I SA/Bd 503/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r.. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. oddala skargę W wyniku przeprowadzonej w firmie Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe R. D. kontroli podatkowej za 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ustalił, że podatnik dokonywał sprzedaży złomu metali na rzecz "M.-R.-G." Sp. z o.o. z G. -oddział w I. przy ul. M., na podstawie faktur VAT- jako czynny i zarejestrowany podatnik oraz dowodów wewnętrznych - jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Skarżący nie ujmował w rejestrach sprzedaży VAT wartości sprzedaży złomu wynikającego z tych dowodów w łącznej kwocie 321.548,29 zł, natomiast czynności te były opodatkowywane podatkiem od czynności cywilnoprawnych wg stawki 2 % w łącznej kwocie 6A 16,38 zł. Organ wskazał, że dokonanie dostaw tych towarów potwierdził zarówno podatnik, jak i druga strona transakcji, tj. Spółka "M.-R.-G." Mając powyższe na uwadze decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił R. D. podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. W decyzji tej organ nie dał wiary ilościom złomu wykazanym na przedmiotowych dowodach wewnętrznych w części pochodzącej z gospodarstwa rolnego skarżącego i określił przybliżoną wagę zgromadzonego w ten sposób i sprzedanego w 2006 roku złomu w ilości 10 ton. Natomiast na podstawie danych wynikających z dowodów wewnętrznych, ustalono od pozostałej części złomu (560 ton o wartości 317.436,39 zł) podatek należny VAT z tytułu niezaewidencjonowanej dostawy towarów w rozbiciu na poszczególne miesiące 2006 r., według daty powstania obowiązku podatkowego związanego z dostarczeniem przez skarżącego towarów i wystawieniem powyższych dowodów. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] marca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, czy dokonane przez podatnika w 2006 roku transakcje sprzedaży wykazanych jako zebrane we własnym zakresie odpadów metalowych, wyczerpywały znamiona działalności gospodarczej, określonej ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807) oraz ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 ze zm.), a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ podkreślił, że niekwestionowany w tej sprawie jest fakt, iż w 2006 roku skarżący był zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku VAT, prowadzącym działalność gospodarczą m.in. w zakresie sprzedaży złomu. W związku z tym organ odwoławczy zaznaczył, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności, które są wykonywane w ramach działalności gospodarczej danego podatnika. Dyrektor w pierwszej kolejności przeanalizował charakter i częstotliwość dokonywanych przez podatnika dostaw złomu na rzecz Spółki "M.-R.-G." sp. z 0.0. z G., aby stwierdzić, czy posiadała cechy prowadzenia zarobkowej działalności gospodarczej. Organ wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, od początku lat 90-tych podatnik zajmował się zbieraniem i segregowaniem oraz sprzedażą złomu, w związku z tym posiadał wiedzę niezbędną do prowadzenia tego rodzaju przedsięwzięcia. Czynności wykonywał samodzielnie i we własnym imieniu, uzyskując dochód z tego źródła. W ocenie organu odwoławczego, zarówno zarobkowy, jak i częstotliwy charakter wykonywania przez skarżącego czynności sprzedaży złomu (49 transakcji), skala przedsięwzięcia (sprzedaż 570 ton w 2006 roku) oraz jego wymiar finansowy (łączna wartość dokonanych dostaw wyniosła 321.548,29 zł z czego 4.111,90 zł uznano jako sprzedaż dóbr pochodzących z własnego gospodarstwa rolnego) nie wskazują na to, aby dokonywane przez podatnika transakcje miały charakter incydentalny i nieprofesjonalny, a zatem nie mogą być wyłączone z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W związku z powyższym podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że dokonywane przez stronę dostawy złomu w 2006 r. udokumentowane dowodami wewnętrznymi na rzecz ww. Spółki podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako czynności wypełniające znamiona prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W tym miejscu organ odwoławczy podkreślił, że nie opodatkowano podatkiem od towarów i usług dokonanej przez podatnika dostawy złomu na rzecz Spółki MRG z G. w tej części, która według organu pierwszej instancji pochodziła z gospodarstwa rolnego w ilości 10 ton, co było działaniem korzystnym dla podatnika. Wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż pod uwagę wzięto przede wszystkim zeznania składane przez świadków, a mianowicie K. D. i M. C. oraz B. K.. Ponadto w związku z zeznaniami złożonymi przez osoby zatrudnione w Spółce "M.-R.