I SA/Bd 517/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi Firmy Handlowej "F." sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Firmie Handlowej "F," sp. z o. o. w B, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 104.921 zł. Podstawą wydania decyzji przez organ I instancji były stwierdzone w wyniku kontroli źródłowej nieprawidłowości, które wynikały z zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 142.555,85 zł, na którą złożyły się wydatki z tytułu zakupu usług transportowych w łącznej kwocie 126.000 zł, wydatki objęte premią podatkową w łącznej wysokości 15.265,20 zł oraz wydatki na zakup odzieży sportowej w kwocie 1.290,65 zł. Od decyzji organu I instancji spółka złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodu wydatków na zakup usług transportowych w łącznej kwocie 126.000 zł. Decyzją z dnia [...] 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku wniesionej skargi na decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 514/05 uchylił zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpatrując ponownie sprawę w ramach postępowania odwoławczego, decyzją z dnia 30 maja 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów w 2002 r. wydatki z tytułu usług transportowych w łącznej kwocie 126.000 zł. Podstawą do zarachowania powyższej kwoty w ciężar kosztów były faktury VAT wystawione przez "K." sp. z o. o. w T. na łączną kwotę 35.000 zł oraz "T." sp. z o. o. w T. na łączną kwotę 91.000 zł. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. z protokołów kontroli w spółkach "K." i "T.", protokołów przesłuchania prezesa tych firm - Jacka M. oraz z protokołu z czynności sprawdzających w Placówce Handlowej "F." Franciszek P. wynika, iż spółki "K." i "T." nie miały możliwości świadczenia usług transportowych we własnym zakresie, nie posiadały bowiem własnych samochodów osobowych. Fakturowane przez ww. spółki usługi transportowe na rzecz "F." miały być wykonane przez Placówkę Handlową "F." Franciszek P. oraz osobiście przez Jacka M. samochodami osobowymi należącymi do Franciszka P. oraz jego wspólniczki Bożeny S. W aktach sprawy brak jednak jakiegokolwiek dokumentu (np. umowy najmu, czy użyczenia) potwierdzającego korzystanie z obcych pojazdów. Organ zauważył również, że Placówka Handlowa "F." nie miała możliwości świadczenia usług transportowych we własnym zakresie, gdyż nie posiadała własnych samochodów osobowych. Usługi transportowe za jej pośrednictwem miała głównie świadczyć wyspecjalizowana firma z W. Franciszek S. Usługi Reklamowo-Transportowe oraz osobiście Franciszek P. własnym samochodem osobowym. Placówka nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów na korzystanie z obcych pojazdów. Natomiast z materiału dowodowego zebranego w ramach uzupełniającego postępowania, tj. z zeznań świadków Jacka M. i Franciszka P. wynika, iż wykonawcą usług transportowych dla spółki "F." był Franciszek S., którego świadkowie nie znali. Wystawiali oni jedynie faktury. Organ podniósł, że Jacek M. zeznał, iż wartość faktur, których wystawcą były zarządzane przez niego spółki "K." i "T.", określali pracownicy spółki "F". Natomiast Franciszek P. zeznał, iż wystawiał faktury dla spółek Jacka M., który posługiwał się jego firmą "za co miał parę złotych". Działalność Franciszka P. miała ograniczać się jedynie do prowadzenia książki przychodów i rozchodów. Organ podkreślił, iż Franciszek P. właściciel Placówki Handlowej "F." złożył w [...] Urzędzie Skarbowym w T. oświadczenie, że od wiosny 2002 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż firma Franciszek S. Usługi Reklamowo-Transportowe w W., która miała być głównym wykonawcą usług transportowych na rzecz spółki "F.", za pośrednictwem Placówki Handlowej "F." oraz wystawców przedmiotowych faktur spółek "K." i "T.", nie istnieje. NIP uwidoczniony na fakturach wystawionych przez ww. firmę z W. z prefiksem Urzędu Skarbowego S., jest fikcyjny nikomu przez ten Urząd nie nadanym. Firma Franciszek S. Usługi Reklamowo-Transportowe w W. w 2002 r. (tj. roku objętym kontrolą) nie figurowała również w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta m. st. W., w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego W. ani też w krajowym rejestrze REGON, co w konsekwencji oznacza, zdaniem organu, iż nie były świadczone usługi transportowe. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżąca w toku toczącego się postępowania - zarówno przed organem I jak i II instancji - nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby związek wydatków z tytułu usług transportowych z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Organ nie uznał za takowe przedstawionych przez spółkę oświadczeń osób (właścicieli firm bądź ich pracowników), do których odbywano podróże służbowe, zawierające jedynie stwierdzenie, iż w ciągu 2002 r. odwiedzali ich przedstawiciele spółki. Z oświadczeń tych nie wynika, w jakich terminach miały miejsce te wizyty. Także przedmiotowe faktury dotyczące usług transportowych nie zawierają informacji o trasie, czy też dacie wykonania usługi. Organ wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż pracownicy spółki nie rozliczali kosztów podróży służbowych, ani też nie otrzymywali poleceń wyjazdów służbowych. W swoich wyjaśnieniach osoby te nie potrafiły również wskazać miejscowości jak również nazwy firmy, do której odbywała się podróż służbowa, ani też jej terminu. Mając na uwadze powyższe organ podniósł, iż w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazane wydatki nie mogą stanowić kosztów podatkowych. Stwierdził również, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika. Na decyzję organu II instancji spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z powodu mało wnikliwej i błędnej oceny materiału dowodowego oraz niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup usług transportowych od firm "K." sp. z o. o. oraz "T." sp. z o. o., w łącznej kwocie 126.000 zł. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż przy piśmie z dnia [...] 2006 r. wraz z protokołami przesłuchania świadków Jacka M. i Franciszka P. do organu odwoławczego przesłano protokół z czynności sprawdzających prawidłowość i rzetelność dokumentacji z przeprowadzonych transakcji noszący datę [...] 2004 r. Czynności sprawdzających miano dokonać w Placówce Handlowej "F." Franciszek P. Z protokółu wynika, że Inspektor Kontroli Skarbowej nie sprawdził żadnego dokumentu. Swoje działanie ograniczył do zapisania obietnic Franciszka P., że posiadaną dokumentację, w tym faktury zakupu usług od firmy Franciszka S. z Warszawy, dostarczy do siedziby [...] Urzędu Skarbowego w T. Do spełnienia przyrzeczeń nie doszło. Inspektor Kontroli Skarbowej zaniechał skutecznego zmobilizowania zobowiązanego do przedłożenia wymaganej dokumentacji podatkowej. Zdaniem skarżącej nie można wykluczyć, iż na podstawie faktur wystawionych przez Franciszka S., będących wg oświadczenia Franciszka P. w jego posiadaniu, można by ustalić bliższe dane usługodawcy. Skarżąca podnosi, że nie jest jej znana treść protokołów kontroli w spółkach "K." i "T.", na których organ podatkowy oparł swoje ustalenia. W ocenie strony, organ odwoławczy błędnie ocenił, iż Placówka Handlowa "F." nie miała możliwości świadczenia usług transportowych. Franciszek P. prowadził działalność jako osoba fizyczna. Wobec tego miał prawo wykorzystywać będący jego własnością prywatny samochód osobowy do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą bez konieczności wprowadzania pojazdu do środków trwałych firmy. Samo oświadczenie Franciszka P. bez konfrontacji z dokumentami źródłowymi jest, zdaniem skarżącej, dalece niewystarczające dla celów dowodowych w niniejszej sprawie. Zeznania świadków Jacka M. i Franciszka P. złożone dnia [...] 2006 r. pozostają w jaskrawej sprzeczności z zeznaniami i oświadczeniami złożonymi przez wymienionych w 2004 r. w zakresie dotyczącym świadczenia usług transportowych. Inspektor Kontroli Skarbowej przesłuchując świadków nie doprowadził do wyjaśnienia tych sprzeczności. Zdaniem spółki, organ podatkowy błędnie ocenił, że Franciszek S. nie mógł być wykonawcą usług transportowych, świadczonych przez Spółki "K." i "T." na rzecz firmy "F.". Opisany stan faktyczny pozwala zasadnie stwierdzić, że Inspektor Kontroli Skarbowej posiadał informacje o usługodawcy inne niż te, które wynikały z dowodów źródłowych. Zdaniem skarżącej pytania kierowane do organów prowadzących ewidencje podatników i przedsiębiorców zawierały informacje o usługodawcy różniące się od zapisanych w dowodach źródłowych i z tego powodu uzyskano odpowiedzi, że podmiot, który świadczył usługi nie istnieje. Wobec powyższych faktów można zasadnie uznać, że ocena Dyrektora Izby Skarbowej, iż nie były świadczone usługi jest co najmniej przedwczesna i z całą pewnością pozbawiona uzasadnienia faktycznego. Skarżąca podniosła, że przedstawiła oświadczenia kilkunastu przedsiębiorców potwierdzających, że pracownicy firmy "F." dojeżdżali do nich z ofertami handlowymi. Dyrektor Izby Skarbowej nie dokonał wnikliwej