I SA/Bd 38/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku "J. " Sp. z o.o. w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "J." Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za poszczególne miesiące 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 12 grudnia 2017r. Spółka złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r. określającą wysokość opłaty paliwowej za poszczególne miesiące 2012r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, a także spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Spółka podała, że kwota podatku do zapłaty określona w decyzji (wraz z odsetkami) jest nienależna oraz przewyższa możliwości finansowe Spółki. Konieczność zapłaty podatku spowoduje znaczne zakłócenia w funkcjonowaniu działalności gospodarczej, utratę płynności finansowej oraz możliwość bieżącego regulowania zobowiązań i będzie zmierzało do konieczności likwidacji działalności Spółki, co wyczerpuje znamiona trudnych do odwrócenia konsekwencji. Spółka wskazała, że nie posiada również środków finansowych na rachunkach bieżących, z których mogłaby być zaspokojona kwota rzekomej zaległości wynikająca z zaskarżonej decyzji. W związku z tym, całkowite obciążenie Spółki jest na tyle znaczące, że zagraża stabilności finansowej zarówno jej jak i jej kontrahentowi, dalszej ich działalności gospodarczej, naruszeniem ich pozycji na rynku, brakiem możliwości zawierania nowych transakcji na korzystnych warunkach, utratą wiarygodności w oczach banków, a także utratą zdolności kredytowej, co stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody. W ocenie Spółki, wykonanie zaskarżonej decyzji może również doprowadzić do likwidacji całego przedsiębiorstwa, którego konsekwencje będą trudne do oszacowania. Reasumując Skarżąca stwierdziła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli Spółce na dalsze funkcjonowanie, a jednocześnie – w związku z ustanowionym zabezpieczeniem na całym majątku Spółki – nie spowoduje ewentualnej straty Skarbu Państwa w przypadku niekorzystnych dla Spółki rozstrzygnięć w postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Rozpoczęcie egzekucji zmusi zarząd Spółki do ogłoszenia upadłości i może oznaczać brak możliwości prowadzenia przez Spółkę obrony przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Spółki, przy ocenie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest konieczne, aby istniała pewność, że zostanie wyrządzona znaczna szkoda lub zostaną spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Wystarczy samo niebezpieczeństwo zaistnienia niekorzystnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10, postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010r., sygn. akt II FSK 1836/10, postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 528/12). Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość tworzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Spółka formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że konieczność zapłaty podatku spowoduje znaczne zakłócenia w funkcjonowaniu działalności gospodarczej, utratę płynności finansowej oraz możliwość bieżącego regulowania zobowiązań i będzie zmierzało do likwidacji działalności Spółki. Ponadto podkreśliła, że obciążenie Spółki zapłatą podatku jest na tyle znaczące, że zagraża stabilności finansowej zarówno jej, jak i jej kontrahentowi, dalszej ich działalności gospodarczej, naruszeniem ich pozycji na rynku, brakiem możliwości zawierania nowych transakcji na korzystnych warunkach, utratą wiarygodności w oczach banków, a także utratą zdolności kredytowej. Zauważyć jednakże należy, że z uzasadnienia wniosku nie wynika, jakimi środkami finansowymi dysponuje strona skarżąca i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego. Na poparcie wniosku strona nie przedstawiła też żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest zaś pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Bezspornym jest, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Brak tych dokumentów oraz danych nie pozwala ustalić na ile to, co podaje Spółka ma odzwierciedlenie w rzeczywistości, a następnie ocenić, czy faktycznie ewentualna egzekucja może doprowadzić np. do likwidacji przedsiębiorstwa. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.