I SA/Bd 340/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 02 czerwca 2014r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania postanawia: odrzucić skargę W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję S. W.(skarżący) zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 marca 2014r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 17 marca 2014r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął zatem z dniem 24 marca 2014r. Wezwanie okazało się bezskuteczne, wobec czego zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2014r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania (k. 40-41 akt sądowych). W wyniku wniesionego sprzeciwu postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania (k. 60-61 akt sądowych). Na skutek niewniesienia zażalenia, stało się ono prawomocne. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 13 maja 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe zarządzenie doręczono stronie skarżącej w dniu 16 maja 2014 r. (k. 82 akt sądowych). W wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu od skargi ponownie złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2014 r. doręczonym dnia 16 maja 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Termin do uiszczenia należnego wpisu upływał w dniu 23 maja 2014 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Jednocześnie w tym terminie ponownie złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego (por. np. postanowienia NSA: z dnia 21 marca 2012r., II GZ 95/12, z dnia 22 lipca 2010r., II FSK 1349/10, z dnia 29 kwietnia 2011r., II Fz 122/11, z dnia 18 września 2007r. II Fz 330/07, z dnia 11 stycznia 2008r. II Fz 616/07, z dnia 19 lutego 2010r. II FSK 621/09 i z dnia 22 lipca 2010r. II FSK 1349/10 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl.). Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści ponownego wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Nieuiszczenie wpisu przez skarżącego w terminie wskazanym w wezwaniu sądu dokonanym po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, powoduje w konsekwencji, że skarga, jako nieopłacona podlega wówczas odrzuceniu. Zdaniem sądu, wskazaną ocenę przedstawionego zagadnienia, odnieść należy także do sytuacji, gdy pierwszy, złożony w postępowaniu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy rozstrzygnięty został (jak w niniejszej sprawie) prawomocnym orzeczeniem formalnym (tj. zarządzeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, a następnie postanowieniem Sądu o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania). Odmienna ocena występującego w tej sprawie zagadnienia, mogłaby doprowadzić do uniemożliwienia, z przyczyn dotyczących wyłącznie strony - kontynuowania postępowania sądowego wskutek rozpoznawania przez sąd kolejnych, obarczonych brakami formalnymi wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania lub nawet niemożnością jego zakończenia. Skarżący, który występuje z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obarczonym brakami formalnymi i jednocześnie braków tych nie usuwa na wezwanie sądu, składając kolejny wniosek o prawo pomocy, po prawomocnym zakończeniu rozpoznawania orzeczeń wydanych w przedmiocie poprzedniego wniosku, nie może być traktowany korzystniej niż osoba, której wniosek o zwolnienie od kosztów, został oddalony po merytorycznym jego rozpoznaniu. Zdaniem sądu, skutek prawny w postaci odrzucenia skargi z powodu braku opłaty powinien wystąpić zarówno w przypadku ponownego wystąpienia skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym oddaleniu merytorycznie rozpoznanego wniosku, jak również w sytuacji, gdy wniosek ten merytorycznie nie mógł być rozpoznany, z przyczyn powyżej wskazanych. W sytuacji bowiem, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, to nowy wniosek skarżącego dotyczący tej samej kwestii, nie może uchronić przed konsekwencjami wynikającymi z wezwania sądu do wykonania zarządzenia nakazującego uiścić należny od wniesionej skargi wpis (por. także postanowienia: WSA w Bydgoszczy z dnia 9.04.2013r.; I SA/Bd 1003/12, WSA w Krakowie II SA/Kr 1081/12 z dnia 13 stycznia 2014r. oraz WSA w Kielcach II SA/Ke 702/13 z dnia 05 maja 2014r.). Tut. Sąd powyższe poglądy w pełni podziela. Na podstawie akt sądowych ustalono, że w zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.