ceny tych dowodów. Kolejnym bezpodstawnym zarzutem organu jest nierozliczanie przez pracowników kosztów podróży służbowych. Organ odwoławczy nie uzasadnił, z jakich przyczyn uważa, że koszty takie powinny być rozliczane. Powyższe zdaniem strony wskazuje, że organ podatkowy nie dopełnił obowiązku rzetelnej oceny materiału dowodowego. Za to w sposób nieograniczony i przy zastosowaniu różnych, niezrozumiałych, metod poszukiwał okoliczności mogących świadczyć przeciwko skarżącej spółce. Takie działanie rażąco narusza zasadę zapisaną w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zasadności wyłączenia przez organy skarbowe z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą w 2002 r. na zakup usług transportowych w łącznej kwocie 126.000 zł. Sprawa ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 514/05 uchylił decyzję organu odwoławczego. Organ przeprowadził czynności w celu należytego ustalenia stanu faktycznego. Zgodnie z art. 15 ust. l ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Zgodnie z tą regulacją podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych wszelkich wydatków pod tym warunkiem, iż: 1) poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodu, 2) wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, 3) wydatki te nie są wymienione w katalogu wyłączeń wskazanym w art.16 ust.1 wymienionej ustawy. Decydujące znaczenie dla rozpatrywanej sprawy mają wnioski płynące z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Istota sporu sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych. Przystępując do rozważań na tej płaszczyźnie niezbędne jest odniesienie się do treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje na gruncie postępowania podatkowego zasadę swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że organ podatkowy nie jest związany jakimikolwiek regułami dowodowymi, ocenia dowody za wiarygodne bądź niewiarygodne na podstawie własnego przekonania. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. Zasada ta ogranicza zakres oceny organu podatkowego do tych dowodów, które zostały zebrane w toku postępowania dowodowego. W postępowaniu tym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji. Ponadto organ podatkowy powinien uczynić zadość treści art. 122 tej ustawy, w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca dokonywała zakupu usług transportowych od "K." sp. z o.o. oraz "T." sp. z o.o. W piśmie z dnia [...] 2004 r. prezes spółki "F." – Dariusz Z. wyjaśnił, że wymienione firmy świadczyły usługi transportowe polegające na użyczaniu swoich pojazdów handlowcom zatrudnionym w skarżącej spółce, a nie posiadającym innych środków transportu. Handlowy ci wykonywali prace na terenie całej Polski, a ich celem było zdobywanie nowych klientów i nawiązywanie kontaktów handlowych. Organy skarbowe ustaliły jednak, że kontrahenci spółki "F." nie mieli możliwości świadczenia usług transportowych. Nie posiadali bowiem własnych samochodów, nie rozliczali kosztów zakupu paliwa, nie przedstawiono też żadnych dokumentów, z których wynikałaby, że podmioty te korzystały z obcych pojazdów (np. na podstawie umów najmu). Usługi transportowe miały być wykonywane przez Placówkę Handlową "F. – Franciszek P. Przesłuchany w dniu [...] 2004 r. prezes spółek "K." oraz "T." – Jacek M., zeznał że fakturowane przez te podmioty usługi transportowe świadczył osobiście (jako kierowca) samochodami należącymi do Franciszka P. właściciela firmy "F." oraz Bożeny S. Usługi te świadczył również Franciszek P. W dniu [...] 2003 r. Franciszek P. złożył jednak oświadczenie, iż od wiosny 2002 r. nie prowadził żadnej sprzedaży, ani nie dokonywał zakupów. Należy zauważyć, że faktury wystawione przez spółkę "K." pochodzą ze stycznia i marca 2002 r., natomiast faktury wystawione przez "T." - z lipca, sierpnia, września i października 2002 r. W trakcie ponownego przesłuchania w dniu [...] 2006 r. Jacek M. zaprzeczył swoim wcześniejszym zeznaniom i stwierdził, że w 2002 r. raczej nie wykonywał osobiście usług transportowych. Usługi te miał głównie wykonywać Franciszek S., właściciel firmy Usługi Reklamowo-Transportowe w W., za pośrednictwem Placówki Handlowej "F". Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika jednak, iż firma Franciszek S, Usługi Reklamowo-Transportowe z siedzibą w W. przy ul. [...], nie istnieje. Numer NIP uwidoczniony na fakturach wystawionych przez ten podmiot, z prefiksem Urzędu Skarbowego S., jest fikcyjny. Firma ta w roku 2002 nie figurowała również w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta m. W., w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego W., ani też w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej – REGON. Przesłuchany w dniu [...] 