I SA/Bd 421/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi K. P. Sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za poszczególne miesiące od kwietnia do września 2020 r. oddala skargę P. z dnia [...] października 2020 r. strona wystąpiła o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za 2020 r. za kwiecień, maj czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień w trybie art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") i złożyła dokumenty do rozpatrzenia wniosku w ramach pomocy de minimis, w tym formularz informacji przy ubieganiu się o pomoc de minimis, sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sprawozdanie finansowe wg stanu na koniec I kwartału 2020 r. i II kwartału 2020 r. Wniosek uzasadniono sytuacją makroekonomiczną, która ma bezpośredni związek z epidemią koronawirusa i spowodowała spadek przychodów ze sprzedaży. Strona oświadczyła, że posiadane środki przeznaczy na ochronę miejsc pracy i wypłatę wynagrodzeń pracowników, które uległy obniżeniu o 20 %. Dla przetrwania okresu pandemii i utrzymania miejsc pracy spółka skorzystała z dofinansowania WUP i uzyskała pożyczkę z PFR, którą częściowo będzie musiała zwrócić. Nie zostały zapłacone także należności z tytułu wieczystego użytkowania. Ponadto spółka podniosła, że stara się utrzymać płynność i zachować w T. miejsca pracy dla 29 osób, podkreślając przy tym, że dotychczas terminowo płaciła podatek od nieruchomości. Prezydent M. T. decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. odmówił umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za wskazane miesiące 2020 r. w łącznej kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ podniósł, że wprowadzenie na terenie całego kraju stanu epidemii oraz licznych obostrzeń i ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej miało wpływ na bieżącą płynność finansową spółki. Jednakże zdaniem organu właściwą formą pomocy w przetrwaniu trudnego okresu pandemii jest odroczenie terminu płatności zaległych rat podatku od nieruchomości. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że organ I instancji po dokonaniu analizy sprawozdań finansowych przedstawionych przez stronę uznał, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Sytuacja finansowa spółki uległa pogorszeniu w stosunku do poprzednich lat. Wprowadzenie stanu epidemii i związanych z tym licznych obostrzeń i ograniczeń wpłynęło negatywnie na bieżącą płynność finansową strony. W ocenie Kolegium, powyższe okoliczności zostały uwzględnione przez organ wbrew twierdzeniom strony, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności niepodjęcia ustaleń w zakresie wpływu epidemii COVID-19 i związanego z nią stanu epidemii na działalność gospodarczą, a w konsekwencji skutkującą pogorszeniem płynności finansowej spółki. Zdaniem Kolegium, takiej oceny nie mogą zmienić przedstawione na etapie odwołania dowody z dokumentów, albowiem potwierdzają one okoliczności wynikające z przedstawionych wcześniej sprawozdań finansowych, takich jak spadek przychodów. Oceniając stanowisko organu I instancji w zakresie braku stwierdzenia w sprawie przesłanki interesu publicznego SKO podniosło, że słusznie odwołano się do tego, iż podobne trudności finansowe dotknęły wiele firm w kraju, a spadek dochodów, czy wręcz narastanie straty stały się powszechnym zjawiskiem. Wielu przedsiębiorców zostało zmuszonych do całkowitego zamknięcia firm na wiele tygodni. Ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej i spadek zapotrzebowania na usługi świadczone przez spółkę nie są wystarczającą okolicznością do stwierdzenia interesu publicznego. Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą powinien liczyć się ze spadkiem koniunktury, która może być wywołana różnymi czynnikami, przy czym wiele z nich jest niezależna od ich woli i przewidywań. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, chybiony jest zarzut naruszenia 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez dowolne i błędne przyjęcie, że w sprawie nie występuje ważny interes publiczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowych. W ocenie Kolegium do takiego stanowiska powinna także prowadzić optymalizacja kosztów przez redukcję zatrudnienia i wysokości wynagrodzenia pracowników, która nie powinna być utożsamiana, bez uwzględnienia innych okoliczności, z interesem publicznym przemawiającym za umorzeniem zaległości podatkowych. SKO podniosło, że skoro podatnik nadal prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje przychody pomimo stanu epidemii przedwczesne byłoby umorzenie zaległości podatkowej, która może zostać odroczona lub rozłożona na raty. Organ podkreślił, że uwolnienie od obowiązku zapłaty podatnika, który może uzyskać po poprawie koniunktury gospodarczej środki na zapłatę zaległych podatków byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem strony w stosunku do pozostałych podatników, którzy nie wystąpili o umorzenie zaległości podatkowych, tylko korzystając z możliwości ubiegania się o rozłożenie na raty lub odroczenie skorzystali z takiego sposobu poprawy bieżącej płynności finansowej. Kolegium zauważyło również, że organ I instancji wskazał stronie na możliwość ubiegania się o odroczenie zapłaty zaległych rat podatku, podnosząc przy tym, iż Gmina M. T. zrezygnowała z dochodów z tytułu opłaty prolongacyjnej, co stanowiło będzie dodatkową i istotną pomoc dla podatnika. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent T., korzystając z uznania administracyjnego, pomimo stwierdzenia wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika, nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. W skardze do tut. Sądu spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. polegające na uznaniu przez organ II instancji, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego i tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta T., co skutkowało nieprzekazaniem Prezydentowi sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji w której opisane w wyżej wskazanych przepisach przesłanki będące podstawą do umorzenia zaległości zostały spełnione; 2) naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. polegające na nadużyciu pozostawionego przez ten przepis uznania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy decyzja organów administracyjnych l i II instancji mieściła się w zakresie tego uznania, podczas gdy analiza całokształtu okoliczności sprawy uprawnia wniosek przeciwny; 3) naruszenie art. 187 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez uznanie w zaskarżonej decyzji, że Prezydent T. prawidłowo zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy w niniejszej sprawie, a w konsekwencji stan faktyczny zdaniem organu II instancji został ustalony w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy organ nie podjął wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności nie podjął ustaleń w zakresie wpływu epidemii COVID-19 i związanego z nią stanu epidemii na działalność gospodarczą prowadzoną przez spółkę, a w konsekwencji skutkującą pogorszeniem się jej płynności finansowej, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego; 4) naruszenie przepisów art. 120 w zw. z 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o przesłanki irrelewantne w sprawie (takie jak np. okoliczność, iż podobne trudności finansowe dotknęły wielu firm, narastanie straty finansowej stało się powszechnym zjawiskiem, prowadzenie przez spółkę w dalszym ciągu działalności gospodarczej, ewentualne uprzywilejowanie strony w razie uwzględnienia wniosku w stosunku do przedsiębiorców, którzy takiego wniosku nie złożyli), które nie wynikają z treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a tym samym nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia zaległości; Wobec powyższych zarzutów, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz poprzedzającej ją decyzji. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, w szczególności pogorszenia się kondycji finansowej spółki, odnotowanej straty w stosunku do 2019 r., dokonania zwolnień pracowników oraz jej aktualnej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od kwietnia do września 2020 r. w kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki umorzenia odsetek: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Konkretyzacja tych pojęć jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Pojęcia te stanowią klauzule generalne. Cechą immamentną klauzul generalnych jest to, że odsyłają do ocen pozaprawnych. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niezbędne jest ustalenie sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla podatnika. Interes podatnika musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki. Najogólniej rzecz ujmując, spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po stronie podatnika szczególnych przyczyn powodujących, że żądanie zapłaty podatku może zachwiać podstawami jego bytu. W związku z tym w postępowaniu podatkowym w sprawie o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., II FSK 1134/15). Z kolei odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Podjęcie decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" wymaga uprzedniego zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona). Nadto w judykaturze zauważa się, że w przypadku decyzji opartych na uznaniu administracyjnym poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą pozostawać przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2016 r., II FSK 3507/14). Należy też podkreślić, że użycie w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wyrazu "może" oznacza, że organ na zasadzie uznania administracyjnego dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania. Mając jednak pozostawiony wybór takiego lub innego rozstrzygnięcia, organ podatkowy ma zawsze obowiązek wszechstronnego wytłumaczenia się w uzasadnieniu decyzji, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przyznana zatem organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza dowolności. Z kolei art. 67b § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowiące pomoc publiczną, o której mowa w literach od a do m. W rozpatrywanej sprawie spółka ubiegała się o udzielenie ulgi w spłacie podatku w ramach pomocy de minimis, a więc o ulgę wskazaną w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten nie wyłącza konieczności poddania analizie przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3249/16). Przedsiębiorca zabiegając o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, na podstawie art. 67b § 1 O.p., może wskazać jedną z form tychże ulg, przewidzianą w art. 67a O.p., tj.: 1) odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty; 2) odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej. Wskazać należy, że regulacja art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wyznacza dwie fazy postępowania podatkowego w zakresie badania wniosku skarżącej o udzielenie ulgi stanowiącej pomoc de minimis. Pierwszą z nich powinna być weryfikacja spełnienia kryteriów określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE.L.2013.352.1). W razie potwierdzenia, że skarżąca spełnia kryteria wynikające z w/w aktu prawa unijnego, organ w ramach uznania administracyjnego uprawniony jest do wyboru określonej alternatywy decyzyjnej (uwzględnienia wniosku albo odmowy zastosowania ulgi), badając wystąpienie uregulowanych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenie Komisji (WE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Organ podatkowy pierwszej instancji zbadał, czy w odniesieniu do skarżącej limit ten nie został przekroczony i stwierdził, że nie nastąpiło przekroczenie w/w limitu. Organ przystąpił zatem do oceny wystąpienia w sprawie przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. W celu ustalenia, czy zaistniał "ważny interesu podatnika" oraz "interes publiczny" Prezydent M. T. poddał analizie sytuację finansową spółki. Z akt sprawy wynika, że w 2020 r. sytuacja ta uległa pogorszeniu w stosunku do lat poprzednich. Na dzień [...] czerwca 2020 r. spółka odnotowała stratę w wysokości [...] zł. W porównaniu z poprzednimi latami widoczny jest spadek przychodów ze sprzedaży (na dzień [...] czerwca 2019 r. przychody wynosiły [...] zł, natomiast na dzień [...] czerwca 2020 r. - [...] zł). Widoczne jest również obniżenie wielkości zysku (na dzień [...] czerwca 2019 r. zysk brutto wyniósł [...] zł, zaś na dzień [...] czerwca 2020 r. -[...] zł). Bez wątpienia zatem wprowadzenie na terenie całego kraju stanu epidemii oraz obostrzeń i ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej, miało wpływ na sytuację ekonomiczną spółki. W świetle powyższego organ stwierdził, że spółka, ubiegając się o umorzenie zaległości podatkowych, wykazała swój ważny interes w uzyskaniu tej ulgi, niemniej organ podatkowy korzystając z uznania administracyjnego, nie znalazł podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Samo bowiem stwierdzenie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika, nie obliguje organu do automatycznego udzielania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Nie można przy tym powiedzieć, aby zaskarżona decyzja przekraczała granice uznania administracyjnego. Sąd nie przeczy, że skarżąca ma bieżące problemy finansowe, wskutek wystąpienia zdarzenia nagłego i niezależnego od jej działań. Jest faktem powszechnie znanym, że co do zasady ograniczenia wprowadzone w związku z pandemią mają niewątpliwie wpływ na sytuację finansową wielu firm. Nie budzi także wątpliwości, że przyznanie ulg podatkowych uzależnione jest od pogorszenia sytuacji materialnej podatnika. Jednak nie oznacza to, że możliwe jest w każdym przypadku, niejako automatycznie, udzielanie ulg w spłacie podatku, w razie powołania się przez podatnika na szkody spowodowane przez pandemię koronawirusa. Przyznanie tych ulg zależy od od indywidualnych okoliczności rozpoznawanej sprawy. W tym względzie podkreślenia wymaga, że spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje przychody (na dzień [...] czerwca 2020 r. wynosiły one [...] zł). W bilansie na dzień [...] czerwca 2020 r. spółka wykazała też zobowiązania długoterminowe (w kwocie [...]zł) oraz krótkoterminowe (w wysokości [...] zł), co oznacza, że nabywała towary i usługi oraz ponosiła wydatki na rzecz swoich wierzycieli. Zdaniem Sądu, Gmina jako wierzyciel z tytułu nieuregulowanego podatku od nieruchomości ma, jak inni wierzyciele, takie samo prawo oczekiwać uregulowania wobec niej swoich zobowiązań, tym bardziej, że wpływy z podatku od nieruchomości stanowią ważne źródło finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej. Nie można przy tym też nie zauważyć, że preferencje