I SA/Bd 461/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant: asystent sędziego Kamila Wenskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skargi D. spółka z o. o. spółka komandytowa w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę I SA/Bd 461/24 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na [...] sp. z o.o. sp. k. (dalej także jako: "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] listopada 2022 r. funkcjonariusze służby celno-skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. na węźle południe-zachód drogi S10 przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu silnikowego marki [...] nr rej. [...] z naczepą marki [...] nr rej. [...], którym kierował K. G.. Ww. pojazdem wraz z naczepą realizowany był międzynarodowy zarobkowy transport drogowy rzeczy w imieniu pracodawcy kierowcy, tj. [...] Sp. z o.o. sp. k. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, udokumentowanych w protokole kontroli, funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. stwierdzili, że przedmiotem transportu są odpady, którym nie towarzyszy dokument potwierdzający ich rodzaj. Kierowca podczas kontroli drogowej przedstawił druk formularza ANNEX VII, który był wypełniony jedynie częściowo i nie był podpisany przez jego wystawcę. Organ podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej także jako: "ustawa o transporcie drogowym", "u.t.d."), przepisy ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.; dalej także jako: "ustawa o odpadach") oraz przepisy rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE.L.2006.190.1 ze zm.; dalej także jako: "rozporządzenie (WE) nr 1013/2006"). Mając na względzie ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej organ stwierdził, że przedmiotem kontrolowanego przewozu były odpady z tzw. "Zielonego wykazu odpadów", o kodzie 15 01 02 wskazanym w załączniku do rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10) co przesądza, że podlegały one ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Zdaniem DIAS przewozowi temu powinien zatem towarzyszyć prawidłowo wypełniony dokument określony w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, podpisany przez wszystkie zobowiązane do tego osoby. Stosownie do zapisów licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy Skarżącą należało uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy i odpowiedzialny za wypełnianie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przewidzianych ustawą o transporcie drogowym a w przedmiotowej sprawie zobowiązany do posiadania przewidzianych prawem dokumentów podczas wykonywania transportu odpadów o kodzie 15 01 02. Organ uznał, że stwierdzone podczas kontroli drogowej przewinienie jest ewidentne i nie budzi wątpliwości. Okazany do kontroli, wypełniony tylko częściowo druk formularza ANNEX VII, w żadnej mierze nie mógł zdaniem organu zostać potraktowany jako pełnowartościowy dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów przede wszystkim dlatego, że mimo braków, w przypadku których każdy z osobna dyskwalifikuje jego wartość jako odpowiedniego dokumentu przy transgranicznym przemieszczaniu odpadów, nie został on podpisany przez odpowiednią osobę (w polu nr 12 - podpis osoby potwierdzającej zgodność danych zawartych w dokumencie ANNEX VII oraz potwierdzającej zawarcie umowy z odbiorcą w sprawie zagospodarowania odpadów), co ostatecznie przesądza, że nie ma on waloru wymaganego prawem dokumentu. W ocenie organu Skarżąca miała zarówno prawne, jak i faktyczne możliwości sprawdzenia (za pomocą kierowcy lub przy wykorzystaniu innych procedur, np. kopii ANNEX VII przesłanej celem analizy na email lub jako zdjęcie itp.) zgodności towaru przekazanego do transportu z otrzymanymi dokumentami i poprawności tych dokumentów. Po dokonaniu oględzin towaru przed rozpoczęciem przewozu Spółka mogła zweryfikować otrzymane dokumenty i odpowiednio zareagować oraz wyjaśnić wątpliwości przed rozpoczęciem przewozu. Ostatecznie Spółka mogła zażądać prawidłowego wystawienia i podpisania przekazywanych jej do transportu odpadów dokumentów lub nawet odstąpić od świadczenia usługi przewozu odpadów w przypadku odmowy realizacji tej prośby przez osobę, która organizuje przemieszczanie. Z dokumentów przekazanych kierowcy do transportu odpadów jasno zdaniem