I SA/Bd 478/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, asesor sądowy Mirella Łent (spr.), Protokolant asystent sędziego Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącej kwotę 2.793 (dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt trzy) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 478/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] 2005r., [...], Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2004r., [...], określającą K. P., kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu pojazdu w wysokości [...]zł. Organ ustalił, że K. P. kupiła na terenie Niemiec samochód osobowy marki [...]. Następnie złożyła deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu. Dyrektor Izby Celnej w T. przywołał art. 5 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 170 ust. 6. ww. ustawy i stwierdził, że skoro strona po dniu [...] 2004r., wprowadziła do obrotu pojazd, który kupiła przed dniem 1 maja 2004r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem i przed 1 maja 2004 r. nie został dokonany import pojazdu w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze. zm.), to należało wydać decyzję określającą kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu pojazdu. W odniesieniu do zarzutów odwołania, organ zauważył, że podstawą orzeczenia ani nie było kwestionowanie tego, że K. P. w lutym 2004r., zakupiła na terenie Niemiec pojazd, ani tego, że po otrzymaniu rachunku pozostawiła pojazd w miejscowości K. z uwagi na konieczność dokonania naprawy pojazdu. Organ celny nie kwestionował również tego, że w dniu 30 kwietnia 2004r., Wydział Prawa i Porządku Miasta K. wydał tymczasowy, krótkoterminowy dowód rejestracyjny w celu przetransportowania pojazdu na terytorium RP. Organ celny przyznał również to, że pojazd został przewieziony na terytorium RP w dniu 01 maja 2004r. i że w tym dniu obowiązywała już nowa ustawa o podatku VAT, natomiast ustawa z dnia 08 stycznia1993r. utraciła moc. Organy celne nie kwestionowały również tego, że pojazd był pojazdem używanym, a jego nabycia dokonała osoba fizyczna w celach prywatnych. Natomiast w ocenie organu, spór był wynikiem odmiennego pojmowania tego, co należy uznać za import towarów. Zdaniem organu ustawodawca w art. 170 ust. 6 ww. ustawy wskazał wyraźnie, co należy uważać również za import towarów, a strona po dniu 30 kwietnia 2004r., wprowadziła do wolnego obrotu pojazd marki [...], który kupiła 02 lutego 2004r., na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem i przed 1 maja 2004 r. nie został dokonany import pojazdu w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe to, że organ I instancji, opierając się na art. 170 ust. 6 pkt 2) ustawy, podał definicję importu w brzmieniu ustawy z 1993r. Zatem wbrew twierdzeniom strony, organ uznał, że w sprawie nie miało miejsca wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, ale import towaru. Organ odniósł się ponadto do załączonego do akt sprawy, wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N., zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu i podkreślił, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w przypadkach innych niż określone w art. 33 ust. 1-3 kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji. Ponadto wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w B. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z prośbą o ustosunkowanie się do kwestii zasadności wydania zaświadczenia VAT-25, a w sprawie zaświadczeń VAT-25 wypowiedział się również Dyrektor Izby Skarbowej w B. Organ ten wyjaśnił, że wydane przez organy podatkowe zaświadczenia, choć błędnie stwierdzają brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług, w świetle obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej nie mogą zostać usunięte z obrotu prawnego. Istnienie takiego zaświadczenia nie odbiera możliwości wydawania przez organy celne decyzji określających kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości z uwagi na błędną ocenę prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania. Zarzucono pominięcie w uzasadnieniu omówienia zarzutów w tym dotyczących prawa międzynarodowego, naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie zasady dokładnego zbadania sprawy poprzez błędną ocenę stanu faktycznego oraz czynności faktycznej podatnika, co skutkuje uchybieniem zasad Ordynacji podatkowej i prawu materialnemu poprzez podzielenie argumentacji organu pierwszej instancji, który uznał, iż strona dokonała importu towarów (samochodu), gdy tymczasem transakcja ta nie została zdefiniowana w art. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. oraz podlega wyłączeniu zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 wskazanej ustawy, co organ odwoławczy częściowo pominął milczeniem, błędną interpretację normy prawnej art. 170 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, naruszenie w ślad za organem pierwszej instancji normy art. 175 w zw. z art. 170 ustawy a 11 marca 2004 r. z uwagi na odwołanie się do norm prawnych ustawy z dnia 8 września 1993 r. o podatku od towarów i usług, które całkowicie straciły moc z dniem 1 V 2004 r., naruszenie Konstytucji RP, a szczególnie treści, art. 32 i art., 87 § 1w zw. z art. 217 i art. 120 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez błędne stosowanie prawa oraz stosowanie przepisów bezwarunkowo usuniętych z systemu prawnego, naruszenie art. 9 i art. 87 § 1 Konstytucji RP w zakresie stosowania źródeł prawa, naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w związku z błędnym informowaniem podatnika o jego prawach i stosowaniu prawa po dniu 1 maja 2004 r., czym naruszono zapis art. 121 ustawy - Ordynacja podatkowa, naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji omówienia szeregu zarzutów sformułowanych w odwołaniu, szczególnie w zakresie relacji przepisów narodowych do przepisów krajowych (normy l i VI Dyrektywy Rady), naruszenie neutralności podatku VAT, czym naruszono l i VI Dyrektywę VAT UE poprzez podwójne opodatkowanie jednej transakcji na terytorium państwa członkowskiego oraz terytorium kraju poprzez błędną interpretację przepisów oraz doprowadzenie do wymiernych strat finansowych spowodowanych opodatkowaniem podatkiem VAT nabycia używanego samochodu osobowego w procedurze tzw. importu, naruszenie art. 2 i art. 14 (1)(a) VI Dyrektywy VAT (77/388/EEC) – poprzez opodatkowanie spornej transakcji zakupu na terytorium Wspólnoty, która to transakcja korzysta na terytorium kraju ze zwolnienia przedmiotowego jako towar używany zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. lub art. 7 ust. 1 pkt 5) uchylonej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., błędne zastosowanie art. 3 ust. 3 ustawy VAT z 1993r. w sytuacji całkowitej derogacji jej przepisów. Dodatkowo wniesiono o zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z zapytaniem wstępnym w zakresie wykładni i obowiązywania przepisów wspólnotowych obejmujących zaistniały przypadek. W skardze podano, że art. 170 ust. 6 ustawy VAT nie ma zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy sytuacji, gdy nie zakończono procedur celnych przed dniem l maja 2004r. Według skarżącej przywóz towaru z terytorium Wspólnoty lub z terytorium nowych państw członkowskich po tej dacie, nie jest importem. Zdaniem skarżącej nie dostarczono jej pojazdu na terytorium Wspólnoty, gdyż w dniu jego nabycia był on już towarem krajowym. Nie można zakładać, że zakup dokonany w lutym 2004r., był dostarczeniem, ponieważ w tym czasie samochód mógł być pozostawiony za granicą. W skardze podniesiono, że samochód był używany i jako taki jest zwolniony z VAT. Powołano się przy tym na konkretne zapisy zarówno VI Dyrektywy jak i ustawy VAT z 2004r., i informacji udzielanych przez Ministerstwo Finansów. Stosując się do tych ostatnich oraz informacji uzyskanych telefonicznie od organów, skarżąca działała w zaufaniu do organów. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, ale z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu. Na początku należy wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wniosku o wystąpienie o orzeczenie wstępne, gdyż w ocenie Sądu decyzja w kontrolowanej kwestii nie była niezbędna do wydania wyroku (art. 234 TWE). Wracając do meritum sprawy, Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 170 ust. 6 cyt. ustawy podatkowej, za import towarów uważa się wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu) po dniu 30 kwietnia 2004 r., na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot niebędący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed dniem l maja 2004 r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli: l) przed dniem l maja 2004 r. do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy, o której mowa w art. 175, oraz 2) przed dniem l maja 2004 r. nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 175. Zapis wyraźnie wskazuje, że oba warunki zakwalifikowania przedstawionej sytuacji faktycznej jako importu towarów powinny być rozpatrzone przez organ łącznie. Ustawodawca poprzez łącznik "oraz" po przecinku, dołączył warunek oznaczony punktem 2. do zdefiniowania importu zakreślonego do sytuacji przedstawionej w ustępie 6., uwarunkowanej przez pkt l. Zatem, za import towarów uważa się wykorzystanie towarów, do dostawy których zastosowano lub można by zastosować stawkę podatku 0% w eksporcie, w sytuacji gdy przywóz towarów na polski obszar celny nie został dokonany przed dniem l maja 2004r. Pominięcie fragmentu przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia jest naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.l269). Sąd stwierdził, że zaskarżoną decyzją naruszono przepis art. 170 ust. 6) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przez błędne zastosowanie. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy i tym samym decyzję należało uchylić ( art. 145 § l pkt l) lit. a) w zw. z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Natomiast oceniwszy zarzuty skargi, Sąd uznał je albo za chybione albo nie wpływające na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § l cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Otóż, wbrew stanowisku skarżącej, przepis art. 170 ust. 6 cyt. ustawy VAT obejmuje towary nie ograniczone w swym pojęciu do towarów, o których mowa w art. 170 ust. 2 ustawy. Ustawodawca chcąc wprowadzić takie ograniczenie zapisałby to w sposób wyraźny, tak samo jak uczynił to w ustępie 4. Przepis ten, będąc wyrazem przejściowego odstępstwa od nowej regulacji przyjętej wskutek przystąpienia Rzeczypospolitej Polski do Unii Europejskiej, merytorycznie zmienił legislacyjnie treść norm obejmujących swym zakresem import towarów. W takim trybie ustawodawca uregulował import towarów inaczej niż w przepisach dostosowanych do wymogów wynikających z przystąpienia i zarzuty skarżącej oparte na brzmieniu tychże przepisów nie mogły mieć wpływu na ocenę Sądu. W ocenie Sądu chybionym jest zarzut zastosowania przez organ nieobowiązujących przepisów. W systemie prawa polskiego odróżnia się instytucję obwiązywania od instytucji stosowania przepisów. Ustawodawca może wskazać przepisy, które w pewnych sytuacjach, mimo ich uchylenia, będą miały zastosowanie. W sprawie, organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy VAT z 1993r., gdyż działał w zakresie wskazanym przez ustawodawcę w art. 170 ust. 6 aktualnie obowiązującej ustawy z 2004r. Bez wpływu na wynik sprawy był zarzut, iż organ podjął decyzję wbrew treści zaświadczenia VAT 25. Okoliczność, że wcześniej organ podatkowy potwierdził brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabytego pojazdu, nie może decydować o konieczności odstąpienia od wymierzenia podatku zgodnie z prawem. Zasada wyrażona w art. 121 Ordynacji podatkowej, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem. Odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organy w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach jest wprawdzie niepożądana z punktu widzenia zasady zaufania, jednakże nie jest okolicznością mającą wpływ na istnienie obowiązku podatkowego. Przedstawienie zaświadczenia wydanego w trybie art. 105 § l ustawy, jest jednym z warunków rejestracji pojazdu, a płacenie podatków zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może być uznane za stratę dla podatnika. Również, zdaniem Sądu, bez wpływu na wynik sprawy pozostawał brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Przechodząc do wskazań, co do dalszego postępowania organu, Sąd wskazuje, że organ ponownie rozpozna sprawę stosując przepis art. 170 ust. 6 cyt. ustawy podatkowej zgodnie z oceną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. Mając na względzie powyższe okoliczności, stosownie do art. 145 § l pkt l) lit. a) oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.