-G." sp. z 0.0. z G., oddział w I., tj. D. K. i W. F., nie zakwestionowano dostaw złomu dokonanych przez skarżącego w 2006 r. na rzecz tej Spółki. W związku z tym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie znalazł zatem potwierdzenia argument podnoszony w odwołaniu, iż organ podatkowy pominął większość zeznań świadków przy wydawaniu rozpatrywanej decyzji. Organ odwoławczy nie podzielił także poglądu prezentowanego w odwołaniu, iż powyższe czynności podatnik wykonywał jako rolnik ryczałtowy w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego, bowiem zauważył, że w świetle obowiązujących wówczas przepisów prawa pośród wyrobów rolnych nie znajdował się złom metalowy. Odnosząc się zarzutu oparcia wszelkich założeń na niepełnym i ułomnym materiale dowodowym, organ stwierdził, że w odwołaniu nie wskazano, jakie konkretnie dowody powinny być jeszcze przeprowadzone w niniejszej sprawie oraz które okoliczności nie są według strony wystarczająco udowodnione. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zweryfikowanie podpisów widniejących na dowodach wewnętrznych przekazania złomu przy pomocy biegłego z dziedziny pisma ręcznego, organ wskazał, że nie zaistniała taka potrzeba, ponieważ skarżący w trakcie postępowania sam potwierdził, iż wszystkie podpisy na przedstawionych dowodach wewnętrznych złożył osobiście. Ponadto, uwzględniając potwierdzoną przez pracowników spółki "M. R. G." praktykę obligatoryjnego legitymowania sprzedawców złomu, którym wypłacano gotówkę, organ uznał, że okoliczność ta jest w pełni udowodniona. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeanalizowaniu całego zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz zaskarżonej decyzji pod kątem przestrzegania zasad obowiązujących w postępowaniu podatkowym, jak i logiki wyciągniętych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego, nie stwierdził żadnych uchybień. Zaznaczył również, iż w każdym stadium postępowania zapewniono stronie czynny udział. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, nie zostały naruszone wymienione w odwołaniu przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, Ordynacji podatkowej oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.). Następnie Dyrektor podkreślił, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 113 ust. 1 i 5 ustawy o podatku VAT, w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku, gdyż podatnik był już zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz prowadził w 2006 roku działalność gospodarczą na dużą skalę. Odnosząc się do podniesionego przez pełnomocnika zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia, jakie opłaty i podatki były pobierane i odprowadzane od transakcji dostaw złomu dokumentowanych dowodami wewnętrznymi organ zauważył, że na dowodach tych zawarto informację o pobraniu przez nabywcę podatku od czynności cywilnoprawnych. Ponadto wskazał, że podczas zeznań składanych w dniu [...] maja 2009 r. i [...] października 2009 r. podatnik sam podkreślał, że sprzedaż złomu "z odzysku" była opodatkowana 2% podatkiem. Zdaniem organu, wynika z tego, iż skarżący miał świadomość poboru tego podatku. W tym miejscu Dyrektor zaznaczył, że skoro dokonane przez stronę czynności wypełniały warunki prowadzenia działalności gospodarczej, to w myśl art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych, nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy była kwestia w jaki sposób zakończyło się postępowanie kontrolne w spółce "M.-R.-G." w zakresie opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W skardze do Sądu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona powtórzyła w części zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu. Ponownie zarzuciła: - błędne zastosowanie i interpretację przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 2, art. 207 §1 Ordynacji podatkowej, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, 4 i 13 pkt 5, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 2 i 3, art. 113 ust. 1 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług, § 14 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom (...), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż działania skarżącego w zawartych umowach sprzedaży z "M. –R.-G." Sp. z o.o. z siedzibą w G., wyczerpują znamiona działalności gospodarczej i stanowią podstawę do opodatkowania przedmiotowych transakcji podatkiem od towarów i usług przy całkowitym pominięciu, iż skarżący zawierał przedmiotowe umowy sprzedaży w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego jako rolnik ryczałtowy, - brak wskazania, które okoliczności w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i stosowną podstawę prawną wskazują na rzekome pochodzenie większości zebranego złomu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie działalności w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego, co uniemożliwia jakąkolwiek polemikę z zaskarżoną decyzją, a także jej merytoryczną kontrolę, zwłaszcza w świetle wzajemnych