I SA/Bd 324/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2016r. sprawy ze skargi P. K.P.SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę 1. W skierowanym do Burmistrza M. Ż. wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 w łącznej kwocie [...]zł skarżąca spółka podała, że wyszczególnione we wniosku obiekty (budynek magazynowy, budynek parowozowni, budynek schronisko, budynek parowozowni - wagonownia, budynek parowozowni - dworzec) we wskazanych latach podatkowych były opodatkowane od ich powierzchni użytkowej, stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy nieruchomości te są zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w związku z czym są wyłączone spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podatnik podał przy tym, że w deklaracjach na podatek od nieruchomości błędnie wykazywano poszczególne obiekty jako podlegające opodatkowaniu, podczas gdy były one wyłączone spod opodatkowania, ze względu na ich zajęcie na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, co jest zgodne z treścią art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm. – dalej "u.p.o.l."). Na potwierdzenie swojej argumentacji Spółka powołała się na umowę użyczenia z dnia [...] kwietnia 2002r. zawartą pomiędzy Spółką, a P. Ż., zgodnie z którą przekazała samorządowi obiekty w posiadanie zależne, a Powiat Ż. zobowiązał się do ich wykorzystywania w celu przewozu osób. 2. Burmistrz Ż. decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskutek uchylenia przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] września 2015r., odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014r. w kwocie [...]zł. 3. W złożonym odwołaniu spółka wniosła o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty zarzucając naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm. – dalej "O.p."), poprzez uznanie, że art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. nie wyłącza spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków spółki objętych wnioskiem, co skutkuje niezasadną odmową stwierdzenia nadpłaty. 4. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ na wstępie przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wskazał, że jak wynika z umowy użyczenia z dnia [...] grudnia 2001r., zawartej pomiędzy skarżącą a P. Ż. (biorącym do używania) - P. jest użytkownikiem wieczystym gruntu stanowiącego linię kolejową [...] o łącznej długości [...] km. Zgodnie z umową użyczający oddaje w bezpłatne używanie przedmiot użyczenia, a biorący do używania zobowiązuje się do jego używania w celu związanym z inwestycjami infrastrukturalnymi służącymi wykonywaniu zadań własnych P. Ż. w dziedzinie transportu. Zgodnie z § 1 umowy użyczenia z dnia [...] kwietnia 2002 r., zawartej pomiędzy P. Ż. oddającym w użyczenie), a Ż. [...] (biorącą w użyczenie) - użyczający jest w posiadaniu na zasadzie bezpłatnego używania: budynków i budowli służących eksploatacji linii kolejowej wąskotorowej, gruntu stanowiącego linię [...] o długości [...] km, pomieszczeń służbowych. Jak stanowi umowa użyczający oddaje, a biorący bierze w bezpłatne używanie przedmioty użyczenia określone w § 1. Organ wskazał, że jak stanowi protokół zdawczo - odbiorczy z dnia [...] kwietnia 2002r. P. Ż. będący w posiadaniu gruntu stanowiącego linię [...] o długości 12 km oddaje je w bezpłatne [...] z siedzibą w Ż.. Ponadto, w aktach podatkowych znajduje się także porozumienia zawarte w dniu [...] stycznia 2001 r. w Ż. pomiędzy spółką [...] [...] z siedzibą w W., a P. Ż., w myśl którego P. S..A. zobowiązała się do nieodpłatnego przekazania mienia ruchomego, wchodzącego w skład Żnińskiej Kolei Dojazdowej, przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntów i własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach, nieodpłatnego użyczenia nieruchomości gruntowych, budynków, budowli i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach, wchodzących w skład Żnińskiej Kolei Dojazdowej, do czasu przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntów i własności budynków lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach. Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Zarząd Powiatu w Ż. uchwalił przejęcie przez P. Ż. od P. S..[...] prawo wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z prawem własności infrastruktury technicznej oraz zabudowań znajdujących się na przejmowanych nieruchomościach. Wskazano, że organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zwrócił się do S. [...] o udzielenie informacji dotyczących: sposobu użytkowania, przeznaczenia, wykorzystania wszystkich wyszczególnionych przez Podatnika budynków, w czyim zarządzie i posiadaniu były obiekty w latach 2009-2014, czy obiekty były zajęte na potrzeby funkcjonowania starostwa powiatowego lub innej jednostki organizacyjnej P. Ż. w latach 2009-2014, a jeżeli tak to jakiego organu jednostek samorządu terytorialnego. W odpowiedzi Starosta podał, że wyszczególnione w piśmie budynki w latach 2009-2014 były wykorzystywane na statutową działalność kolejki oraz że budynki będące w zarządzie Żnińskiej [...] w Ż. były wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, tzn. do prowadzenia działalności