I SA/Bd 40/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017r., na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wniosek uzasadnił przede wszystkim sytuacją zdrowotną oraz majątkową jego i małżonki, którzy jako osoby w podeszłym wieku borykają się z różnego rodzaju dolegliwościami zdrowotnymi, nie posiadając przy tym innego źródła dochodu poza świadczeniami z ubezpieczenia społecznego. Skarżący jest osobą wymagającą opieki lekarskiej z uwagi na wrodzoną wadę serca - pękniętą błonę międzykomorową, w związku z czym stale przyjmuje leki i jest pod stałą kontrolą poradni kardiologicznej. Małżonka skarżącego leczy się ze schorzeń laryngologicznych oraz neurologicznych (uszkodzenie błędnika, problemy z kręgosłupem) i w związku z tym korzysta z wizyt lekarskich, w tym prywatnych, z uwagi na czas oczekiwania na wizytę w NFZ. Małżonkowie S. zmuszeni są również do wydatkowania środków na wizyty u okulisty i zakup szkieł korekcyjnych. Powyższe sprawia, że przy stosunkowo niewysokich świadczeniach z ubezpieczenia społecznego i obciążeniach związanych z obowiązkiem zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania (w ramach decyzji zwrotowej) w kwocie ponad 9.000 zł rocznie, wykonanie zaskarżonej decyzji w realiach majątkowych skarżącego jest nie tylko niewykonalne, ale chociażby częściowa przymusowa egzekucja skutkowałaby pozbawieniem skarżącego i jego małżonki środków niezbędnych na zakup lekarstw i wizyty lekarskie, dzięki którym utrzymują względnie stabilny stan zdrowia. Zaniechanie leczenia mogłoby wywołać nieodwracalne dla zdrowia skutki, w tym konieczność leczenia jeszcze bardziej kosztownego niż aktualnie, nie mówiąc już o pogorszeniu stanu zdrowia. Za uwzględnieniem wniosku, zdaniem skarżącego, przemawia także i ta okoliczność, iż w przypadku wszczęcia egzekucji, wysokość zadłużenia w istotny sposób wzrośnie, czyniąc sytuację skarżącego jeszcze trudniejszą. Dodatkowo skarżący podniósł, że został obciążony podatkiem od nieruchomości za ostatnie 6 lat wstecz, tj. od roku 2011 począwszy do roku 2016 włącznie, (dlatego też skarżący wnosi jednocześnie sześć skarg), nieruchomości zwróconej mu po ponad 30 - stu latach. Został wywłaszczony z terenów usługowych, zaś zwrócono mu park, w którym plan nakazuje ochronę drzewostanu. Obciążenie skarżącego kwotą nieomal 30.000 zł, tytułem podatku od nieruchomości o powierzchni ponad 1 ha, która nie przynosi żadnego pożytku i z której mogą korzystać wyłącznie rekreacyjnie mieszkańcy pobliskich budynków jedno i wielorodzinnych – jest jego zdaniem ewidentnie niesprawiedliwe i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Skarżącemu zwrócono nieruchomość, której zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nie może w żaden sposób zagospodarować, zaś obowiązkiem jego jest spetryfikowanie aktualnego sposobu zagospodarowania - park - oraz opłacanie wysokich podatków (ponad 5.000 zł rocznie), z tytułu posiadania prawa własności nieruchomości - z której korzystają inni. W ocenie skarżącego, jest to wręcz wymarzona da gminy sytuacja - oddała ona bowiem teren de facto o przeznaczeniu publicznym - osobie fizycznej - zobowiązując ją do płacenia wysokiego podatku od nieruchomości i do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania wypłaconego skarżącemu w 1978r. za tereny usługowe, oddając przy tym nieruchomość o zupełnie innym przeznaczeniu. Skarżący zauważył, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, w których zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest w pełni uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd stwierdził, że uzasadnienie analizowanego wniosku jest poparte znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, które załączone zostały do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pomimo, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są inne niż przyznania prawa pomocy, to dokonując oceny niebezpieczeństwa wystąpienia negatywnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy również zwrócić uwagę, jak podnosi orzecznictwo sądowe, na sytuację materialną wnioskodawcy, tj. okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy (postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2011r., II FZ 638/11; z dnia 26 czerwca 2012r., II FZ 497/12; z dnia 18 lipca 2012r., II FZ 1590/12; z dnia 12 września 2012r., II OZ 760/12). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się także, iż pod pojęciem trudnych do odwrócenia skutków rozumieć zależy zarówno skutki faktyczne, jak i prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2009r., I GSK 220/09). Zauważyć należy, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2017r. skarżący został w sprawie zwolniony od uiszczenia wpisu sądowego. Sąd dokonał oceny wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (także tych, które zostały załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy) i doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonego aktu wobec skarżącego może pociągnąć za sobą skutki trudne do odwrócenia, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę również fakt, że skarżący zaskarżył do Sądu 6 decyzji organu w zakresie podatku od nieruchomości, gdzie łącznie wpis od tych skarg wyniesie 1.123 zł. Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia