I SA/Bd 510/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018r. sprawy ze skargi K. Ś. i B. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości oddala skargę W złożonym wniosku skarżący zwrócili się do Prezydenta M. B. z prośbą o umorzenie zaległości powstałych w podatku od nieruchomości oraz zwolnienie z podatku bieżącego. Uzasadniając wniosek podatnicy wskazali na zaistnienie w sprawie ważnego interesu podatnika. Podali, że w kwietniu 2017r. założyli, mającą na celu sprawowanie opieki nad osobami starszymi, Fundację V. , która mieści się na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Zdaniem skarżących, skoro adaptacja lokali D. S. i prace budowlane na nieruchomości nie zostały zakończone, a wnioskodawcy są w trakcie pozyskiwania środków na dokończenie inwestycji, to warunek do udzielenia ulgi podatkowej został spełniony. Rozpatrując wniosek, Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] marca 2018r. odmówił podatnikom umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres od IV raty 2014r. do IV raty 2016r. oraz III raty za 2017r. w kwocie należności głównej 31.376,48 zł oraz odsetek należnych w wysokości 3.842 zł w ramach pomocy de minimis, uznając, że nie wystąpiły określone przepisem art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: "O.p.") przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu społecznego". Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że K. Ś. (skarżąca) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu i pomocy społecznej D. S. P. oraz jest fundatorem fundacji pod nazwą V., a B. Ś. (skarżący) należy do zarządu tej fundacji. Organ zauważył, że zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Mając jednakże na uwadze fakt, że skarżąca jest przedsiębiorcą, w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności znaleźć musiał zastosowanie art. 67b O.p., dotyczący rozpatrywania wniosków podatników prowadzących działalność gospodarczą o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a. Organ wyjaśnił w tym kontekście, że zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 O.p., udzielenie tego rodzaju pomocy następuje - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. W konsekwencji organ rozpatrując - w tym trybie, czyli w ramach pomocy de minimis - wniosek podatnika, w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy podatnik może być beneficjentem tego rodzaju pomocy w świetle wymogów, warunków i zasad określonych w stosownych uregulowaniach prawa wspólnotowego. Dlatego organ I instancji ustalił, że przyznanie wnioskowanej ulgi spełniłoby warunki przyznania pomocy de minimis, więc przy rozpatrywaniu wniosku zastosowano przepisy rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24.12.2013). Następnie ocenił złożony przez skarżących wniosek pod kątem przesłanek zawartych w art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. Organ wskazał przy tym na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, co oznacza, że organ może - ale nie musi - umorzyć zaległości, odsetki za zwłokę. Przy czym, nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje organu do zastosowania wskazanej ulgi. Stwierdzenie istnienia przesłanek w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest warunkiem wstępnym ewentualnego umorzenia, ponieważ organ podatkowy ma możliwość dokonania swobodnego wyboru w ocenie tego, czy zachodzi przypadek uzasadniający umorzenie. W tym kontekście Kolegium podało, że organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie stwierdził, że określone w 67 a § 1 pkt 3 O.p. przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu społecznego" nie zostały spełnione. Wskazano na ustalenia poczynione w zakresie sytuacji majątkowej skarżących. Ustalono, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe, a na ich dochody składają się świadczenia emerytalne oraz dochody z najmu nieruchomości położonej przy ul. [...]