I SA/Bd 387/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi N. M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. oddala skargę I SAB/Bd 387/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił N. Sp. z o.o. w K. (skarżącemu) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł, z tytułu dokonanego w dniu [...] r. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V., nr nadwozia [...], o pojemności skokowej silnika [...] cm3, rok produkcji [...]. W uzasadnieniu organ podał, że wystąpił do krajowego przedstawiciela producenta pojazdów marki V. Sp. z o.o. z P. o udzielenie informacji, czy przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód ciężarowy czy osobowy oraz o wskazanie określonych cech i danych charakteryzujących ww. pojazd. Z udzielonej odpowiedzi wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako pojazd osobowy 5-miejscowy z szybami bocznymi na całej długości pojazdu, bez przegrody oddzielającej przestrzeń osobową od bagażowej. W toku prowadzonego postępowania podatkowego, postanowieniem z dnia [...]r., Naczelnik Urzędu Celnego w B. włączył do akt postępowania podatkowego uwierzytelnione kopie uzyskanych w toku przeprowadzonych czynności sprawdzających dokumentów dotyczących przedmiotowego pojazdu, w postaci: - dowodu rejestracyjnego część I i II wraz z tłumaczeniem z języka niemieckiego, - zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...]r., - faktury [...] z dnia [...], - sprzedaży ww. samochodu Z. M., - decyzji Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia [...] r. o czasowej rejestracji pojazdu, - oświadczenia z dnia [...] r. o dokonaniu zmian konstrukcyjnych pojazdu wystawionego przez G. Sp. z o.o. z siedzibą w M., - zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] r. wraz z załącznikiem - opis zmian dokonanych w pojeździe, - decyzji Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia [...] r. o rejestracji pojazdu, - pisma z dnia [...] r. K. Sp. z o.o. -Importera V. z siedzibą w P. Ponadto, pismem z dnia [...] r., organ wezwał podatnika do przedstawienia dokumentów, na podstawie których dokonano nabycia samochodu, oświadczenia o terminie przemieszczenia przedmiotowego pojazdu na terytorium kraju oraz o dostarczenie do Urzędu Celnego w B. dokumentów potwierdzających jego stan techniczny w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego. W odpowiedzi na wezwanie w dniu [...] r. skarżący przedstawił organowi podatkowemu rachunek zakupu z dnia [...]r. oraz oświadczył, że ww. samochód został przemieszczony na terytorium kraju w tym też dniu. Naczelnik Urzędu Celnego w B., postanowieniem z dnia [...] r., wezwał Z.M., obecnego właściciela przedmiotowego pojazdu, w charakterze świadka w celu złożenia wyjaśnień w sprawie oraz do przedstawienia pojazdu celem przeprowadzenia jego oględzin. W dniu [...] r. przeprowadzony został dowód z oględzin pojazdu udokumentowany protokołem z dnia [...] r. oraz dokumentacją zdjęciową w postaci [...] zdjęć. Przeprowadzony dowód z przesłuchania świadka Z. M. został udokumentowany protokołem przesłuchania z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. powołał H. O. - tłumacza przysięgłego języka niemieckiego - w charakterze biegłego w celu dokonania pisemnego tłumaczenia dokumentów dot. przedmiotowego pojazdu z języka niemieckiego na język polski. W konsekwencji organ stanął na stanowisku, że wymieniony pojazd jest samochodem osobowym, w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia. Od decyzji organu I instancji Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 100 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11) dalej u.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nabyty przez skarżącego pojazd jest samochodem osobowym i podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; - przepisów postępowania zawartych w art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej O.p., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na pobieżnym zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i dowolnej (nie zaś swobodnej) ocenie zebranego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji w celu ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie istotne było ustalenie, w jaki sposób zaklasyfikować nabyty wewnątrzwspólnotowo przez stronę pojazd, tzn. czy należy zaliczyć go do kategorii pojazdów osobowych (kod CN 8703), które podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, czy też ciężarowych (kod CN 8704), które nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Organ podkreślił, że w opisie kodu CN 8703 użyto sformułowania pojazdy zasadniczo przeznaczono do przewozu osób, które to kryterium powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w procesie kwalifikacji pojazdu do tego, a nie innego kodu CN. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że jak wynika z informacji zawartych w protokole przesłuchania świadka Z. M. z dnia [...] r., przedmiotowy pojazd w dniu jego zakupu przez świadka posiadał zamontowaną do podłogi metalową kratę za siedzeniami pierwszego rzędu (kierowcy i pasażera) i nie posiadał drugiego rzędu siedzeń. Świadek wskazał, że warunkiem dokonania przez niego zakupu było dostarczenie przez skarżącą Spółkę tylnej kanapy, która została odebrana dzień lub dwa po zakupie pojazdu. Świadek podkreślił, że tapicerka tylnej kanapy była identyczna jak tapicerka siedzenia kierowcy i pasażera. Podał, że wymontowania kratki, a następnie montażu kanapy drugiego rzędu dokonał w serwisie w O. (Serwis G.). Organ podniósł, że wyjaśnienia świadka potwierdza oświadczenie z dnia [...] r. o dokonaniu zmian w pojeździe, wystawione przez G. Sp. z o.o. z siedzibą w M., poddane analizie i ocenie organu podatkowego jako kolejny dowód w sprawie. Z oświadczenia wynika, że w pojeździe dokonano demontażu kratki i montażu siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa. Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...]z dnia [...] r. - opis zmian dokonanych w pojeździe - w pojeździe zdemontowano kratkę oddzielającą przestrzeń bagażową od przestrzeni pasażerskiej, zamontowano pasy bezpieczeństwa w oryginalnych punktach kotwiczenia oraz zamontowano siedzenia pasażerskie wraz z pasami w fabrycznych punktach kotwiczenia. W wyniku przeprowadzonych oględzin pojazdu, udokumentowanych protokołem z dnia [...] r. i dokumentacją zdjęciową ustalono, że całe wnętrze pojazdu wyposażone jest w sposób kojarzony z przewozem osób, a nie towarów, o czym świadczą m.in. dwa rzędy siedzeń (w pierwszym rzędzie siedzenie kierowcy i pasażera, a w drugim dzielona kanapa trzyosobowa) pokryte skórą jednolitego koloru, regulowane elektrycznie, wyposażone w pasy bezpieczeństwa i zagłówki, okna w drzwiach bocznych i wzdłuż bocznych paneli, tylne oszklone drzwi otwierane do góry, uchwyty sufitowe dla pasażerów, oświetlenie sufitowe przy każdym z rzędów siedzeń, popielniczki przy siedzeniu kierowcy oraz w tylnych drzwiach dla pasażerów drugiego rzędu, schowki boczne w drzwiach przednich i tylnych, wyciągany podłokietnik na środku tylnego rzędu siedzeń wyposażony w uchwyty na kubki, w panelu środkowym uchwyty do napojów, a w jego tylnej części nawiew przeznaczony dla pasażerów tylnej kanapy, wewnętrzne ściany wykończone tapicerką i elementami plastykowymi, jednolita wykładzina podłogowa w części pasażerskiej jak i bagażowej, roleta w bagażniku i relingi dachowe. Ponadto ustalono, że pojazd posiada poduszki i kurtyny powietrzne, regulowane elektrycznie szyby drzwi przednich i tylnych, regulowane elektrycznie lusterka zewnętrzne, klimatyzację automatyczną 4-strefową, automatyczną skrzynię biegów i regulowaną elektrycznie kolumnę kierownicy. W wyniku oględzin nie stwierdzono panelu bądź przegrody oddzielającej przestrzeń dla kierowcy i pasażerów od części tylnej pojazdu, a także śladów jej wcześniejszego montażu. Oceniając informacje zawarte w powyższych dowodach organ stwierdził, że od chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego do dnia przeprowadzenia oględzin w przedmiotowym pojeździe, poza demontażem kratki i montażem w punktach kotwiczeń trzyosobowej kanapy tylnej z pasami bezpieczeństwa, nie dokonywano żadnych zmian w wyposażeniu samochodu. Zdaniem organu, zatem oględziny pojazdu potwierdzone dokumentacją zdjęciową w pełni odzwierciedlają jego zasadniczy wygląd i wyposażenie w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Celnej zgodził się z organem I instancji, że zestawienie powyższych dowodów implikuje tylko jeden wniosek dowodowy, a mianowicie, że przeróbka polegająca na zdemontowaniu na pewien czas tylnej kanapy wraz z pasami bezpieczeństwa i zamontowaniu kratki oddzielającej część pasażerską od towarowej, nie pozbawiła przedmiotowego pojazdu w trwały sposób cech charakterystycznych dla pojazdu osobowego. Organ podkreślił, że metalowa kratka znajdująca się za pierwszym rzędem siedzeń nie była zamontowana fabrycznie, co potwierdził krajowy przedstawiciel producenta pojazdów marki Volkswagen K. T.Sp. z o.o. z P. Dyrektor wskazał, że jak wynika z pisma z dnia [...] r. K. T. Sp. z o.o. - krajowego przedstawiciela producenta pojazdów marki V. - przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, 5-miejscowy, bez przegrody, z szybami bocznymi na całej długości. Zdaniem organu odwoławczego, analiza cech przedmiotowego pojazdu wskazuje, że niewątpliwie posiada on szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703. Ustalając zatem zasadnicze przeznaczenie pojazdu, należało wziąć pod uwagę pierwotne przeznaczenie pojazdu przez producenta, jak również charakter samych zmian i okoliczności, jakie im towarzyszyły. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, zebrany materiał dowodowy potwierdza, że ww. samochód wyprodukowano jako osobowy. Dokonane w samochodzie ewentualne zmiany - umożliwiające zarejestrowanie go, jako samochodu ciężarowego nie spowodowały, w opinii organu, zmian w jego konstrukcji, jak również nie pozbawiały go elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego, co najmniej niefunkcjonalnych z punktu widzenia przewozu towarów (np. okna na bocznych drzwiach, górne uchwyty dla pasażerów). Organ zwrócił ponadto uwagę na prosty i łatwo odwracalny charakter zmian w spornym pojeździe. Zmiany te, mające na celu uprawdopodobnienie ciężarowego charakteru samochodu, z uwagi na ich prowizoryczny i odwracalny charakter, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, nie mogą przesądzać o kwalifikacji pojazdu, powodującej utratę zasadniczego jego przeznaczenia do przewozu osób. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy pojazd spełniał warunek "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", zaś ewentualne zmiany nie pozbawiły go tego charakteru. Wobec powyższego pojazd należało zaklasyfikować do pozycji CN 8703, jako pojazd osobowy i stosownie do ustawy podatkowej jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlegało opodatkowaniu akcyzą. W ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, dla prawidłowej klasyfikacji ww. samochodu nie mogła mieć znaczenia jego kwalifikacja ani w świetle niemieckich przepisów, ani w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji według organu, dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miała decydującego znaczenia treść zagranicznego dowodu rejestracyjnego oraz przeprowadzonego badania technicznego. Odnosząc się do wskazanych przez podatnika w odwołaniu cech przedmiotowego pojazdu, przemawiającymi za koniecznością jego zakwalifikowania jako samochodu ciężarowego, Dyrektor Izby Celnej w T. podniósł, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, krata za pierwszym rzędem siedzeń była zamontowana do podłogi. Jednakże w wyniku oględzin samochodu nie stwierdzono śladów jej wcześniejszego montażu. Ponadto organ zauważył, że z oświadczenia z dnia [...] r. o dokonaniu zmian w pojeździe, wystawionego przez G. Sp. z o.o. wynikało, iż w pojeździe dokonano między innymi demontażu kraty. Zamontowanie kraty za pierwszym rzędem siedzeń nie miało zatem trwałego i nieodwracalnego charakteru. Odnośnie podniesionego przez Spółkę zarzutu, że oględziny przedmiotowego pojazdu zostały przeprowadzone po 2 latach od chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego, a w tym okresie pojazd przeszedł istotne zmiany konstrukcyjne, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż oględziny samochodu stanowiły jeden z dowodów zgromadzonych w sprawie i w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym doprowadziły do jednoznacznego wniosku, że przedmiotowy pojazd od dnia jego wyprodukowania jako samochód osobowy do dnia jego oględzin pozostał samochodem osobowym, w którym jedynie na pewien czas wymontowano tylną kanapę wraz z pasami bezpieczeństwa i zamontowano kratę za pierwszym rzędem siedzeń. Pozostałe wyposażenie pojazdu charakterystyczne dla samochodów osobowych i zamontowane przez producenta pozostało w nim do dnia oględzin, a zmiany dokonane w pojeździe, pozostające bez znaczenia dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu, zostały w łatwy sposób odwrócone. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że pojazd będący przedmiotem postępowania, w ciągu całego okresu eksploatacji, w tym w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, był pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób. W skardze do Sądu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 100 ust. 4 u.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nabyty przez nią pojazd jest samochodem osobowym i podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; - naruszenie art. 191 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, dokonując dowolnej nie zaś swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że skarżący zakupił pojazd osobowy, podczas gdy przedmiotowy pojazd posiadał wszelkie cechy pojazdu ciężarowego i taka kwalifikacja pojazdu została potwierdzona badaniem technicznym przeprowadzonym w Polsce, a także uznanie, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone było w sposób prawidłowy i zupełny pomimo nieprzeprowadzenia istotnych dowodów w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwalifikacja pojazdu do odpowiedniego kodu CN w chwili dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego, a więc [...] r. W ocenie Spółki, organ niezasadnie przyjął, że doszło do nabycia pojazdu osobowego, bowiem okoliczności sprawy, w szczególności dokumenty zakupu pojazdu, przeprowadzone przeglądy, dowód rejestracyjny wydany w Polsce tuż po nabyciu pojazdu, również dowód zarejestrowania pojazdu jako samochodu ciężarowego w N., a przede wszystkim stan pojazdu z chwili jego nabycia świadczą niewątpliwie o zakupie pojazdu ciężarowego. Wobec tego, postępowanie podatkowe było bezprzedmiotowe i jako takie winno zostać umorzone. Spółka zauważyła, że ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną legalną definicją samochodu osobowego. Ponadto, dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego decydującym jest moment wprowadzenia (przemieszczenia) samochodu na terytorium Rzeczypospolitej i jego stan wyłącznie z tej chwili. Skarżąca zaznaczyła, że cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób" jest głównym elementem definicji pojazdu wg kodów CN. Podkreśliła, że posiadanie przez pojazd, który nie jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób niektórych cech wskazanych w Notach wyjaśniających do HS do pozycji 8703 nie wskazuje wcale na konieczność zakwalifikowania pojazdu do tego właśnie kodu CN. Wobec powyższego, zdaniem strony, w pełni uzasadniony jest wniosek, że nawet samochód, który obiektywnie posiada niektóre cechy wskazane w wyjaśnieniach do Nomenklatury Scalonej nie będzie pojazdem osobowym, jeśli nie jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Wa 271/08. Podatnik wyjaśnił, że dokonując nabycia przedmiotowego pojazdu, zakwalifikował go jako pojazd ciężarowy, tj. do kodu CN 8704, wskazując dane zgodne z rzeczywistością. W ocenie Spółki, twierdzenie organu, że użytkownicy pojazdów mogą dokonywać w nich określonych przeróbek, co jednak nie zmienia konstrukcyjnego przeznaczenia tych pojazdów, nie znajduje zastosowania do każdej zmiany sposobu korzystania z pojazdu przez jego właściciela - wymaga indywidualnej analizy okoliczności konkretnej sprawy. W przeciwnym wypadku, nawet rozległe zmiany w konstrukcji pojazdu pozostałyby bez wpływu na jego przeznaczenie, skoro decydujący byłby zamysł producenta pojazdu. Zdaniem strony skarżącej, organ powołując się na odpowiedź importera pojazdu jako jeden z głównych argumentów przemawiających za przeznaczeniem tego konkretnego pojazdu, naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez zaniechanie zbadania okoliczności tej konkretnej sprawy i przyjęcie, że samochód wyprodukowany jako osobowy, osobowym pozostanie, a przecież ustawodawca nie wykluczył możliwości zmiany przeznaczenia pojazdu. Strona zaznaczyła, że odróżnić należy sytuację, w której podatnik składa bądź wymontowuje siedzenia w swoim pojeździe z zamiarem przewiezienia lodówki od sytuacji, w której dokonuje zmian w konstrukcji pojazdu, zmienia czy wymontowuje jego wyposażenie. W opinii skarżącej Spółki, istotna dla przedmiotowej sprawy jest okoliczność, że zmian przeznaczenia pojazdu nie dokonał sam podatnik, ponieważ nabyty pojazd w kraju, w którym zakup nastąpił, tj. w N., przeznaczony był do przewozu towarów. Spółka zamówiła pojazd ciężarowy, taki samochód zakupiła i samochód o takim przeznaczeniu sprzedała. Zmiany dokonywane w pojeździe po jego przemieszczeniu na terytorium kraju, jego sprzedaży i rejestracji, w ocenie Spółki, mają w sprawie znaczenie drugorzędne. Podatnik stwierdził, że identyfikowanie cechy "zasadniczego przeznaczenia pojazdu" z jego kwalifikacją do określonego typu przez producenta, jest wynikiem interpretacji przyjętej przez organy celne, nie wynika natomiast z przepisów ustawy bądź Nomenklatury Scalonej. Strona wskazała, że niepodważalnymi cechami nabytego przez nią pojazdu, przemawiającymi za koniecznością jego zakwalifikowania jako samochodu ciężarowego, czyli przeznaczonego zasadniczo do przewozu towarów (tzn. do kodu CN 8704, według wyjaśnień do tego kodu) są: - krata (przegroda) zamontowana na stałe oddzielająca przestrzeń kabiny kierowcy od przestrzeni ładunkowej, - jedynie dwa fotele przednie przewozu osób - kierowcy i pasażera (brak siedzeń dla pasażerów w części załadunkowej i brak punktów kotwiących tych siedzeń), - całkowity brak tapicerki w załadunkowej części pojazdu, brak pasów bezpieczeństwa oraz punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia, - brak w tylnej części pojazdu wyposażenia kojarzonego z częścią przeznaczoną dla pasażerów - dywaniki, oświetlenia, popielniczki. Skarżąca podkreśliła, że w świetle Wyjaśnień do Nomenklatury Scalonej przedmiotowy pojazd może służyć zarówno do przewozu osób, jak i do przewozu towarów - o ostatecznym zakwalifikowaniu pojazdu do jednej z tych kategorii decydować będą wyłącznie jego indywidualne cechy. Jednocześnie Spółka nadmieniła, że nie podlega obowiązkowi podatkowemu przerobienie pojazdu ciężarowego już zarejestrowanego w Polsce na samochód osobowy, co uczyniła już po nabyciu i rejestracji pojazdu ciężarowego. Podatnik wyjaśnił, że ma na względzie okoliczność, iż definicja pojazdu na potrzeby podatku akcyzowego różni się od przyjętej w prawie o ruchu drogowym, jednakże zauważył, że definicje te nie wykluczają się wzajemnie, wręcz przeciwnie - fakt zakwalifikowania pojazdu jako ciężarowego na potrzeby jego rejestracji stanowi kolejny argument za taką jego kwalifikacją dla potrzeb akcyzy. Skarżący wskazał, że w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu podana jest m.in. jego ładowność oraz liczba miejsc siedzących. Podkreślił, że dowód rejestracyjny jako urzędowy dokument stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 O.p.). Zauważył przy tym, że zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego nie nastąpiło na podstawie tylko i wyłącznie oświadczenia właściciela, ale po przeprowadzeniu przez organ rejestrowy postępowania, podczas którego badano m.in. dokumenty przedstawione przez stronę. Spółka podniosła, że dokonując rejestracji pojazdu osobowego wymagane jest przedstawienie dowodu zapłaty akcyzy, (co wynika z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów), w przeciwnym razie pojazd nie zostanie przez organ zarejestrowany. W niniejszej sprawie nie stwierdzono braków we wniosku o rejestrację pojazdu i został on zarejestrowany jako ciężarowy. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2004r. sygn. akt III SA 2793/03 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 30 czerwca 2010 r. sygn. I SA/Ol 370/10. Skarżąca Spółka wskazała, że zmiany pojazdu dostosowujące go do przewozu osób dokonane zostały dopiero [...] r., podczas gdy datą powstania obowiązku podatkowego jest dzień [...] r. i to w oparciu o stan pojazdu z tego dnia organ podatkowy powinien ocenić jego przeznaczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja nabytego przez skarżącego samochodu marki V. o numerze nadwozia [...], do pozycji 8703 Taryfy celnej i uznania, że samochód ten w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie skarżącej Spółki, wskazanego pojazdu nie można zaklasyfikować jako pojazdu osobowego, gdyż w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego był on pojazdem ciężarowym, a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z tego tytułu. Zdaniem natomiast organu, pojazd ten jest