I SA/Bd 325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia: odrzucić skargę Pismem (zatytułowanym "wniosek") z dnia 12 lutego 2018 roku - skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – S. W., powołując się na art. 63 i art. 64 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) wniósł o wszczęcie postępowania po wyczerpaniu środków przysługujących stronie, jednocześnie wyjaśniając, że przedmiotem wniosku jest składka 1,25 % pobierana w miesięcznych odliczeniach przez płatnika ze świadczenia podatnika i bezprawnie zaliczana do podatku decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. Strona wniosła o dokonanie pełnego rozliczenia kwot składek na ubezpieczenie zdrowotne za ubiegłe lata na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.) i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazując na zasady rozliczenia składki zdrowotnej w rozliczeniu rocznym PIT, zwróciła uwagę, że 9 % składkę przyjmuje się do rozliczenia w wysokości 7,75 %., a składki pobrane przez płatnika podlegają odliczeniu, a nie doliczeniu do podatku bez zaległości podatkowej. Na tym tle strona sformułowała zarzut bezprawnej egzekucji kwoty 3.292,72 zł ze świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. Wskazała także, że istotą wniosku jest wykazanie zaniedbań, które doprowadziły do naruszenia prawa w zakresie składki na ubezpieczenie zdrowotne 1,25 %, wnioskując przy tym o rozpoznanie sprawy z urzędu w trybie uproszczonym. W związku z wezwaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 06 marca 2018 r., skarżący pismem z dnia 16 marca 2018 r. oświadczył, że wniosek z dnia 12 lutego 2018 r. należy traktować jako "Wniosek w skardze". Wyjaśnił, że wniosek ten stanowi skargę na wymienione w piśmie decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. i poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., bez tytułów wykonawczych. Wskazując, że decyzje te są niekorzystne dla podatnika, wniósł o połączenie tych decyzji w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, ponieważ pozostają one ze sobą w związku i stanowią tożsamość. Zarzucając wydanie wskazanych decyzji bez podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, podkreślił, że przedmiotem odwołań, wniosków i skarg jest składka 1,25 % bezprawnie zaliczana do podatku bez zaległości podatkowej, dla której zabrakło miejsca w formularzu PIT-37, dodatkowo wskazując, że od 2007 roku organy obu instancji niezwyciężenie zawłaszczają w nieważnych decyzjach pozostałą część kwoty tego świadczenia bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania wniósł o jej odrzucenie. Dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., odnosząc się do powołanych przez S. W. sygnatur pism (decyzji) organu odwoławczego oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. zauważył, że z uwagi na fakt, iż nie zostały one precyzyjne wskazane (powielanie tych samych sygnatur, błędne sygnatury, niezgodne ze stosowanymi przez organ oraz brak daty wydania), nie jest możliwa jednoznaczna i prawidłowa ich identyfikacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z uwagi na wątpliwości, co do określonego w treści pisma z dnia 12 lutego 2018r. przedmiotu zaskarżenia Sąd zwrócił się do skarżącego wezwaniem z dnia 06 marca 2018r. o dokładne wskazanie czy Sąd pismo to potraktować ma jako: 1) skargę złożoną na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...]; 2) skargę złożoną na inną decyzję bądź postanowienie organu podatkowego (w takim przypadku należy podać datę i numer decyzji lub postanowienia); 3) skargę kasacyjną złożoną od wyroku tut. Sądu z dnia 11 października 2017r., sygn. akt I SA/Bd 644/17; 4) wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 11 października 2017r., sygn. akt I SA/Bd 644/17. W takim przypadku należy wskazać dzień, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Ponadto podać należy oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd pouczył, że w przypadku braku udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni, uzna, iż pismo to stanowi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...]. Jednocześnie poinformował, że organem właściwym do ewentualnego rozpoznania zarzutu na bezprawną egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] z dnia [...]r. wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. jest organ egzekucyjny prowadzący w tej sprawie postępowanie egzekucyjne. Z uwagi na nieprecyzyjną odpowiedź udzieloną przez skarżącego na powyższe wezwanie (podanie wielu sygnatur decyzji i pism zarówno organu I jak i II instancji) oraz wyjaśnienia organu, że nie jest możliwa jednoznaczna i prawidłowa identyfikacja powołanych przez skarżącego sygnatur pism (decyzji) organów podatkowych Sąd potraktował pismo skarżącego z dnia 12 lutego 2018r. jako skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...]. Nr [...] określającą S.i i K. W. wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 3.583 zł. Mając powyższe na uwadze wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369) dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku, bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem orzekania jest złożona - pismem z dnia 12 lutego 2018r. - skarga S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015r. Podkreślić należy, że legalność tej decyzji została już poddana ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w wyroku z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 644/17, którym oddalono skargę K. W. i S. W. Skarżący prawidłowo zawiadomieni nie stawili się na rozprawie. Nie złożyli również wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W związku z tym wyrok uprawomocnił się w dniu 11 grudnia 2017r. i nie przysługuje już od niego żaden środek zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że ponowne wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne, skoro skarżący wnieśli już skargę w tym samym przedmiocie i uprzednio wszczęte postępowanie zostało prawomocnie zakończone. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.