I SA/Bd 404/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 903/09 postanowił 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Z. B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2004 r. w kwocie [...] zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że podatnik jako właściciel samochodu ciężarowego marki "K." o nr rej. [...] nie uiszczał podatku od środków transportowych. W złożonym odwołaniu strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosła, że nałożenie podatku jest krzywdzące, albowiem przedmiotowy pojazd był samochodem używanym do odśnieżania dróg. Umową z dnia 04 listopada 2003 r. był on przekazany do Kółka Rolniczego w G. i pozostawał w dyspozycji zakładu jako zabezpieczenie w okresie zimowym. W ostatnim czasie był coraz rzadziej używany z uwagi na likwidację kolejnych podmiotów, na rzecz których skarżący świadczył usługi. Strona podkreśliła, że nie prowadzi żadnej własnej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowy pojazd przez cały 2004 r. był własnością strony. Wynika to z karty informacyjnej pojazdu uzyskanej z Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w T., a także z umowy darowizny z dnia 18 kwietnia 2005 r., na podstawie której darczyńcą przedmiotowego samochodu był skarżący. Z ww. karty informacyjnej pojazdu wynika, że był to samochód ciężarowy uniwersalny, o dopuszczalnej masie całkowitej 15.184kg. Zatem pojazd ten był objęty zakresem przedmiotowym podatku od środków transportowych. Zdaniem organu, argument skarżącego co do częstotliwości wykorzystywania samochodu nie ma wpływu na fakt opodatkowania. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje bowiem, że podatnikiem jest właściciel środka transportowego. Ustawa nie uzależnia jednocześnie opodatkowania od częstotliwości używania środka transportowego, a także od tego czy jest od używany w ramach działalności gospodarczej, dla celów własnych, bądź na korzyść osób trzecich. Organ podkreślił, że przedmiotowy podatek ma charakter majątkowy, tj. obowiązek jego zapłaty związany jest wyłącznie z samym faktem władania przedmiotem opodatkowania. Bez znaczenia pozostaje fakt ewentualnego wykorzystywania pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż umowa zawarta dniu 04 listopada 2003 r., na którą powołuje się skarżący, nie wywarła skutków prawnych w zakresie własności przedmiotowego pojazdu. Podatnik nie dokonał wyrejestrowania pojazdu, co zgodnie z przepisami prawa potwierdza fakt pozostawania pojazdu w dyspozycji strony, przynajmniej formalnej. To, że podatnik na skutek własnych decyzji pozbawił się możliwości korzystania z pojazdu nie oznacza, że został pozbawiony władztwa prawnego nad przedmiotowym pojazdem. W ocenie organu, wskazane przez stronę okoliczności związane z likwidacją zakładu pracy, sposobem rozliczenia majątku, złym stanem technicznym pojazdu, nie mają znaczenia dla określenia wysokości zaległego podatku. Obowiązek w podatku od środków transportowych wygasa jedynie w przypadku stałego wycofania z ruchu (wyrejestrowania) lub zbycia pojazdu. W wyniku braku zmiany właściciela obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych w dalszym ciągu pozostaje na dotychczasowym właścicielu. W rozpatrywanej sprawie obowiązek ten wygasł w dniu 18 kwietnia 2005 r., tj. w dniu w którym podatnik w drodze umowy darowizny zbył go. W treści ww. umowy darowizny skarżący oświadczył, że jest właścicielem pojazdu "K." o nr rej. [...]. Tym samym organ uznał, że zarzuty zawarte w treści odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. W wyniku złożenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 903/09 oddalił skargę strony. Wyrok stał się prawomocny z dniem 13 marca 2010 r. Pismem z dnia 02 marca 2012 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego. Podatnik podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wydając wyrok w przedmiotowej sprawie nie miał dostępu do dokumentów potwierdzających fakt, iż podatek od środków transportowych był podatkiem należnym. Skarżący w tym zakresie powołał się na umowę zawartą z Kółkiem Rolniczym w G., na podstawie której przekazał pojazd "K.", nr rejestr. [...]