. Miesięczny dochód rodziny wynosi 6.140,81 zł, na który składają się dochody z emerytur małżonków oraz dochody z najmu. Natomiast miesięczne koszty utrzymania małżonków wynoszą 6.319,45 zł i przewyższają dochody rodziny o kwotę 678,64 zł. Ponadto, na podstawie przedłożonych kserokopii zeznań podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2014 -2016 oraz przedłożonego wydruku podsumowania podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 3 miesiące 2017r. ustalono, że B. Ś. do [...] października 2016r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie handlu, w której generował straty w latach 2014-2016. Także skarżąca, prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach handlu i usług, nie osiągała w jej ramach dochodu, ponosząc straty. Organ ustalił ponadto, że strony są właścicielami domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o powierzchni 110 m2, położonego przy ul. [...] w B. oraz nieruchomości położonej przy ul. [...], na której posadowiony jest budynek handlowo - usługowy i samochodu Peugeot, rocznik 2005. Ustalono także, że K. Ś. od dnia [...] lutego 2018r. do [...] stycznia 2022r. legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, wymaga stałego leczenia, a na leki rodzina przeznacza ok. 500 zł miesięcznie. W związku z faktem, iż w złożonym w dniu [...] października 2017r. wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości małżonkowie Ś. wskazali na okoliczność założenia w kwietniu 2017r. Fundacji V., mającej na celu opiekę nad osobami starszymi, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, iż fundacja ta realizuje swoje cele poprzez m.in. prowadzenie domu seniora, a dla realizacji swoich celów prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie pomocy społecznej z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i dla osób niepełnosprawnych. Jak wynika z oświadczenia strony z dnia [...] grudnia 2017r. budowa domu seniora nie została zakończona, a roboty budowlane trwają do dzisiaj. Wskazano, że organ I instancji uznał, iż podnoszone przez małżonków argumenty mające uzasadnić ich wniosek dotyczący umorzenia zaległości podatkowych w postaci: założenia fundacji, powstałych zadłużeń, choroby, obniżenia obrotów w handlu, utraty 50 % wpływów z najmu lokali są niewątpliwie istotnymi okolicznościami i dowodzą obecnie skomplikowanej sytuacji materialno-bytowej rodziny, niemniej jednak nie stanowią przesłanek do umorzenia powstałych zaległości. Stwierdzono bowiem, że ustalone niepowodzenia w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaciągane kredyty nie mogą skutkować obowiązkiem umarzania zaległości podatkowych. Organ wskazał także, że obecnie małżonkowie nie posiadają środków finansowych, które umożliwiłyby spłatę zadłużenia, jednakże posiadają wartościowy majątek, co pozwala na stwierdzenie, że chwilowy brak płynności finansowej nie wyklucza możliwości zapłaty zadłużenia w najbliższej przyszłości. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo rozpoznał stanowisko podatników, zakreślone ich żądaniem z dnia [...] października 2017 r. oraz przeprowadził analizę zaistniałego stanu faktycznego z punktu widzenia wystąpienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., nie przekraczając granic uznania administracyjnego. W skardze strony, wskazując na pozorność działań Urzędu M. B. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniosły, że dostarczyły do organów podatkowych wszystkie żądane dokumenty dotyczące ich sytuacji majątkowo-bytowej, na podstawie których organ I instancji ustalił, że miesięczne koszty utrzymania małżonków przekraczają dochody rodziny o kwotę 678,64 zł. Skarżący podali, że nigdy wcześniej nie korzystali z ulgi w postaci umorzenia. Stwierdzenie przez organ I instancji po wnikliwej analizie wielu dowodów, że koszty przewyższają dochody spełnia definicję trudnej sytuacji materialnej - uwzględniając brak zdolności kredytowej powstałej z powodu prawnej niefrasobliwości skarżących (przyjęli spadek z długiem) i jednoczesne podnoszenie argumentów, że prowadzą fundację i ubiegają się o dofinansowanie unijne (bez powodzenia) ma być dowodem na dobrą sytuację materialną, jest zdaniem skarżących niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości – od IV raty za 2014 r. do IV raty za 2016 r. i III raty za 2017 r. - w kwocie 31.376,48 zł oraz odsetek w wysokości 3.842 zł Organ ustalił, że B. Ś. nie jest przedsiębiorcą, natomiast przedsiębiorcą jest K. Ś.. Prowadzi ona od dnia [...] stycznia 2012 roku działalność gospodarczą pod nazwą - D. S. P. w zakresie pomocy społecznej z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki umorzenia odsetek: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Konkretyzacja tych pojęć jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Pojęcia te stanowią klauzule generalne. Cechą immamentną klauzul generalnych jest to, że odsyłają do ocen. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niezbędne jest ustalenie sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla podatnika i jego rodziny. Interes podatnika musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki. Najogólniej rzecz ujmując, spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po stronie podatnika szczególnych przyczyn powodujących, że żądanie zapłaty podatku może zachwiać podstawami jego bytu i osób od niego zależnych. Pojęcia ważnego interesu podatnika nie można przy tym ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje losowe, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków (por. wyroki NSA: z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 31/08; z dnia 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1915/15). W związku z tym w postępowaniu podatkowym w sprawie o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., II FSK 1134/15). Z kolei odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Podjęcie decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" wymaga uprzedniego zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona). Należy też podkreślić, że użycie w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wyrazu "może" oznacza, że organ na zasadzie uznania administracyjnego dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania. Mając jednak pozostawiony wybór takiego lub innego rozstrzygnięcia, organ podatkowy ma zawsze obowiązek wszechstronnego wytłumaczenia się w uzasadnieniu decyzji, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przyznana zatem organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza dowolności. Z kolei art. 67b § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowiące pomoc publiczną, o której mowa w literach od a do m. W rozpatrywanej sprawie K. Ś. ubiegała się o udzielenie ulgi w spłacie podatku w ramach pomocy de minimis, a więc o ulgę wskazaną w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten nie wyłącza konieczności poddania analizie przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3249/16). Przedsiębiorca zabiegając o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, na podstawie art. 67b § 1 O.p., może wskazać jedną z form tychże ulg, przewidzianą w art. 67a O.p., tj.: 1) odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty; 2) odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej. Przyjąć należy, że regulacja art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wyznacza dwie fazy postępowania podatkowego w zakresie badania wniosku skarżącej o udzielenie ulgi stanowiącej pomoc de minimis. Pierwszą z nich powinna być weryfikacja spełnienia kryteriów określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE.L.2013.352.1). W razie potwierdzenia, że skarżąca spełnia kryteria wynikające z w/w aktu prawa unijnego, organ w ramach uznania administracyjnego uprawniony jest do wyboru określonej alternatywy decyzyjnej (uwzględnienia wniosku albo odmowy zastosowania ulgi), badając wystąpienie uregulowanych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenie Komisji (WE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Organ podatkowy zbadał, czy w odniesieniu do skarżącej limit ten nie został przekroczony. Stwierdzić należy, że w analizowanym okresie, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, skarżąca nie była beneficjentem pomocy de minimis, zatem nie nastąpiło przekroczenie w/w limitu. W celu ustalenia, czy w sprawie zaistniał "ważny interesu podatnika" oraz "interes publiczny" organ poddał szczegółowej analizie sytuację majątkową skarżących. Organ ustalił, że skarżący są właścicielami domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o powierzchni 110m2 położonego w B. przy ul. [...], nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] (nieruchomość objęta wnioskiem o umorzenie), której wartość wynosi – jak wynika z oświadczenia o stanie majątkowym skarżącej - 1.510.000 zł, oraz samochodu osobowego marki Peugeot z 2005 r. o wartości 6.000 zł. Skarżący posiadają nadto wysokie zadłużenie wobec różnych instytucji, w tym: BGŻ BNP PARIBAS - kredyt hipoteczny na rozbudowę obiektu D. S. (wysokość kredytu 133.200 zł) - rata miesięczna 2.758,45 zł, kredyt konsumpcyjny w ALIOR Banku - rata w wysokości 1.237 zł zaciągnięty na spłatę zobowiązań bieżących związanych z działalnością gospodarczą. Strona