I SA/Bd 333/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki J. w B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę Wnosząc skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia, strona jednocześnie wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, następnie postanowieniem z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 545/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożone przez spółkę zażalenie. W związku z uprawomocnieniem się powyższego orzeczenia, zarządzeniem z dnia 30 października 2012 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony w dniu 22 listopada 2012 r. Termin na uzupełnienie braków skargi upływał z dniem 29 listopada 2012 r. W terminie zakreślonym do uiszczenia wpisu sądowego, strona pismem z dnia 22 listopada 2012 r. ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy, w zakresie całkowitym. Z akt sprawy wynika, że należny wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), należny wpis sądowy wynosił 100 zł. Z zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, że strona po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 545/12 oddalające zażalenie strony), w siedmiodniowym terminie zakreślonym dla uiszczenia wpisu od skargi, ponownie pismem z dnia 22 listopada 2012 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy, w zakresie całkowitym. Należy podkreślić, że ponowne wniesienie o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie zakreślonym w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu przewidzianego w ustawie. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienia z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II FZ 330/07 oraz z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 616/07), bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany, jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, wystąpi do sądu ponownie o przyznanie prawa pomocy. Prawomocność postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia ponowne wniesienie w piśmie z dnia 22 listopada 2012r. o przyznanie prawa pomocy. Zatem w związku z bezskutecznym upływem terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, sąd zobowiązany jest odrzucić skargę (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 255/09; postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1058/07; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 1064/97). Odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 621/09; postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.