sprzeczności i braku logiki w tak kategorycznych stwierdzeniach, znajdujących się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż wszelkie założenia w przedmiotowej sprawie oparto na niepełnym i ułomnym materiale dowodowym, jak również błędnym zastosowaniu i interpretacji przepisów prawa podatkowego przy błędnie ustalonym stanie faktycznym. W ocenie strony, organy podatkowe pominęły większość zeznań poszczególnych osób przesłuchanych w charakterze świadków. Zdaniem strony, w sprawie całkowicie pominięto fakt, iż skarżący będąc rolnikiem od 1991 r. jest właścicielem wraz z żoną 4,5 ha gospodarstwa rolnego wyposażonego w sprzęt rolniczy, a co najbardziej istotne jest rolnikiem ryczałtowym. Skarżący podkreślił, że podczas składanych zeznań wskazywał, iż sprzedawany złom pochodził ze zbierania, rekultywacji gruntu oraz przy okazji prac rolniczych w gospodarstwie. Zatem w jego ocenie całkowicie bezpodstawnie próbuje mu się przypisać prowadzenie zorganizowanej działalności gospodarczej o stałym charakterze. Natomiast odnośnie nierzetelności ksiąg strona powołała się na fakt, że prowadziła je księgowa na podstawie zawartej umowy. Według skarżącego do powyższych kwestii nie odniesiono się w zaskarżonej decyzji. Podatnik zarzucił również brak weryfikacji - poprzez opinię biegłego z dziedziny pisma ręcznego - jego podpisów na dowodach wewnętrznych w postaci kwitów dostaw i odbioru gotówki będących w posiadaniu MRG Spółki w G. oraz nie wyjaśnienie, jakie opłaty i podatki były pobierane i odprowadzane od przedmiotowych transakcji oraz sposobu zakończenia postępowania kontrolnego w tej Spółce w zakresie opodatkowania przedmiotowych umów. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano w całości dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stan faktyczny sprawy Sąd przyjął w kształcie ustalonym przez organy i przedstawionym w zaskarżonej decyzji. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia czy dokonane przez Skarżącego w 2006r. transakcje sprzedaży złomu na rzecz spółki MRG z G. – jako pochodzącego z własnego gospodarstwa domowego w ilości 570 ton – wyczerpywały znamiona działalności gospodarczej zdefiniowanej w ustawie z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) a w konsekwencji czy podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Z istotnych dla rozstrzygnięcia i nie zakwestionowanych przez Skarżącego okoliczności stanu faktycznego wynika, iż w 2006 roku Skarżący dokonał dostaw złomu do firmy "M.-R.-G." Sp. z o. o. z G., oddział w I., dokumentowanych fakturami VAT w ilości 462 tony na kwotę netto 261.206,06 zł, podatek VAT 57.465,33 zł, które ujął w rejestrach sprzedaży i wykazał w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2006 r. oraz na podstawie dowodów wewnętrznych w ilości 570 ton o łącznej wartości 321.548,29 zł, w których Skarżący figurował jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej. Z dowodów tych wynikało, że złom był własnością Skarżącego i nie był obciążony prawami osób trzecich, pochodził ze zbiórek z gospodarstw domowych oraz że Skarżący otrzymał zapłatę za towar (k.16-65 akt administracyjnych). Ponadto Skarżący wyjaśniał, iż od początku lat 90-tych zajmuje się zbieraniem i segregowaniem oraz sprzedażą złomu (k. 73-75, 120, 304-306 akt administracyjnych). Czynności wykonywał samodzielnie i we własnym imieniu, uzyskując dochód z tego źródła. Zgodnie z art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Art. 15 ust. 2 ustawy zawiera natomiast definicję działalności gospodarczej, która obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Definicja powyższa jest zgodna z treścią art. 4 (l) VI dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państwa Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - obowiązującej w przedmiotowych okresach rozliczeniowych - podatnikiem jest każda· osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania· działalność gospodarczą, określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultat takiej działalności. Natomiast w ust. 2 art. 4 tej Dyrektywy (art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) wskazano, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolnicza i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Generalnie, należy stwierdzić, że definicja działalności gospodarczej została nakreślona tak szeroko, iż obejmuje całe spektrum potencjalnej działalności ekonomicznej, czy też zarobkowej, jaką można wyobrazić sobie w praktyce. Jest to wyrazem powszechności opodatkowania, która odnosi się nie tylko do tego, by wszystkie stadia obrotu podlegały temu podatkowi, ale także do tego, by opodatkowana nim była całość operacji gospodarczych, niezależnie od formy ich wykonywania. (...) W efekcie, wszelkie przejawy gospodarczej aktywności osób fizycznych bądź prawnych, a także jakichkolwiek innych podmiotów należy co do zasady uznać za działalność gospodarczą dla celów VAT, a osobę wykonującą taką działalność za podatnika VAT, chyba że z pozostałych przesłanek określonych w tytule III Dyrektywy wynikałoby co innego (por. Dyrektywa VAT 2006/112/WE Komentarz pod redakcją Jerzego Martiniego, s. 80, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, 2010). Innymi słowy, definicja działalności gospodarczej pozwala na objęcie pojęciem "podatnika" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W piśmiennictwie wskazuje się (por. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex, 2010, wyd. IV), że przepisy ustawy VAT na swój własny użytek definiują pojęcie działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika VAT. Nie można więc utożsamiać działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT z działalnością gospodarczą, o której mowa w prawie działalności gospodarczej. Nie będzie także na gruncie VAT znajdować zastosowania definicja działalności gospodarczej sformułowana w Ordynacji podatkowej ani tym bardziej zawarta w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnikiem może być w zasadzie każdy samodzielny podmiot prawny, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej". Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy - w ocenie tut. Sądu - należy przyznać rację organom, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do przyjęcia, że - wbrew twierdzeniom Skarżącego – dokonywane przez Stronę transakcje dostawy złomu dokumentowane dowodami wewnętrznymi wyczerpały znamiona prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Trafnie Dyrektor Izby Skarbowej podkreśla, iż biorąc pod uwagę zarobkowy, jak i częstotliwy charakter wykonywania przez Skarżącego czynności sprzedaży złomu (49 transakcji), skalę przedsięwzięcia (sprzedaż 570 ton w 2006 roku) oraz jego wymiar finansowy (łączna wartość dokonanych dostaw wyniosła 321.548,29 zł z czego 4.111,90 zł uznano jako sprzedaż dóbr pochodzących z własnego gospodarstwa rolnego) trudno przyjąć aby dokonywane przez Skarżącego transakcje miały charakter incydentalny i nieprofesjonalny, a zatem nie mogą być wyłączone z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ustalenia dokonane przez organ znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Przesłuchiwani w niniejszej sprawie świadkowie, przede wszystkim osoby zamieszkujące ze Skarżącym: K. D. (k. 157-158 akt administracyjnych) i M. C. (k. 299-301 akt administracyjnych) oraz pracownik Skarżącego B. K. (k. 159-160 akt administracyjnych) wymienili niewielkie ilości złomu w stosunku do ilości złomu sprzedanego w 2006 roku jako pochodzącego z gospodarstwa rolnego. Oględziny posesji Skarżącego dokonane przez organ pierwszej instancji w dniu [...] października 2009 r. wykazały, iż dysponuje placem do składowania złomu o powierzchni ok. 200 m (k. 268-298), który mógł być wykorzystywany w dni robocze albowiem w soboty i niedziele parkowały tam samochody ciężarowe wykorzystywane w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Organ dokonując oceny stanu faktycznego wskazuje również, iż z pisma Spółki "M.-R.-G." z G. z dnia [...] września 2009 r. wynikało, że w 2005 roku Skarżący sprzedał jej złom jako osoba fizyczna w ilości 340 ton o wartości 154.105,90 zł, natomiast w 2007 roku sprzedał w ten sposób ponad 781 ton złomu o wartości 503.224,98 zł (k. 229-249 akt administracyjnych). Mając zatem na uwadze zebrane i wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowody oraz podawane przez Skarżącego źródła pochodzenia złomu, tj. jako pochodzący z gospodarstwa rolnego, zbierania i wyorania z ziemi, zasadnie – zdaniem Sądu- organ jako niewiarygodne ocenił twierdzenie, iż cały złom sprzedany w 2006 roku w ilości 570 ton na dowody wewnętrzne pochodził z gospodarstwa domowego skarżącego. Nie mniej w świetle zeznań świadków oraz strony organy prawidłowo uznały, iż część złomu sprzedawanego na dowody wewnętrzne mogła pochodzić z gospodarstwa rolnego i na podstawie zebranego materiału dowodowego dokonał ustalenia jego ilości, tj. 10 ton (k.315-319 akt administracyjnych), a w konsekwencji w tym zakresie nie opodatkował podatkiem od towarów i usług dokonanej przez Skarżącego dostawy złomu na rzecz Spółki MRG z G. Zdaniem Sądu organy słusznie uznały za nieuzasadnione, w świetle obowiązujących regulacji prawnych, twierdzenia Skarżącego, iż zakwestionowane transakcje powinny być uznane za czynności wykonywane przez rolnika ryczałtowego w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 2 pkt 19 cyt. wyżej ustawy o podatku od towarów i usług, przez rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Stosownie zaś do pkt 20 tego przepisu prawnego przez produkty rolne rozumie się towary wymienione w załączniku Nr 2 do ustawy oraz towary wytworzone z nich przez rolnika ryczałtowego z produktów pochodzących z jego własnej działalności rolniczej przy użyciu środków zwykle używanych w gospodarstwie rolnym. W załączniku Nr 2 do ustawy wymienione zostały produkty rolne, np. zboża, ziemniaki, warzywa, zwierzęta żywe i produkty pochodzenia zwierzęcego wraz z podaniem symboli PKWiU i zastrzeżeniem, że dotyczy to tylko i wyłącznie danego wyrobu z danego grupowania. W świetle obowiązujących wówczas przepisów prawa pośród wyrobów rolnych nie znajdował się złom metalowy, a zatem nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uznania prowadzonej przez Skarżącego działalności w analizowanym zakresie jako rolnika ryczałtowego. Zatem mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdził naruszenia wymienionych w skardze przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, 4 i 13 pkt 5, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, oraz § 14 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) albowiem zostały one prawidłowo zastosowano w sprawie. Organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał odwodowy zasadnie stwierdziły bowiem, że sprzedaż złomu dokumentowana dowodami wewnętrznymi - poza złomem pochodzącym z gospodarstwa rolnego - była częścią prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej oraz podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację, Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 2, art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiących podstawę prawną wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 113 ust. 1 i 5 ustawy o podatku VAT to należy wskazać, iż nie mógł on mieć w sprawie zastosowania. Powołany przepis w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku, dotyczył zwolnienia od podatku VAT podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekraczała łącznie (bez podatku) kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro i określenia momentu utraty tego zwolnienia. Skarżący był zaś już w 2006 roku zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz prowadził działalność gospodarczą na dużą skalę. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Funkcjonująca w postępowaniu podatkowym zasada prawdy materialnej oraz zasada swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa), mają za zadanie doprowadzenie do obiektywnego i bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej poprzez zobowiązanie organu do poszukiwania okoliczności faktycznych w sposób zapewniający rozstrzygnięcie oparte na prawdziwych elementach tego stanu, co umożliwia swoboda w wyciąganiu logicznych wniosków z zebranego materiału dowodowego. To oznacza, że aby ocena materiału nie przekroczyła granic swobody, materiał musi być zgromadzony w sposób zupełny, uwzględnione wszystkie dowody, ustalenia dokonywane w świetle pełnego kontekstu sprawy. Wówczas dopuszczalne jest stosowanie kryteriów indywidualnych dla sprawy: brak zgodności składanych wyjaśnień przez osoby, logika ciągu wydarzeń, ich zgoda z prawami natury czy doświadczeniem życiowym. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, iż w toku postępowania organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zebrały obszerny materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny uwzględniając zasady doświadczenia życiowego i znaczenie poszczególnych dowodów. Jednocześnie w każdym stadium postępowania zapewniono Stronie czynny udział, informowano stronę o miejscu i terminie przesłuchania świadków. Jednakże, jak wynika z akt sprawy Skarżący składał oświadczenia o rezygnacji z udziału w tych czynnościach (k. 76, 99 akt administracyjnych). Natomiast ustanowiony przez Skarżącego pełnomocnik brał udział w przesłuchaniach świadków przeprowadzanych przez organ podatkowy pierwszej instancji. Zatem organ nie można zarzucić naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził również konieczności powołania w sprawie biegłego celem zweryfikowania autentyczności podpisów złożonych przez Skarżącego na dowodach wewnętrznych. Stosownie bowiem do treści art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgodnie z art. 197 § 1 tej ustawy, w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Dowód z opinii biegłego dopuszcza się więc tylko wówczas, gdy do wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy konieczne są wiadomości specjalne, a taka sytuacja nie występuje w tej konkretnej sprawie. Podczas składanych w dniu [...] maja 2009 r. zeznań Skarżący potwierdził, iż osobiście składał podpisy na przedmiotowych dowodach wewnętrznych (k. 73-75 akt administracyjnych). Skoro zatem sam podatnik nie miał wątpliwości co do autentyczności okazanych mu na dokumentach podpisów, to bezcelowe byłoby powoływanie przez organ podatkowy biegłego na powyższą okoliczność. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 cyt. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska M. Łent