związanej z przewozami turystycznymi. W piśmie wskazano także, że obiekty te zlokalizowane na nieruchomościach położonych w Ż., stanowiących działki: nr [...] oraz 1049 w latach 2009-2014 nie były zajęte na potrzeby funkcjonowania P. Ż. lub innej jednostki organizacyjnej P. Ż., gdyż były użytkowane na potrzeby Żnińskiej [...].o. Według wykazu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w Ż., sporządzonego dnia [...] marca 2016r. działki o nr [...] położone w Ż. znajdują się w użytkowaniu wieczystym P. S..A. z siedzibą w W. oraz w użytkowaniu [...] [...].o. z siedzibą w Ż.. Organ wskazał, że w ocenie spółki wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l dotyczy nie tylko samych organów jednostek samorządu terytorialnego, ale także ich aparatu pomocniczego, więc zastosowanie przepisu dotyczy także nieruchomości będących we władaniu każdej jednostki pomocniczej utworzonej na potrzeby realizacji celów jednostek samorządu terytorialnego, w tym także [...]. Kolegium podkreśliło, że co do rozumienia tego przepisu ukształtowała się w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolita linia orzecznicza. Zdaniem organu konstrukcja art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l wskazuje, że zasadą jest opodatkowanie nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego zaś kryterium podstawowym wyłączenia od opodatkowania nie jest w tym przypadku tytuł własności nieruchomości, lecz wykorzystywanie jej na potrzeby organów samorządu terytorialnego. Kolegium powołując się na poglądy doktryny oraz judykaturę wyjaśniło, że użycie pojęcia "potrzeby" oznacza zindywidualizowanie w pewien sposób zakresu tego wyłączenia, gdyż powinno być ono dostosowane do konkretnych potrzeb organów danej jednostki samorządu terytorialnego, przy czym nie należy tego określenia nieostrego rozszerzać na wszelkie potrzeby danej jednostki samorządu terytorialnego limitowane jej zadaniami. Chodzi bowiem wyłącznie o potrzeby konkretnych organów, a więc organów stanowiących i wykonawczych w danej jednostce samorządu terytorialnego, a nie jej jednostek organizacyjnych, które, realizując zadania, de facto zaspokajają potrzeby danej jednostki samorządu terytorialnego. Analizując przepis art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy także zwrócić uwagę na wyrażenie "zajęcie", przez które rozumie się faktyczne wykorzystywanie nieruchomości dla zadań realizowanych przez organy samorządu. Jeśli więc nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego nie są objęte tym wyłączeniem, np. nie są w ogóle wykorzystywane, podlegają one opodatkowaniu. Dodatkowo organ podkreślił, że wyłączając w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l z opodatkowania jedynie nieruchomości (ich części) zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego ustawodawca zawęził w istotny sposób podmiotowy zakres zwolnienia od podatku od nieruchomości, jaki ustanawiał wcześniej art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ostatnio wymienione zwolnienie, obejmowało bowiem organy i administrację samorządu terytorialnego. Obecna regulacja dotyczy "organów jednostek samorządu terytorialnego". Ponadto, przez "potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego", o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., należy rozumieć zapewnienie warunków funkcjonowania tych jednostek. Nie można ich utożsamiać z potrzebami innych jednostek administracyjnych wykonujących zadania, jakie z mocy ustawy spoczywają na samorządach. Końcowo organ podkreślił, że z pisma Starosty [...] wynika niezbicie, iż nieruchomości objęte wnioskiem spółki o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w 2011r. znajdowały się w posiadaniu i zarządzie [...] [...].o. z siedzibą w Ż. oraz że nie były zajęte na potrzeby funkcjonowania P. Ż. lub innej jednostki organizacyjnej P. Ż.. Tym samym obiekty te nie były zajęte w 2014r. na potrzeby organów powiatu, pomimo zawartych umów użyczenia z P. Ż.. 5. W złożonej do Sądu skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie: art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 72 § 1 O.p. poprzez uznanie, ze art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. nie wyłącza spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków Spółki objętych wnioskiem i w konsekwencji niezasadna odmowę stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem skarżącej, art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że wyłączeniem objęte są nieruchomości faktycznie wykorzystywane (zajęte) przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Pomimo, że powołany przepis nie nakazuje odczytywać zwrotu "organy jednostek samorządu terytorialnego" w rozumieniu przepisów: ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym oraz ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie województwa to nie powinno budzić wątpliwości, że intencją ustawodawcy było objęcie wyłączeniem nieruchomości wykorzystywanych na potrzeby przede wszystkim: rady gminy, wójta, burmistrza, prezydenta miasta, rady powiatu, zarządu powiatu, sejmiku województwa oraz zarządu województwa. Skarżąca zauważyła, że istotne znaczenie ma fakt, iż ww. ustawy nie zawierają