ma też podpisaną ugodę z Komunalnym Przedsiębiorstwem Energetyki Cieplnej w B. na spłatę zadłużenia w ratach miesięcznych wynoszących nie mniej niż 1.000 zł każda. Z akt sprawy wynika również, iż K. Ś. legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności i na leki przeznacza ok. 500 zł miesięcznie. Ponadto organ ustalił, że miesięczny dochód skarżących z tytułu emerytur i najmu wynosi 6.140,81 zł, natomiast miesięczne koszty utrzymania wynoszą – jak wskazali skarżący w oświadczeniach o stanie majątkowym - 6.319,45 zł, a zatem przewyższają dochody (o 178,64 zł, a nie o 678,64 zł). Podkreślić też należy, że podatnicy nie korzystali i nie występowali o żadną z form pomocy społecznej. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej K. Ś. wykazywała stratę: za 2014 rok - 6.314,30 zł, za 2015 rok - 14.773,33 zł, za 2016 rok - 1.735,21 zł, za okres od 01 lipca do [...] września 2017 roku - 3.474,53 zł. Natomiast B. Ś. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej z dniem [...] października 2016 roku (w latach 2014-2016 wykazywał stratę). Ponadto z akt sprawy wynika, że małżonkowie są założycielami Fundacji V.. Fundacja jest osobą prawną i działa od dnia [...] lutego 2017 r. K. i B. Ś. oddali Fundacji na podstawie umowy z dnia [...] maja 2017 r. w użyczenie nieruchomość położoną w B. przy ul. [...]. Fundacja swoje cele realizuje m.in. poprzez prowadzenie domu seniora. Fundacja dla realizacji celów ma prowadzić: działalność statutową odpłatną, działalność statutową nieodpłatną, działalność gospodarczą, przy czym działalność gospodarcza prowadzona ma być w zakresie m.in. pomocy społecznej z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych, pomocy społecznej z zakwaterowaniem zapewniającym opiekę pielęgniarską, pomocy społecznej bez zakwaterowania dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych. Jak wynika z oświadczenia skarżących z dnia [...] grudnia 2017 r. budowa domu seniora nie została zakończona, a roboty budowlane trwają do dzisiaj. W świetle powyższego należy zgodzić się z organem podatkowym, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" czy "interesu publicznego". Sąd nie przeczy, że skarżący mają bieżące problemy finansowe. Jednakże trudna sytuacja materialna podatników sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi w spłacie podatku (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., II FSK 168/16). Pogląd ten jest tym bardziej uzasadniony, gdy uwzględni się fakt, że skarżący są właścicielami majątku o znacznej wartości. Sama wartość nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] wynosi 1.510.000 zł. Majątek ten stanowi zabezpieczenie finansowe skarżących i trudno przyjąć, aby znajdowali się oni w sytuacji zagrażającej ich egzystencji. Podkreślenia też wymaga, że występując z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych (pismo z dnia [...] października 2017 r. – k. 6 akt adm.) skarżący nie wskazywali na swoją trudną sytuacją materialną. Wniosek ten motywowali trwającymi pracami budowlanymi na adaptację, modernizację i przystosowanie pomieszczeń na potrzeby Fundacji V.. O przyznaniu wnioskowanej ulgi miał zatem zadecydować wzgląd na realizowaną inwestycję, a nie wzgląd na trudności skarżących w zaspokajaniu potrzeb bytowych. Nadto wskazać należy, że znaczną część wydatków skarżących, rzutujących na ich sytuację finansową, stanowią zobowiązania z tytułu udzielonych im kredytów (3.995,45 zł) - na rozbudowę obiektu D. S. oraz kredyt konsumpcyjny zaciągnięty na spłatę bieżących zobowiązań związanych z działalnością gospodarczą. W sposób priorytetowy skarżący traktują również spłatę długu z tytułu dostaw ciepła. Z tych względów podpisali ugodę z KPEC w B. na spłatę ratalną zadłużenia. Podkreślenia jednak wymaga, że Gmina jako wierzyciel z tytułu nieuregulowanego podatku od nieruchomości ma takie samo prawo do dochodzenia swoich roszczeń, jak inni wierzyciele i trudno oczekiwać, by zrezygnowała ze swoich praw wierzycielskich, tym bardziej, że wpływy z podatku od nieruchomości stanowią ważne źródło finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej. W rezultacie, konieczność spłaty przez skarżących zobowiązań cywilnoprawnych nie może uzasadniać udzielenia im ulgi w spłacie podatku. Nie może być bowiem tak, że wskutek zaciągniętych przez skarżących kredytów i konieczności zaspokojenia innych roszczeń cywilnoprawnych, Gmina będzie traktowana gorzej, niż inni wierzyciele. Trzeba również zauważyć, że przedmiotowa zaległość powstała wskutek obniżenia obrotów w handlu i utraty 50% wpływów z najmu lokali. Każdy jednak podatnik, który podejmuje się prowadzenia działalności gospodarczej powinien mieć świadomość, że wiąże się to także z ponoszeniem ryzyka niepowodzeń przedsięwzięcia. Nie można przerzucać negatywnych skutków działań przedsiębiorcy na Gminę, a w konsekwencji na ogół społeczności lokalnej. Tym samym niepowodzenia w działalności gospodarczej nie mogą skutkować umorzeniem zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu nie można także uznać, aby za przyznaniem wnioskowanej ulgi przemawiał stan zdrowia K. Ś.. Wprawdzie skarżąca legitymuje się orzeczeniem o stopniu umiarkowanym niepełnosprawności, co niewątpliwie ogranicza jej możliwości zarobkowe, lecz skarżąca wraz z mężem – jak wskazano w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – utrzymują się z świadczeń emerytalnych, które stanowią ich stały dochód. Podkreślenia wymaga, że świadczenia te są wypłacane niezależnie od stanu zdrowia. Ponadto z odwołania wynika, że skarżąca mimo swojej sytuacji zdrowotnej nadal prowadzi działalność gospodarczą. Wskazać również należy, że w odwołaniu skarżący stwierdzili, że środki uzyskiwanie z najmu (w kwocie 3.460 zł miesięcznie) przeznaczają na utrzymanie infrastruktury budynku – jak można sądzić - przy ul. [...] w B.. Skarżący zatem świadomie rozdysponowują swoje dochody na cele inne niż podatkowe. Nie można także nie zauważyć, iż skarżący oddali wymienioną nieruchomość w bezpłatne użyczenie Fundacji V., podczas gdy sami spłacają kredyt na rozbudowę obiektu D. S.. Skarżący nie wyjaśnili też w żaden sposób z jakiś środków finansowych spłacają kredyty i zadłużenie wobec KPEC w B., jeżeli - jak sami twierdzą - dochody z najmu przekazują na utrzymanie infrastruktury budynku. W konsekwencji organ zasadnie stwierdził, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika. Trafnie także organ uznał, że sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Nakaz uwzględniania interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003 r., III SA 1838/01). W tym względzie należy zauważyć, że każdy obywatel ma obowiązek ponoszenia danin publicznych, w tym podatków, co wynika z treści art. 84 Konstytucji. Każdy obywatel ma zatem nie tylko prawa, ale i obowiązki. W interesie publicznym leży terminowe uiszczanie przez podatników ciążących na nich zobowiązań, bowiem wpływy budżetowe z tytułu podatków stanowią ważne źródło finansowanie wydatków Gminy np. na pomoc społeczną, edukację, ochronę zdrowia, z czego korzysta ogół społeczeństwa. Udzielenie skarżącym ulgi w spłacie podatku stanowiłoby odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i równości wobec prawa. Skarżący byliby bowiem w sytuacji korzystniejszej niż inni podatnicy rzetelnie wywiązujących się z obowiązków podatkowych. W rezultacie w działaniu organu trudno doszukać się naruszenia takich wartości, jak sprawiedliwość czy równość wobec prawa, które kryją się pod pojęciem interesu publicznego. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie naruszył prawa materialnego czy procesowego w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. W sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie i dokonał wyczerpującej analizy materiału dowodowego. Rozpatrzył podnoszone przez stronę wnioski i twierdzenia, zaś okoliczność, iż nie przychylił się do żądania strony, nie przesądza o uchybieniach organu. Organ zasadnie uznał, iż wskazane przez skarżących okoliczności, nie są wystarczające dla przyznania im ulgi w jego zapłacie. Przesłanką udzielenia ulgi nie może być także okoliczność, że skarżący wcześniej nie korzystali z umorzenia zaległości. Jednocześnie sąd oddalił wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodów uzupełniających m.in. wezwań do zapłaty, historii rachunku bankowego. Należy zauważyć, że sąd administracyjny orzeka na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie jednak z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten nie daje jednak podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji, a do tego w istocie zmierza wniosek skarżących. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonuje się bowiem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę L. Kleczkowski J. Szulc M. Łent