2006 r. Franciszek P. zeznał, że nie znał osobiście Pana S. Nie przekazywał mu gotówki. Nie wykonywał usług osobiście. Oświadczył, że Jacek M. posługiwał się jego firmą za co miał "parę złotych". W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie organów skarbowych, że usługi transportowe nie były świadczone. Twierdzenie spółki, że Placówka Handlowa "F. oraz Franciszek S. świadczyli usługi transportowe, nie znajduje oparcia z zebranym materiale dowodowym. Sam Franciszek P. oświadczył, że od wiosny 2002 r. nie świadczył żadnych usług, natomiast w odniesieniu do firmy Franciszka S. organy skarbowe ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że firma ta nie istnieje. Z faktur wystawionych przez spółkę "K." oraz "T." nie wynika na jakich trasach odbywano podróże, liczba przejechanych kilometrów czy stawka za 1 km. Należy podkreślić, że rozliczeń w tym zakresie nie prowadziła ani skarżąca spółka, ani podmioty wystawiające faktury. Ponadto przesłuchani w dniu [...] 2006 r. Jacek M. i Franciszek P. oświadczyli, że nie świadczyli usług osobiście. Spółka twierdzi, że zeznania te są sprzeczne w stosunku do zeznań złożonych wcześniej. Należy jednak zauważyć, że ostatnie zeznania tych osób są zbieżne co do wniosków i układają się w spójną całość z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie. W ocenie Sądu przedstawiona przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z analizy tego materiału wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Postępowanie dowodowe było prowadzone z uwzględnieniem treści art. 122 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wydatki wynikające z rachunków nie pozostawały związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Rację na Dyrektor Izby Skarbowej, gdy twierdzi, że na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających zasadność zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z zebranego materiału dowodowego wynikają odmienne wnioski od prezentowanych przez podatnika. Zarzut strony zawarty w skardze, że nie miała możliwości zapoznania się z protokołami kontroli przeprowadzonych w spółkach K." oraz "T." jest bezpodstawny. Wyciągi z tych protokołów włączono do akt sprawy i spółce zapewniono możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się na jego temat. Tak samo skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do treści protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonego w Placówce Handlowej "F." – Franciszek P. opatrzonego datą [...] 2004 r. Protokół ten został włączony do akt sprawy na etapie postępowania przed organem I instancji (k.91 akt administracyjnych). Zauważyć należy, iż nawet włączenie protokołu do materiału dowodowego dopiero na etapie uzupełniającego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym, ale przed wyznaczeniem 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czyniłby ten zarzut również bezpodstawnym. Ponadto zarzut spółki, iż inspektor kontroli skarbowej nie sprawdził żadnego dokumentu, bowiem Franciszek P. żadnego dokumentu nie przedstawił, a jedynie zobowiązał się, że to uczyni, w konsekwencji czego błędnie ustalono dane usługodawcy - firmy Franciszka S., jest całkowicie gołosłowny. W aktach administracyjnych (k.-104a akt administracyjnych) znajduje się dowód źródłowy - faktura wystawiona przez Franciszka S. Usługi Reklamowo-Transportowe ul. [...] w W., w której jako NIP podano numer [...]. Na ten właśnie numer wskazał organ I instancji mówiąc o jego fikcyjności. Dane wynikające z tej faktury stanowiły podstawę skierowania stosownych zapytać do innych organów (Urzędu Skarbowego w S., Urzędu Skarbowego W., Prezydenta m. W., Głównego Urzędu Statystycznego) w celu ustalenia, czy firma istnieje. Nie można się też zgodzić ze stanowiskiem spółki, że organy skarbowe nie dokonały wnikliwej oceny oświadczeń kilkunastu przedsiębiorców potwierdzających, jej zdaniem, że pracownicy spółki "F." dojeżdżali do nich z ofertami handlowymi. Do oświadczeń tych odniósł się zarówno organ I instancji (s.3 decyzji), jak i organ odwoławczy (s.5 decyzji). Ponadto należy zauważyć, że przesłuchani pracownicy spółki "F." nie byli w stanie wskazać nazw firmy, do której odbywali podróż, ani terminu tej podróży. Nie wynikało to także z wystawionych faktur. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.