. Wskazał, że z § 3 przedmiotowej umowy wynika, iż Kółko Rolnicze zobowiązało się do regulowania wszelkich opłat za samochód, w tym koniecznych podatków i kosztów eksploatacyjnych. Ponadto, skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana po terminie, albowiem, w jego ocenie, decyzja o wymiarze podatku od środków transportowych za 2004 r. powinna zostać wydana w 2005 r. W przedmiotowej sprawie natomiast decyzja została wydana w 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismem z dnia 2 marca 2012 r. Z. B. wniósł do Sądu, na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu, z uwagi na to, że rozpoznając sprawę Sąd nie miał dostępu do dokumentów potwierdzających fakt, iż podatek od środków transportowych był podatkiem nienależnym. Sąd potraktował pismo skarżącego jako skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Instytucja wznowienia postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, którego istota polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., instytucję wznowienia postępowania reguluje w dziale VII, artykuły od 270 do 285. W myśl art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wznowienie postępowania dotyczy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 lutego 2010 r., I SA/Bd 903/09. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w T. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za rok 2004. Zdaniem skarżącego, w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego powyższym wyrokiem, ponieważ z umowy z dnia 4 listopada 2003 r. zawartej między skarżącym a Kółkiem Rolniczym w G. wynika, że samochód ciężarowy marki "K.", z tytułu własności którego wymierzono stronie podatek od środków transportowych, został przekazany do Kółka Rolniczego, które zobowiązało się ponosić wszelkie koszty związane z eksploatacją tego pojazdu, a także opłaty publicznoprawne. Strona podniosła także, że decyzja o nałożeniu podatku od środków transportowych za 2004 r. została wydana po terminie, bowiem powinna być wydana w 2005 r., a wydano ją dopiero w 2009 r. W pierwszej kolejności Sąd zajął się badaniem dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w wypadku, gdy podstawą wznowienia postępowania są fakty ujawnione w toku postępowania dowodowego, termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania liczy się nie od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, w którym te fakty zostały ujawnione, lecz od zapoznania się z nimi przez stronę żądającą wznowienia (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1976 r., IV CZ 105/76, postanowienie SN z dnia 14 października 1976 r., IV CZ 103/76, postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2004 r., GSK 678/04). Z kolei, w myśl art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W postanowieniu z dnia 20 maja 1999 r., II UKN 105/99 Sąd Najwyższy stwierdził, że o spełnieniu wymagań stawianych skardze o wznowienie, w zakresie dotyczącym jej podstawy decyduje również wynik sprawdzenia przez sąd, czy twierdzenia skargi mogą stanowić jej ustawową podstawę. Wreszcie, zgodnie z art. 280 p.p.s.a. sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W rozpatrywanej sprawie, wskazując jako podstawę wznowienia umowę z dnia 4 listopada 2003 r., skarżący nie dochował trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi. Jak zaznaczono wyżej termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. O istnieniu tej umowy skarżący wiedział z chwilą jej zawarcia. Z akt administracyjnych wynika (k.30), że umowa ta została dołączono do odwołanie wniesionego przez skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji. Odwołanie to wpłynęło do organu podatkowego 22 lipca 2009 r. Skargę o wznowienie postępowania skarżący złożył w dniu 30 marca 2012 r., a zatem po upływie trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi. Jednocześnie Sąd zauważa, że w świetle art. 273 § 2 p.p.s.a. brak jest podstaw do wznowienia postępowania, jeśli środki dowodowe, mające uzasadniać dopuszczalność skargi o wznowienie, zostały w poprzednim postępowaniu powołane przez stronę, a zatem były jej znane (postanowienie SN z dnia 7 października 1980 r., I PO 12/80). Z kolei w postanowienie z dnia 20 maja 1999 r., II UKN 105/99 SN stwierdził, że nie można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że sąd pominął środek dowodowy wskazany przez stronę, uznając go za nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Na powyższą umowę strona powoływała się w postępowaniu podatkowym. Podstawą wznowienia postępowania nie może być też okoliczność, że decyzja w sprawie wymiaru podatku od środków transportowych za 2004 r. została wydana w 2009 r., zamiast w 2005 r. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania zawarte w dziale VII p.p.s.a. nie przewidują z powodu powyższej okoliczności wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę, a w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił stronie uiszczony wpis. I. Najda – Ossowska L. Kleczkowski U. Wiśniewska