół, zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że rodzi to obowiązek jej zwrotu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi, o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji lub zmianę pkt 3 i 4 zaskarżonej decyzji, polegającą na uwzględnieniu jako wydatki związane z celami edukacyjnymi kosztów związanych z leasingiem operacyjnym i podatkami od nieruchomości, kosztów zakupu centralki telefonicznej, kosztów reklamy, a tym samym pomniejszenie kwoty należnej do zwrotu do budżetu miasta. Ponadto Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. I. Na wstępie podać należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] lipca 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Pełnomocnik Skarżącej został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), dalej: "u.s.a.", sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu, który nakazywałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w latach m.in. 2010-2013 Skarżący prowadził Prywatne Szkoły "P.". Z budżetu M. B. otrzymał dotację na podstawie art. 90 ust. 3 u.s.o. W oparciu o złożone informacje o liczbie uczniów w poszczególnych miesiącach w danych szkołach otrzymał w 2010 r. (od kwietnia do grudnia) kwotę [...]zł, w 2011 r. - [...] zł, w 2012 r. - [...] zł, natomiast w I kwartale 2013 r. - [...] zł. Istota sporu sprowadza się do tego, czy wydatki związane z funkcjonowaniem szkół w latach 2011-2013 na: raty dotyczące umów leasingu operacyjnego, których przedmiotem jest wielofunkcyjna kopiarko-drukarka oraz samochód, opłatę wstępną związaną z leasingiem operacyjnym dotyczącym budynku szkoleniowo-dydaktycznego oraz budynków gospodarczych w B. przy ul. [...], opłatę dodatkową z tytułu podatku od nieruchomości, reklamę oraz parkowanie samochodu - były wydatkami bieżącymi, poniesionymi na cele wskazane w ww. ustawie i tym samym, czy mogły zostać pokryte z dotacji z budżetu gminy. Przy czym zauważyć należy, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie dotacji do zwrotu za 2010 r. i umorzył postępowanie z uwagi na przedawnienie, co nie jest kwestionowane. Ostatecznie organ zakwestionował dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...]zł. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zapadł już wyrok WSA w Bydgoszczy z 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/16, którym uchylono poprzednio wydaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. Skarga kasacyjna Skarżącego wniesiona od tego wyroku została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona wyrokiem z 24 września 2020 r., sygn. akt I GSK 340/18. Należy zatem mieć na uwadze, że zgodnie art. 170 ustawy p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przytoczony powyżej przepis należy rozumieć w ten sposób, że jeśli odnośnie istotnych, kluczowych zagadnień prawnych w określonej sprawie sąd administracyjny już wypowiedział się, dokonując ich jednoznacznej kwalifikacji i oceny, to te same zagadnienia nie mogą być inaczej ocenione przez sąd w innej sprawie, w tym zwłaszcza ściśle powiązanej ze sprawą pierwotną, chyba że doszło do zmiany stanu prawnego (zob. wyrok NSA z 13 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 3204/19 i wyrok WSA w Białymstoku z 2 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 183/20). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że kwestie, które zostały już przesądzone poprzednio wydanym wyrokiem WSA w Bydgoszczy z 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/16 i skontrolowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalił skargę kasacyjną oraz zaakceptował stanowisko sądu pierwszej instancji, nie może obecnie być podważane. W podanym wyroku WSA przytoczył mający zastosowanie w sprawie art. 90 ust. 3d u.s.o. podnosząc, że regulacja ta wyznacza granice wykorzystania środków z dotacji, wskazując na celowość (przeznaczenie) tego wykorzystania, a także na samo ich wydatkowanie w rozumieniu poniesienia wydatku jako formy rozdysponowania dotacji. Stwierdził, że przedmiotowe dotacje mogą służyć jedynie na pokrycie wydatków bieżących szkoły bezpośrednio związanych z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Oznacza to, że dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia, realizowanego wobec uczniów jako końcowych beneficjentów udzielonej dotacji. Tym samym dotacja, zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d u.s.o., nie jest przeznaczona na ogólne sfinansowanie zadań szkoły. W ramach dotacji przysługującej szkołom lub placówkom niepublicznym nie mogą być finansowane wydatki ponoszone na cele pośrednio związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. Odnosząc się do poszczególnych wydatków, które zostały zakwestionowane przez SKO, WSA w poprzednim wyroku podzielił stanowisko organu co do następujących wydatków: 1) rat z tytułu leasingu samochodu ciężarowego (B. rok produkcji 2010), 2) opłaty wstępnej z tytułu umowy leasingu operacyjnego i umowy dzierżawy z dnia [...] maja 2012 r. dotyczącej budynku szkoleniowo-dydaktycznego oraz budynków gospodarczych, a także opłaty dodatkowej z tytułu podatku od nieruchomości, 3) na reklamy szkoły mających na celu ich promowanie i rekrutację, 4) za parkowanie samochodu (abonament miesięczny). Zdaniem wówczas orzekającego Sądu I instancji, organ zasadnie określił Skarżącemu zwrot części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Stosownie bowiem do treści art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego – wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem – podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował przywołanego stanowiska sądu I instancji, co do ww. wydatków. Obecnie zatem zarzuty skargi dotyczące tych wydatków nie mogą być ponownie oceniane. W poprzednio wydanym wyroku odnośnie do wydatków na zakup centralki telefonicznej WSA zauważył, że wydatek ten miał miejsce w 2010 r. i został sfinansowany w 2010 r., stąd organ uznając, że doszło do przedawnienia zwrotu dotacji za ten rok, uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o zwrocie dotacji z pominięciem tej części, która finansowała centralkę telefoniczną (wskazał na rozliczenie szczegółowe na s. 10-12 poprzedniej decyzji; aktualnie na s. 12-13 zaskarżonej decyzji). Zatem zarzuty skargi w tym zakresie w poprzednim wyroku uznano za bezprzedmiotowe. Obecnie także ta kwestia nie może być ponownie inaczej oceniana. Natomiast co do wydatku w postaci rat leasingowych z tytułu umowy leasingu operacyjnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczącej kopiarko-drukarki, Sąd I instancji wówczas w wyroku o sygn. akt I SA/Bd 318/16 nie podzielił stanowiska organu. Sąd wskazał, że z decyzji nie wynika, czy urządzenie to zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych strony skarżącej. Organ natomiast podnosił, że dla celów kształcenia młodzieży i ich potrzeb służyła inna kserokopiarka umieszczona na korytarzu budynku, z zamontowanym urządzeniem do pobierania opłaty. Natomiast ta, w zakresie której zakwestionowano dotację, umieszczona była w sekretariacie i była wykorzystywana przez Skarżącego, pracowników sekretariatu i innych pracowników. Tymczasem w odwołaniu ustalenia te kwestionowano. Sąd wówczas zauważył, że z notatki kontrolujących z dnia [...] listopada 2015 r. wynika, że kopiarko-drukarka przez cały czas znajdowała się w sekretariacie i "wykorzystywana była przez Stronę, pracowników Sekretariatu, jak i innych pracowników Szkół. Natomiast dla potrzeb uczniów (szkół prowadzonych przez M. N. ), związanych z kształceniem, została umieszczona na korytarzu w budynku przy ul. [...] w B. kserokopiarka z zamontowanym urządzeniem do pobierania opłaty". Notatka ta – w ocenie poprzednio orzekającego Sądu, została podpisana wyłącznie przez kontrolujących. Nie wynika z niej, aby strona (jej pełnomocnik) brali udział w tej czynności oraz kto udzielał wyjaśnień na okoliczność w niej stwierdzoną. Powyższe, zdaniem Sądu, naruszało przepisy prawa procesowego. Dla tych ustaleń służy instytucja oględzin uregulowana w art. 85 k.p.a. W związku z tym WSA stwierdził, że przedwczesne jest przesądzanie charakteru ww. wydatku. Obecnie zatem ocenie należy poddać kwestię wydatku w postaci rat leasingowych z tytułu umowy leasingu operacyjnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczącej kopiarko-drukarki, ponieważ tylko ten wydatek nie został w powołanym wyroku przesądzony. Należy zatem mieć na uwadze także art. 153 p.p.s.a., na podstawie którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym kontekście należy podkreślić, że Kolegium po ponownym rozpoznaniu sprawy uznało dotację na ten wydatek za wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem, a zatem ostatecznie go nie zakwestionowało i nie zobowiązało do zwrotu dotacji w tej części. Na s. 10 zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził: "W kwestii wydatków na kopiarko-drukarkę należy dodać, że Kolegium nie podziela stanowiska organu I instancji, że urządzenie to nie służyło celom oświatowym szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Mając na uwadze pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/16 wydanym w niniejszej sprawie Sąd ten podzielił co zasady argumentacje obu organów co do prawidłowości prowadzonego postępowania w przedmiocie zwrotu dotacji jednak biorąc