uregulowań, które wyjaśniałyby, jak należy rozumieć potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego. Tym samym, w ocenie spółki, przez "potrzebę" organu jednostki samorządu terytorialnego rozumieć należy każdą zobiektywizowaną potrzebę prowadzącą do osiągnięcia wyznaczonego przez ten organ celu. Zdaniem strony, poza organami jednostek samorządu terytorialnego, wyłączenie obejmować może również inne nieruchomości zajęte przez: urzędy gmin, starostwa powiatowe i urzędy marszałkowskie, będące jedynie aparatem pomocniczym, wspierającym organy jednostek samorządu terytorialnego w bieżącej działalności (np. art. 33 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Spółka zauważyła, że ustawodawca konstruując tę część wyłączenia, posłużył się sformułowaniem: "w tym", a zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej, taki zwrot ma na celu zakomunikowanie adresatowi normy prawnej, iż tekst aktu normatywnego zawiera w danym fragmencie aktu prawnego wyliczenie przykładowe lub otwarty katalog. Zatem z uwagi na fakt, iż treść wyłączenia zawiera otwarty katalog jednostek pomocniczych względem organów jednostek samorządu terytorialnego, w ocenie spółki nie ma przeciwwskazań, aby za taką jednostkę uznać również osoby prawne w postaci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż cel ich utworzenia może być to zbieżny z celami danego organu jednostki samorządu terytorialnego. Spółka podała, że dokumentem potwierdzającym celowość utworzenia i dalszego [...] [...]" zawarte [...] stycznia 2014r. Treść tego dokumentu wskazuje, że: "[...] Wspólnicy [...] podejmą wszelkie działania zmierzające do utrzymania sprawności kolejki wąskotorowej. W związku z powyższym, ponieważ zawiązanie jednostki pomocniczej względem organu jednostki samorządu terytorialnego w postaci [...], miało na celu wsparcie rozwoju gospodarczego i wzrostu atrakcyjności turystycznej miejscowości położonych na trasie przejazdów kolejki, [...] stanowi jednostkę pomocniczą organów jednostki samorządu terytorialnego podlegającą wyłączeniu. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 poz. 718 - dalej p.p.s.a.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., tj. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1) albo w razie zaistnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). Dokonana przez Sąd, według wskazanych na wstępie kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji - objętej oceną z mocy art. 135 p.p.s.a. - wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skontrolowane akty nie naruszają prawa. 8. Spór między stronami niniejszego postępowania dotyczył ustalenia, czy w sprawie prawidłowo odmówiono zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Przywołany wyżej art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych i urzędów marszałkowskich. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że zasadą jest opodatkowanie nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego (P. Majka [w:] W. Morawski (red.), Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne, LEX 2013). Z przepisu tego wynika w pierwszej kolejności, że kryterium podstawowym wyłączenia od opodatkowania nie jest w tym przypadku tytuł własności nieruchomości, lecz wykorzystywanie jej na potrzeby organów samorządu terytorialnego (E. Kornberger-Sokołowska Elżbieta, E. Chojna-Duch, Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz [w:] Biblioteka podatkowa, Warszawa 2005). Słusznie podnosi się również, że "użycie pojęcia potrzeby oznacza zindywidualizowanie w pewien sposób zakresu tego wyłączenia, gdyż powinno być ono dostosowane do konkretnych potrzeb organów danej jednostki samorządu terytorialnego. Przy czym nie należy tego określenia nieostrego rozszerzać na wszelkie potrzeby danej jednostki samorządu terytorialnego limitowane jej zadaniami. Chodzi bowiem wyłącznie o potrzeby konkretnych organów, a więc organów stanowiących i wykonawczych w danej jednostce samorządu terytorialnego, a nie jej jednostek organizacyjnych, które, realizując zadania, de facto zaspokajają potrzeby danej jednostki samorządu terytorialnego. W konkretnym przypadku może powstać sytuacja, gdy siedzibą organu stanowiącego i danego urzędu będą inne nieruchomości, a dodatkowo np. starostwo powiatowe może mieć kilka oddziałów zamiejscowych. Każda z tych nieruchomości będzie wówczas wyłączona z opodatkowania" (P. Borszowski, Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz, Warszawa 2011). Analizując ten przepis należy zwrócić uwagę również na wyrażenie "zajęcie", przez które rozumie się "faktyczne wykorzystywanie nieruchomości dla zadań realizowanych przez organy samorządu. Jeśli więc nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego nie są objęte tym wyłączeniem, np. nie są w ogóle wykorzystywane, podlegają one opodatkowaniu" (R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Leksykon podatków i opłat lokalnych, ABC 2010). Poszukując właściwej interpretacji omawianej regulacji należy również pamiętać, że wyłączając w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. z opodatkowania jedynie nieruchomości (ich części) zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego ustawodawca zawęził w istotny sposób podmiotowy zakres zwolnienia od podatku od nieruchomości, jaki ustanawiał wcześniej art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Ostatnio wymienione zwolnienie, obejmowało organy i administrację samorządu terytorialnego. Z kolei przez potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 3 należy rozumieć zapewnienie warunków funkcjonowania tych jednostek. Nie można ich utożsamiać z potrzebami innych jednostek administracyjnych wykonujących zadania, jakie z mocy ustawy spoczywają na samorządach (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 460/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe rozważania wskazują, że nie można podzielić zarzutów skargi, iż należy szeroko rozumieć omawiane zwolnienie. Potrzebami organu samorządowego, nie będą zatem środki służące do realizacji zadań konkretnej jednostki samorządu terytorialnego. Nie są one bowiem związane z potrzebami organów, służącymi do ich właściwego funkcjonowania, lecz z potrzebami realizacji zadań danej jednostki samorządu, wynikającymi z przepisów ustawowych. Czym innym są potrzeby organów, czym innym natomiast potrzeby jednostki samorządu terytorialnego dla realizacji nałożonych na nią zadań. Przenosząc powyższe rozważania do realiów rozstrzyganej sprawy, należy stwierdzić, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego w stanie faktycznym ustalonym zgodnie z zasadami wynikającymi z Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z pisma Starosty [...] nr [...] wyszczególnione we wniosku budynki w latach 2009-2014 były wykorzystywane na statutową działalność kolejki oraz budynki będące w zarządzie [...] [...].o. w Ż. były wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, tzn. do prowadzenia działalności związanej z przewozami turystycznymi. W piśmie wskazano także, że obiekty te zlokalizowane na nieruchomościach położonych w Ż., stanowiących działki: nr [...] oraz [...] w latach 2009-2014 nie były zajęte na potrzeby funkcjonowania P. Ż. lub innej jednostki organizacyjnej P. Ż., gdyż były użytkowane na potrzeby [...] [...].o. Według wykazu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w Ż., sporządzonego dnia [...] marca 2016r. działki o nr [...] położone w Ż. znajdują się w użytkowaniu wieczystym P. S..A. z siedzibą w W. oraz w użytkowaniu [...] [...].o. z siedzibą w Ż.. Zatem sporne obiekty w roku 2014 nie były zajęte na potrzeby funkcjonowania [...] lub innej jednostki organizacyjnej [...], a w konsekwencji nie korzystają ze zwolnienia o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Badając prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, Sąd zbadał działania organów w tym w zakresie, w szczególności w związku z dyspozycjami przepisów art. 122 w zw. z art. 187 O.p. oraz art. 191 O.p. Pierwszy z tych przepisów nakazuje organowi podatkowemu podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Statuuje on tzw. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, oznaczającą obowiązek organu podatkowego zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkretyzację zasady prawdy obiektywnej stanowi art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dyrektywa odnośnie właściwej oceny prawidłowo zebranego materiału dowodowego została zawarta w art. 191 O.p. Jak wynika z treści tego przepisu, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie tym wskazana została zasada swobodnej oceny dowodów, której ma dokonać organ podatkowy. Ocena ta będzie jednak dopiero wówczas właściwie dokonana, jeżeli w postępowaniu podatkowym zostaną zgromadzone wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. W przypadku zatem, gdy w postępowaniu podatkowym nie zostaną właściwie zgromadzone dowody, niewłaściwa będzie także swobodna ocena dowodów. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe, nie naruszyło powołanych powyżej zasad postępowania. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a strona na żadnym z etapów postępowania nie została pozbawiona, zagwarantowanego w art. 123 O.p., prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, w tym również przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd nie miał także wątpliwości, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony zgodnie z wynikającą z art. 180 § 1 O.p., a uszczegółowioną w art. 181 tejże ustawy, zasadą nakazującą jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone skrupulatnie, dokładnie, organy podatkowe badały każdą okoliczność mogącą przyczynić się do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego. Również dokonaną ocenę dowodów należy uznać za prawidłową. Nie można w żadnym razie stwierdzić, że ocena ta była dowolna, co stanowiłoby naruszenie prawa, które Sąd musiałby uwzględnić. Organy podatkowe dokładnie wyjaśniły na podstawie jakich dowodów doszły do przekonania, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana na potrzeby organów samorządu terytorialnego. Wyjaśnienia te są przekonywujące, w związku z powyższym należy stwierdzić, że przeprowadzona swobodna ocena dowodów została dokonana prawidłowo, czyli nie narusza prawa. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 orzeczono jak w sentencji. [...]