osobowym, stąd jego nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowy. W pierwszej kolejności podać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1); nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2); złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym – jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem (pkt 3). Podatnikiem - według art. 102 ust. 1 u.p.a. - jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, a więc między innymi podmioty nabywające samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo. W art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca skonstruował natomiast definicję legalną pojęcia "samochody osobowe" dla celów ich opodatkowania podatkiem akcyzowym. W przepisie tym zdefiniowano jako samochody osobowe, pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo–towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z przytoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W art. 3 ust. 1 u.p.a. określono, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów we wskazanej Nomenklaturze, podlega pewnym zasadom (regułom) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W przyjęty tam sposób do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie "ORINS"), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L z dnia 31 października 2009 r. str. 1). W myśl reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja CN 8703, do której odwołuje się w swojej treści art. 100 ust. 4 u.p.a. definiujący samochody osobowe, obejmuje "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Poza wyłączeniem w tej pozycji jedynie pojazdów należących do grupy 8702 oznacza to, że wszystkie pojazdy mieszczące się w zakresie tej pozycji są samochodami osobowymi, a o takiej ich klasyfikacji decyduje zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, iż pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zakwalifikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo-towarowych (kombi). Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (vide: wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organ podatkowy prawidłowo odwołał się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tychże wyjaśnień, w pozycji (8703), określenie: "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy oraz zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Tym samym za prawidłowe uznać należy postępowanie organów podatkowych dokonujących klasyfikacji samochodu, posługujących się treścią opisów kodów CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz – pomocniczo – wspomnianych wyjaśnień do Taryfy Celnej. W tym stanie rzeczy, z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym - z uwagi na własne uregulowania - dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez skarżącą Spółkę nie mogła mieć znaczenia jego kwalifikacja ani w świetle niemieckich przepisów, ani w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. – Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W konsekwencji, dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma decydującego znaczenia treść niemieckich dokumentów czy też zaświadczenie o przeprowadzonym w Polsce badaniu technicznym nr [...] z dnia [...] r. (k. [...]akt administracyjnych). Poza tym, jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1360/10, nawet nazwanie określonego pojazdu pojęciem "samochód ciężarowy" w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym nie oznacza, że pojazd ten ze swej istoty nie może być uznany za szeroko zdefiniowany "samochód osobowy" w rozumieniu przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem akcyzowym. Stanowisko to podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 258/11 oraz z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 222/13. Należy podkreślić, iż nie jest przedmiotem sporu, że samochód marki V. został wyprodukowany jako samochód osobowy. W piśmie z dnia [...]