DIAS wynika, że druk ANNEX VII był częściowo niewypełniony i niepodpisany. DIAS podał, że w takiej sytuacji przewóz odpadów stanowiących przedmiot niniejszej sprawy nie powinien mieć miejsca bez uzupełnienia, poprawienia bądź wymiany tego dokumentu. Realizując natomiast przewóz bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, Skarżąca sama naraziła się na ryzyko otrzymania kary. Okoliczność błędnego wypełnienia ANNEX VII przez osobę organizującą przemieszczanie odpadów czy wysyłającą odpady i w związku z tym nie przekazanie odpowiednich dokumentów przewoźnikowi, nie wyłącza jego odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego podczas kontroli ich braku, gdyż nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, na którą przewoźnik nie miał wpływu lub której nie mógł przewidzieć. Przewoźnik jako profesjonalista świadczący usługi przewozu rzeczy, powinien zdaniem organu wychwycić rozbieżności pomiędzy otrzymanymi dokumentami, a towarem, poświęcając temu należytą uwagę. W konsekwencji przewoźnik powinien zadbać o to, aby do transportu odpadów został przekazany właściwy dokument. Skoro zatem Spółka działając osobiście, czy to przez swojego kierowcę, nie dołożyła należytej staranności przy weryfikowaniu dokumentacji towarzyszącej przewożonym odpadom, nie można mówić o braku odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można w niniejszej sprawie zdaniem DIAS twierdzić, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. W skardze do tut. Sądu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej także jako: "k.p.a."), polegającego na niedokładnym zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz jego błędnej analizie, która doprowadziła organ do wniosku, iż w niniejszej sprawie doszło do przejazdu po drogach publicznych pojazdem cyt.: "bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów", pomimo tego, że taki dokument w niniejszej sprawie istniał, został okazany kontrolerom podczas kontroli a następnie był uzupełniany w związku z zauważonymi przez kontrolerów brakami; 2. art. 93 w zw. z art. 92a ust. 1 oraz ust. 7 ustawy o transporcie drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na wydaniu decyzji nakładającej na Skarżącą karę pieniężną pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek do takiego działania – podstawą do nałożenia kary był bowiem "brak" dokumentu, który w sprawie istniał i został fizycznie okazany kontrolerom podczas kontroli; 3. art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy o transporcie drogowym przez jego niewłaściwą interpretację w niniejszej sprawie, polegającą na przyjęciu, że z treści tego przepisu wynika, że kierowca przewoźnika ma obowiązek sprawdzania kompletności oraz prawidłowości dokumentów otrzymanych do przewozu, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że kierowca nie dopełnił ciążących na nim obowiązków i wykonał usługę przejazdu po drogach publicznych pojazdem cyt.: "bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów" , pomimo tego, że taki dokument w niniejszej sprawie istniał, został okazany kontrolerom podczas kontroli a następnie był uzupełniany o zauważone przez kontrolerów braki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy w dniu 3 września 2024 r. organ podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2022 r. na węźle południe-zachód drogi S10, funkcjonariusze służby celno-skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu silnikowego marki [...] nr rej. [...] z naczepą marki [...] nr rej. [...]. W trakcie kontroli kierowca pojazdu przedstawił druk dokumentu ANNEX VII, który był wypełniony jedynie częściowo. W przedstawionym druku w polu: - nr 1 - nie wskazano adresu email i brakowało podpisu organizatora przemieszczania odpadów (zlecającego transport); - nr 6 - brakowało danych osoby kontaktowej i podpisu oraz adresu email wytwórcy odpadów; - nr 12 - brakowało podpisu osoby potwierdzającej zgodność danych zawartych w ANNEXVII oraz potwierdzającej zawarcie umowy z odbiorcą w sprawie zagospodarowania odpadów. W wyniku oględzin ładunku stwierdzono, że przedmiotem transportu są odpady, zaś kierowca wykonujący transport podał, iż wykonuje międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy - odpadów opakowań z tworzyw sztucznych o kodzie 15 01 02 w imieniu [...] sp. z o.o. sp. k. jako przewoźnika. Jego zadaniem jest przewóz odpadów z miejscowości C. w [...] do T.. Z wyjaśnień kierowcy wynikało, że dokumenty związane z transportem otrzymał od załadowcy towaru. Właściciel [...] sp. z o.o. sp. k. w trakcie kontroli poinformował kierowcę, że nie jest w stanie dostarczyć podczas kontroli poprawnie wypełnionego dokumentu ANNEX VII gdyż jest weekend i nie ma osoby odpowiedzialnej za transport odpadów w [...]