wynikające z zastosowania ulg rzutują bezpośrednio na stan budżetu gminy, na który również wpływa pandemia. Nadto wskazać trzeba, że spółka dysponuje także znacznym majątkiem. Według stanu na dzień [...] czerwca 2020 r. wartość samych tylko środków trwałych wyniosła [...] zł. Majątek ten stanowi zabezpieczenie finansowe spółki i trudno przyjąć, aby znajdowała się ona w sytuacji zagrażającej jej egzystencji. W świetle powyższego należy zgodzić się z organem, że akcentowane przez stronę trudności w działalności gospodarczej, np. pogorszenie płynności finansowej, zwolnienie pracowników, spadek przychodów, nie są, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, wystarczającą podstawą do umorzenia zaległości podatkowych. Rację ma organ, że podobne trudności dotknęło również wiele firm w kraju i to czasami w większym rozmiarze. Wskazać także należy, że organ podatkowy pierwszej instancji zaproponował spółce pomoc w przetrwaniu trudnego okresu w postaci odroczenia terminu płatności podatku, bez ponoszenia z tego tytułu opłaty prolongacyjnej. Ze znajdującej się w aktach analizy, podpisanej przez Skarbnika M. T., wynika też możliwość spłaty przez skarżącą zadłużenia na raty. Rację ma organ odwoławczy, że umorzenie zaległości podatkowej jest najdalej idąca ulgą w spłacie podatku i nie powinno wyprzedzać innych ulg, takich jak odroczenie lub rozłożenie na raty zadłużenia, jeżeli ich zastosowanie będzie służyło poprawie przez spółkę warunków prowadzenia działalności gospodarczej i spłacie zaległych podatków. Trafnie także organ uznał, że sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Nakaz uwzględniania interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003 r., III SA 1838/01). W tym względzie należy zauważyć, że każdy ma obowiązek ponoszenia danin publicznych, w tym podatków, co wynika z treści art. 84 Konstytucji. Każda jednostka ma zatem nie tylko prawa, ale i obowiązki. W interesie publicznym leży terminowe uiszczanie przez podatników ciążących na nich zobowiązań, bowiem wpływy budżetowe z tytułu podatków stanowią ważne źródło finansowanie wydatków Gminy np. na pomoc społeczną, edukację, ochronę zdrowia, z czego korzysta ogół społeczeństwa. Udzielenie skarżącej ulgi w spłacie podatku stanowiłoby odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i równości wobec prawa. Spółka byłaby bowiem w sytuacji korzystniejszej niż inni podatnicy rzetelnie wywiązujących się z obowiązków podatkowych. W rezultacie w działaniu organu trudno doszukać się naruszenia takich wartości, jak sprawiedliwość czy równość wobec prawa, które kryją się pod pojęciem interesu publicznego. Spółka negując zasadność powoływania się na zasadę równości podatników wobec prawa, twierdzi, że przecież nic nie stoi na przeszkodzie, aby także inni przedsiębiorcy ze względu na swoją trudną sytuację wystąpili o umorzenie zaległości podatkowych. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ umorzenie zaległości podatkowych wszystkim podatnikom poszkodowanym w następstwie pandemii koronawirusa, doprowadziłoby do załamania budżetu gminy i braku środków na realizację podstawowych zadań publicznych. Skarżąca uważa też, odwołując się do orzecznictwa sądowego, że udzielenie jej wnioskowanej ulgi leży w interesie publicznym, ponieważ zwolnieni pracownicy prawdopodobnie zostali zmuszenia do zarejestrowania się jako bezrobotni i wystąpienia o zasiłek dla bezrobotnych. Umorzenie zaległości podatkowych w kwocie [...]zł nie może jednak opierać się tylko na przypuszczeniu spółki co do tego, że zwolnieni pracownicy wystąpili o zasiłki dla bezrobotnych. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego czy procesowego w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. W sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie i dokonał wyczerpującej analizy materiału dowodowego. Rozpatrzył podnoszone przez stronę wnioski i twierdzenia, zaś okoliczność, iż nie przychylił się do żądania strony, nie przesądza o zasadności zarzutów spółki. Organ słusznie uznał, iż wskazane przez skarżącą okoliczności, nie są wystarczające dla przyznania jej ulgi w zapłacie podatku. Przesłanką umorzenia zaległości podatkowych nie może być także okoliczność, że spółka wcześniej nie korzystała z tej ulgi. Jednocześnie Sąd oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodów załączonych do skargi. Należy zauważyć, że sąd administracyjny orzeka na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie jednak z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten nie daje jednak podstaw, by w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonywać ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W postępowaniu tym ocenia się jedynie, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Nadto, niektóre z powyższych dowodów zostały już załączone do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. s.L.Kleczkowski s.A.Olesińska s.T.Wójcik