. firma K. Sp. z o.o. z siedzibą w P. - importer samochodów Volkswagen, wyjaśniła, że samochód V. o numerze nadwozia: [...] został wyprodukowany jako samochód osobowy 5-miejscowy bez przegrody, z szybami bocznymi na całej długości pojazdu (k. [...] akt administracyjnych). Ponadto, z dokonanych w dniu [...] r. oględzin ww. samochodu oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że w pojeździe brak pojedynczej zamkniętej przestrzeni dla kierowcy, okna są wzdłuż dwubocznych paneli, okno w drzwiach bagażnika – ogrzewane, drzwi są wahadłowe – 4 sztuki, drzwi bagażnika podnoszone do góry – 1 sztuka, są dwa rzędy siedzeń (w pierwszym rzędzie siedzenie kierowcy i pasażera, a w drugim dzielona kanapa trzyosobowa) pokryte skórą jednolitego koloru, regulowane elektrycznie siedzenia przednie, wyposażone w pasy bezpieczeństwa i zagłówki, okna w drzwiach bocznych i wzdłuż bocznych paneli, tylne oszklone drzwi otwierane do góry - ogrzewane, uchwyty sufitowe po stronie kierowcy pasażerów, oświetlenie w podsuficie w trzech punktach przy każdym z rzędów siedzeń, popielniczki przy siedzeniu kierowcy oraz w tylnych drzwiach dla pasażerów drugiego rzędu, schowki boczne w drzwiach przednich i tylnych, wyciągany podłokietnik na środku tylnego rzędu siedzeń, podłokietnik ze schowkiem z przodu między fotelem kierowcy i pasażera, miejsce na kubek z przodu między fotelem kierowcy a pasażera, nawiewy w słupku między przednim i tylnym rzędem siedzeń, wewnętrzne ściany wykończone tapicerką i elementami plastykowym, roleta maskująca w bagażniku, zapalniczka z przodu i w tylnej części podłokietnika. Ponadto ustalono, że pojazd posiada poduszki i kurtyny powietrzne, regulowane elektrycznie szyby drzwi przednich i tylnych, regulowane elektrycznie lusterka zewnętrzne, klimatyzację automatyczną 4-strefową, automatyczną skrzynię biegów i regulowaną elektrycznie kolumnę kierownicy (d. k. [...] akt administracyjnych). W wyniku oględzin nie stwierdzono panelu bądź przegrody oddzielającej przestrzeń dla kierowcy i pasażerów od części tylnej pojazdu, a także śladów jej wcześniejszego montażu. Prawdą jest, że z protokołu przesłuchania Z. M. (któremu skarżący sprzedał ten pojazd w dniu [...] r.) wynika, że samochód w chwili zakupu przez niego miał metalową kratę z przodu od podłogi – za siedzeniami kierowcy, która była umocowana do podłogi. Po zakupie została wymontowana krata i zamontowane zostały siedzenia. Świadek zeznał, że warunkiem zakupu przez niego pojazdu była konieczność załatwienia przez firmę N. siedzeń drugiego rzędu. Podał, że nie wie jak to załatwiono, ale obszycia pierwszego rzędu i kanapy są takie same, odebrał ją dzień lub dwa dni po zakupie, choć kwestię tę uzgadniał jeszcze przed zakupem (d.: k. [...] akt administracyjnych). Z kolei z oświadczenia z dnia [...] r. złożonego przez Prezesa Spółki z o.o. G. wynika, że dokonano zmian konstrukcyjnych pojazdu z samochodu ciężarowego – 2 miejsca na samochód osobowy – 5 miejsc. Podano w tym oświadczeniu, że dokonano demontażu kratki, montażu siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa (d.: k. [...] akt administracyjnych). Dodać także należy, że samochód ten został przerejestrowany – po wyżej dokonanych zmianach – z ciężarowego na osobowy. W ocenie Sądu, w tym przypadku nie sposób zanegować prawidłowości ustaleń organów podatkowych, że samochód ten posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703. Bezspornie samochód ten został wyprodukowany jako osobowy, a zatem został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. Jednocześnie dokonane na terenie N. zmiany konstrukcyjne pozbawiły go pewnych cech charakterystycznych dla samochodów osobowych – jak: brak tylnych siedzeń, pasów bezpieczeństwa, a także prowizoryczne zastosowanie przegrody za przednimi siedzeniami. Dokonane zmiany miały jednak charakter nietrwały o czym świadczy fakt, że obecny użytkownik pojazdu uzupełnił go o drugi rząd siedzeń z pasami bezpieczeństwa i wymontował przegrodę typu kratka bez pozostawienia śladów wcześniejszego zamontowania kraty. W tej sytuacji za trafną uznać trzeba dokonaną przez organy podatkowe ocenę charakteru zmian dokonanych w stosunku do oryginalnego wyposażenia samochodu, uwzględniającą takie okoliczności, jak: pierwotne przeznaczenie samochodu z uwagi na jego cechy konstrukcyjne, zakres i trwałość zmian oraz ich wpływ na pozbawienie pojazdu pierwotnych cech samochodu osobowego. Powyższe zmiany konstrukcyjne o charakterze nietrwałym, nie pozbawiły pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Wprawdzie zmiany te potwierdzają, że samochód na dzień nabycia spełniał wymogi do przewozu towarów i osób, jednakże nie wyłącza to jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Zmiany dokonane w samochodzie - umożliwiające przewóz towarów, nie miały charakteru istotnego i trwałego, nie były właściwe temu pojazdowi, którego właściwość do przewozu osób została uformowana już na etapie produkcji. Skarżący, pomimo zapewnienia mu przez organy podatkowe czynnego udziału w postępowaniu nie przedstawił dowodów pozwalających wyciągnąć odmienne wnioski. Sąd stwierdza przy tym, że organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącego w toku postępowania, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez stronę, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów. Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionował zapisów dotyczących rodzaju pojazdu (ciężarowego) widniejących w przedłożonych przez skarżącego niemieckich dokumentach rejestracyjnych oraz badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] r. Zważywszy jednak, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja towarowa, owe zapisy nie mogły więc automatycznie skutkować, iż przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w tych dokumentach ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, co potwierdza orzecznictwo sądowe, m.in. wyrok WSA Łodzi z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 222/13; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 133/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 163/11, wyrok z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I GSK 803/10; wyrok z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 770/09; wyrok z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12; wyrok z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 294/11; wyrok z dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt I GSK 719/12 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wskazano wyżej, istotne na gruncie klasyfikacji taryfowej jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu, w tym również (choć nie tylko) dokumentów rejestracyjnych. W niniejszej sprawie te dokumenty zostały także wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak biorąc pod uwagę pozostałe okoliczności dotyczące cech i ogólnego wyglądu samochodu (istotnych dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące. Podsumowując, skoro organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały wskazany pojazd w pozycji CN 8703, jako pojazd osobowy, to stosownie do ustawy o podatku akcyzowym, jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą. Za prawidłowe należy uznać wyliczenie ciążącego na stronie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego z zastosowaniem art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. Prawidłowo organy podatkowe ustaliły podstawę opodatkowania jak również datę powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, tj. na dzień [...]r. Wbrew twierdzeniom skargi organ uwzględnił stan pojazdu z daty powstania obowiązku podatkowego. Prawdą jest, że ww. omówione oględziny pojazdu przeprowadzono w dniu [...] r., a zatem blisko dwa lata od powstania obowiązku podatkowego, jednakże organ przy ocenie pojazdu uwzględnił także dowody podające jego stan z daty powstania obowiązku podatkowego i opisujące dokonane zmiany. Podać należy, że organ odniósł się do okoliczności związanych z zamontowaniem kraty, brakiem drugiego rzędu siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa z tyłu pojazdu na dzień [...] r. podając, iż zmiany te nie miały charakteru trwałego i zostały w łatwy sposób usunięte. Zaznaczyć w tym kontekście należy, że zarówno strona skarżąca, jak i świadek Z. M. nie wskazali innych zmian, które miały miejsce, a powodujące istotne zmiany pojazdu co do jego charakteru z osobowego na ciężarowy. Pomimo wezwań kierowanych przez organ podatkowy, podatnik nie przedłożył żadnych dowodów, które podważałyby ustalenia organu i pozwoliły stwierdzić, że zmiany były na tyle istotne, iż pojazd wyprodukowany jako osobowy stał się samochodem ciężarowym. Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Nie doszło także do naruszenia art. 122, art. 123 oraz art. 187 § 1 O.p., co wyżej wykazano. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów art. 210 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z O.p., w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.