. W wyniku kontroli drogowej zostało zatem stwierdzone, że przewożone w ramach kontrolowanego transportu opady były transportowane bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. W konsekwencji organ wymierzył Skarżącej, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Kwestionując rozstrzygnięcie organu Skarżąca wskazała, że argumentacja, jaką podał organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia jest całkowicie błędna. W ocenie Spółki organy zdają się nie zauważać, iż w dniu [...] listopada 2022 r. dokument ANNEX VII został okazany w oryginale kontrolerom podczas kontroli. Oznacza to, że kierowca był w posiadaniu tego dokumentu i wykonywał przewóz drogowy mając ten dokument w kabinie pojazdu. Spółka przyznała, że dokument ten zawierał pewne braki, jednak zauważone przez kontrolerów braki w żadnym razie nie były spowodowane działaniem lub zaniechaniem Spółki, ani osób występujących w jej imieniu. Osobą wyłącznie odpowiedzialną za prawidłowe wypełnienie dokumentu ANNEX VII nie był przewoźnik bowiem wypełnienie tego dokumentu należało do obowiązków leżących po stronie załadowcy oraz odbiorcy. Ponadto Skarżąca zwróciła uwagę na to, że w dniu [...] listopada 2022 r. (w poniedziałek następujący po dniu kontroli) Spółka przesłała poprawiony ANNEX VII w formie elektronicznej i papierowej. W odpowiedzi na skargę organ zauważył, że w świetle przepisu art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym to przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokument i na tej podstawie oparł odpowiedzialność Skarżącej za stwierdzone naruszenie. Organ wskazał również, że Skarżący mógł po prostu skorzystać z pomocy kierowcy, lub przy pomocy innych procedur skontrolować kopię dokumentu ANNEX VII przed rozpoczęciem przewozu oraz zgodność towaru przekazanego do transportu z otrzymanym dokumentem. Odnośnie poprawności przedstawionego do kontroli dokumentu ANNEX VII organ zauważył, że okazany do kontroli, wypełniony tylko częściowo druk formularza ANNEX VII, w żadnej mierze nie mógł zostać potraktowany jako pełnowartościowy dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów przede wszystkim dlatego, że mimo braków, w przypadku których każdy z osobna dyskwalifikuje jego wartość jako odpowiedniego dokumentu przy transgranicznym przemieszczaniu odpadów, nie został on podpisany przez odpowiednią osobę. W polu nr 12 nie było bowiem podpisu osoby potwierdzającej zgodność danych zawartych w dokumencie ANNEX VII oraz potwierdzającej zawarcie umowy z odbiorcą w sprawie zagospodarowania odpadów. Powyższe przekreśla zdaniem organu możliwość uznania okazanego druku formularza jako wymaganego prawem dokumentu. W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać organom. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1742; dalej także jako: "Rozporządzenie"), wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 Rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez Spółkę przewozu, właściwym dokumentem na podstawie którego Skarżąca winna była realizować kontrolowany transport odpadów, był m.in. prawidłowo wypełniony i kompletny druk ANNEX VII (załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów). Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Zgodnie natomiast z pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, wynosi 10.000 zł. Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest dokument ANNEX VII. Bezsprzecznie kierowca nie dysponował takim dokumentem w momencie podjęcia kontroli drogowej. Obok szeregu brakujących choć wymaganych informacji nie został on w ogóle podpisany. W judykaturze podkreśla się, z czym należy się zgodzić, że podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rzeczywisty rodzaj transportowanych odpadów i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz prawidłowego sklasyfikowania według kodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21. W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł. W ocenie Sądu doszło do naruszenia przepisów w zakresie przewozu odpadów, gdyż po zatrzymaniu pojazdu do kontroli kierowca nie przedstawił poprawnie wypełnionego dokumentu ANNEX VII, ponieważ takim nie dysponował, czy to w formie tradycyjnej (papierowej), czy też elektronicznej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze okolicznością zwalniającą przewoźnika od odpowiedzialności nie jest okoliczność, że za prawidłową treść powyższego dokumentu odpowiada załadowca oraz odbiorca. Organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę na treść art. 18 ust. 1 lit. b Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.UE.L Nr 190, str. 1), który zobowiązuje osobę organizującą przemieszczanie odpadów, do podpisania dokumentu określonego w załączniku VII. Jak wynika z akt sprawy (por. wypis licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy – por. k. 8 akt admin.) [...] sp. z o.o. sp. k. zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na Spółkę pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Niewątpliwie do jej obowiązków należało posiadanie wszystkich dokumentów potrzebnych do wykonania przewozu odpadów i przekazanie ich kierowcy wykonującego w jego imieniu przewóz. Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie sprawdzenia przewożonych odpadów i dokumentów. Przykładowo przewoźnik nie może wykluczyć tego, że odpady, które ma transportować mogą być wadliwie sklasyfikowane. Przyjęcie stanowiska, że transport odpadów może powodować wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, z uwagi na to, że został wyposażony w niewłaściwe dokumenty, mogłoby prowadzić do daleko idących, wprost niebezpiecznych, skutków. Za przyjęciem przeciwnego stanowiska przemawia przede wszystkim charakter odpowiedzialności przewoźnika, która jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest bowiem stwierdzenie samego faktu naruszenia polegającego na wykonywaniu przejazdu bez właściwego dokumentu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1968/18). Podmiot wykonujący transport odpadów winien żądać od podmiotu zlecającego przemieszczenie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Wymagany do transportu odpadów na gruncie okoliczności rozpoznawanej sprawy dokument ANNEX VII powinien zawierać wszelkie niezbędne informacje, a przede wszystkim być podpisany. Analiza treści tego dokumentu przedstawionego do kontroli drogowej (por. k. 7 akt admin.) wskazuje, że dokonano w nim odręcznego uzupełnienia informacji, np. co do numeru rejestracyjnego pojazdu, danych kierowcy. Należy zatem założyć, że była możliwość zapewnienia wcześniejszego - niż przy kontroli - uzupełnienia jego treści o wszystkie konieczne prawidłowe informacje, w tym zwłaszcza podpis osoby organizującej transport odpadów pod oświadczeniem w polu nr 12. Dokonując pełnej kontroli zaskarżonej decyzji oraz mając na uwadze kwestionowanie przez Spółkę wymierzenia jej kary pieniężnej Sąd zauważa, że odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący ten przewóz w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek. Na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona (art. 92b i art. 92c u.t.d.). Skoro wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy, powinien podlegać interpretacji ścieśniającej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 485/20). Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Jak już wskazano przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). W kontrolowanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że okoliczności takie wystąpiły. W świetle powyższego nie można zatem zgodzić się ze Skarżącą, że organy nakładając karę pieniężną naruszyły postępowania administracyjnego ujętym w art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Formułując zarzut naruszenia art. 7 i art. 77§ 1 k.p.a. Skarżąca polemizuje z ustaleniami i analizą stanu faktycznego sprawy przez organ, przy czym wnioski organu znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy oraz są zbieżne z orzecznictwem sądów administracyjnych w spawach podobnych. Wbrew oczekiwaniu Skarżącej częściowo wypełnionego druku formularza ANNEX VII nie można było uznać za dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl