I SA/Bd 446/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] określającą J. L. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2011 roku w kwocie 0 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Na decyzję organu odwoławczego J. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze strona wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Podkreślić należy, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie skarżąca uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wprawdzie powołała się jedynie na art. 61 § 3 p.p.s.a, jednak Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale miał również na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a., tj. także argumentację zawartą przez stronę we wniosku o przyznanie prawa pomocy. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jej miesięczny dochód wynosi około 650 zł z tytułu renty, która jest obciążona w wysokości 20 %. Skarżąca jest inwalidką III grupy i nie może podjąć pracy zarobkowej oraz prowadzić działalności gospodarczej, ponieważ choruje na stwardnienie rozsiane. Nie ma przyznanych alimentów od byłego męża. Strona nie posiada majątku, z wyjątkiem własności części domu mieszkalnego. Uwzględniając powyższe okoliczności referendarz sądowy zwolnił stronę od kosztów sądowych. Oczywiście nie można utożsamiać przesłanek, od których zależy przyznanie prawa pomocy z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61§ 3 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., I FZ 226/11). Dokonując takiej oceny Sąd uznał, że w wypadku skarżącej mogą wystąpić ustawowo określone zagrożenia. Należy zauważyć, że z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że strona z tytułu naruszenia w styczniu 2011 r. przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ma do zapłaty podatek w łącznej kwocie 76.006 zł. Biorąc pod uwagę niewielki dochód, z którego utrzymuje się strona, wykonanie objętej skargą decyzji spowoduje ubytek w majątku skarżącej, który może być, w ocenie Sądu, równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można też wykluczyć, że doprowadzenie do realizacji obowiązku zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji, choćby w postępowaniu egzekucyjnym, mogłoby skutkować ewentualną sprzedażą udziału skarżącej w nieruchomości oraz wpłynąć na zachwianie jej i tak trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.