pod uwagę całościowy charakter prowadzonego postępowania zaskarżoną decyzję uchylił ponieważ jego zdaniem wątpliwości budziły ustalenia organu w przedmiocie rat leasingowych" z tytułu umowy leasingu operacyjnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczącej kopiarko-drukarki. W związku z tym Kolegium rozpatrując ponownie sprawę uznało, że wydatek poniesiony na pokrycie rat leasingowych został przeznaczony na cele edukacyjne i uwzględniło w ostatecznym rozliczeniu dotacji kwotę [...]zł jako kwotę, która "nie podlega zwrotowi z tego tytułu do budżetu M. B.." Nie budzi zatem wątpliwości, że wydatek na kopiarko-drukarkę nie został zakwestionowany przez organ. SKO tym samym skorygowało ustalenia organu pierwszej instancji i zmniejszyło kwotę dotacji do zwrotu. Pozostałe natomiast ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji SKO ponownie rozpoznającego sprawę, są powtórzeniem stanowiska organów co do zakwestionowanych wydatków i zaakceptowanego przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 318/18, nie podważonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2020 r. sygn. akt I GSK 340/18. Nie zachodzi zatem potrzeba powielania tej argumentacji zaprezentowanej w prawomocnym wyroku i przede wszystkim nie ma podstaw, aby od niej odstąpić. W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w kontekście nie wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie, podnieść należy, że nie może on stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Sąd dostrzega, że faktycznie organ odwoławczy nie wyznaczył terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Jednakże należy mieć na uwadze, że Kolegium wyjaśniło, iż nie zastosowało art. 10 § 1 k.p.a. i nie zawiadamiało strony o zapoznaniu się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, ponieważ nie uzyskano w ramach prowadzonego dodatkowego postępowania uzupełniającego (o czynnościach tych poinformowany został pełnomocnik strony) żadnych nowych dowodów w sprawie i oparło się na dotychczasowych ustaleniach, za wyjątkiem uwzględnienia w rozliczeniu dotacji kosztów leasingu kserokopiarki zgodnie z zaleceniami zawartymi w ww. wyroku. Tut. Sąd zauważa, że skoro Kolegium odstąpiło od zakwestionowania wydatku na kopiarko-drukarkę, to tym samym przyznało rację (w zakresie tego wydatku) Skarżącemu. Pozostałe natomiast ustalenia zostały już przesądzone na skutek ww. wyroków sądów administracyjnych, stąd nie wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie nie ma wpływu na wynik sprawy. W tym kontekście podnieść należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r., FSP 6/04 (ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66), po dokonaniu analizy prawnej analogicznego przepisu obowiązującego na gruncie Ordynacji podatkowej, Sąd wywiódł, że: "1. Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. 2. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy." W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził, że nie można z góry zakładać, iż każde naruszenie art. 200 § 1 O.p. może wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia powołanego wyżej przepisu można wręcz wykluczyć, w związku z czym w każdej sprawie sąd indywidualnie ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć wpływ na jej wynik (por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2019 r., I SA/Bk 208/19; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że nie wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez organ odwoławczy nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skoro powtórzono ustalenia przesądzone poprzednim wyrokiem w zakresie: 1) rat z tytułu leasingu samochodu ciężarowego (B. , rok produkcji 2010), 2) opłaty wstępnej z tytułu umowy leasingu operacyjnego i umowy dzierżawy z dnia [...] maja 2012 r. dotyczącej budynku szkoleniowo-dydaktycznego oraz budynków gospodarczych, a także opłaty dodatkowej z tytułu podatku od nieruchomości, 3) wydatków na reklamy szkoły mających na celu ich promowanie i rekrutację, 4) wydatki związane z parkowaniem samochodu (abonament miesięczny). Natomiast odstąpiono od orzeczenia o zwrocie dotacji wydatkowanej na kopiarko-drukarkę, czyli wydatek, w związku z którym poprzednio uwzględniono skargę i co wymagało ponownego zbadania. W sprawie nie doszło także do przedawnienia orzeczenia o zwrocie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W tym kontekście podać należy, że w sprawach niepodatkowych należności budżetowych zgodnie z art. 67 w związku z art. 60 pkt 1 u.f.p. mają zastosowanie przepisy k.p.a. i Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Rację ma organ, że na gruncie tego przepisu z końcem 2015 r. upłynął 5-letni okres dla dochodzenia zwrotu dotacji za 2010 r. W związku z tym zasadnie Kolegium uchyliło w tym zakresie decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast nie doszło do przedawnienia określenia o zwrocie dotacji za lata 2011-2013. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, iż pierwsza skarga została zarejestrowana w tut. Sądzie w dniu [...] czerwca 2016 r. Po wydaniu wyroku przez NSA akta zwrócono do SKO [...] stycznia 2021 r. z datą wpływu do organu [...] stycznia 2021 r. (akta administracyjne - teczka SKO). W związku z tym doszło do zwieszenia biegu terminu przedawnienia niewątpliwie w okresie [...] czerwca 2016 r. do [...] stycznia 2021 r. Po zwrocie akt administracyjnych [...] stycznia 2021 r., SKO miało prawo wydać decyzję w okresie ponad półrocznym. Wobec wydania obecnie zaskarżonej decyzji wcześniej, tj. w dniu [...] kwietnia 2021 r., tym samym zachowany został termin i nie doszło do przedawnienia zwrotu dotacji. Odnośnie do zarzutu błędnego zaliczenia dokonywanych wpłat na odsetki, pomimo wskazywania wyraźnie przez Skarżącego, że wpłaca w pierwszej kolejności kwotę na należności główne, WSA w poprzednim wyroku także wyjaśnił, iż zagadnienie to nie podlega rozpatrzeniu w granicach przedmiotowej sprawy. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem postanowienia wydane przez Prezydenta M. B. w przedmiocie zaliczenia dokonanych wpłat, które podlegają odrębnemu zaskarżeniu, zawierając stosowne pouczenie. Ocena tego zagadnienia także nie została podważona przez NSA w wyroku o sygn. akt I GSK 340/18. W przedmiocie zarzutu wskazania zbyt krótkiego terminu do zwrotu dotacji należy stwierdzić, że jest on nieuprawniony. Otóż podnieść należy, że zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Organ zatem zasadnie przyjął, że obowiązuje ustawowy 15-dniowy termin do zwrotu dotacji wraz z odsetkami. Na marginesie należy zauważyć, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł 24 września 2020 r. Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, stąd trudno przyjąć, że Skarżący nie miał o nim wiedzy i skutkach z nim związanych. Nie budzi zatem wątpliwości, że co najmniej od kilku miesięcy powinien mieć świadomość o obowiązku zwrotu dotacji. W konsekwencji prawidłowych ustaleń faktycznych, Sąd nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 3 i 3d u.s.o. oraz pozostałych przepisów prawa wskazanych w skardze. II. W przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnieść należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10, postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010r., sygn. akt II FSK 1836/10, postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 528/12). Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Zauważyć należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Skarżący formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawił ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej, nie przedstawiając jednocześnie żadnej dokumentacji. Zauważyć należy, że z uzasadnienia wniosku nie wynika jakimi środkami finansowymi dysponuje Skarżący i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty. Na poparcie wniosku, Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Bezspornym jest, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12). Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, iż okoliczność ta istnieje (por. postanowienie NSA z 19 września 2014 r., sygn. akt: II FZ 1419/14). Przy czym sąd administracyjny - w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku - nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, p.p.s.a. nie przewiduje, jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy, możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z 12 września 2014r., sygn. akt: I FZ 268/14). Mając na uwadze powyższe okoliczności nie sposób przyjąć, że Skarżący wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wywiedzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu może skutkować dla niego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, Strona ograniczyła się jedynie do wskazania, że obciążenie jej obowiązkiem zwrotu w terminie 15 dni wskazanej w zaskarżonej decyzji kwoty, z całą pewnością spowoduje, że będzie zmuszona zaprzestać realizowanie części swoich zadań z uwagi na brak środków do jej dalszego prowadzenia. Powyższego twierdzenia nie poparła żadnymi dokumentami źródłowymi. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej. III. Z podanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę w pkt 1 sentencji wyroku. W przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji.