I SA/Bd 520/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2004r. do maja 2008r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił D. K. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2004 r. do maja 2008 r. w łącznej kwocie [...] zł. Organ wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym ustalono, iż nie będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od maja 2004 r. strona dokonywała wysyłkowej sprzedaży towarów. Analiza dowodów pozwoliła określić wysokość obrotu uzyskanego w ramach dokonywanej sprzedaży i moment uzyskania przez stronę, po przekroczeniu kwoty uprawniającej do zwolnienia, statusu podatnika podatku od towarów i usług. Organ ustalił, że rejestracji działalności gospodarczej pod nazwą [...]. - sklep internetowy, podatnik dokonał z dniem [...] maja 2008 r. i od tego czasu rozpoczął składać deklaracje VAT-7 wykazując uzyskany obrót. W odniesieniu do miesiąca maja 2008 r., za który podatnik złożył deklarację VAT-7 i wykazał obrót w wysokości [...] zł i podatek należny [...] zł organ stwierdził, iż zadeklarowane obroty uzyskane ze sprzedaży towarów zostały zaniżone o kwotę [...] zł i podatek należny w wysokości [...] zł. Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez uznanie prowadzonej działalności za działalność gospodarczą oraz naruszenie art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków nabywców towarów na okoliczność, czy sprzedawane przez stronę towary były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia 22 maja 2009 r. nr PP2/4407-40/09 Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, od kiedy podatnik prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w postaci sprzedaży wysyłkowej towarów, czy sprzedawane towary były towarami używanymi w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz czy organ podatkowy I instancji odmawiając przeprowadzenia dowodu wskazanego przez stronę naruszył art. 188 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego, wynika, iż w okresie od maja 2004 r. do kwietnia 2008 r. strona dokonywała sprzedaży wysyłkowej towarów tj. sprzętu elektronicznego, RTV i AGD. Działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży przez Internet ([...] - sklep internetowy) podatnik zarejestrował z dniem [...] maja 2008 r. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż podatnik dokonywał sprzedaży towarów handlowych za pośrednictwem serwisu aukcyjnego Allegro pod nickami [...] (sprzedaż w okresie maj 2004 r. - maj 2008 r.), [...] (sprzedaż w okresie grudzień 2007 r. - maj 2008 r.), [...] (sprzedaż w maju 2008 r.) i [...] (sprzedaż w maju 2008 r.). Za pośrednictwem Allegro strona sprzedawała głównie sprzęt elektroniczny a także inne przedmioty takie jak: piłki, ciśnieniomierze, liczniki rowerowe i ładowarki. Łącznie w tym okresie podatnik sprzedał z wyżej wskazanych kont na Allegro 120 sztuk sprzętu elektronicznego o łącznej wartości [...] zł. W trakcie postępowania ustalono także, iż strona dokonywała sprzedaży z konta [...], który należał do żony – M. K. oraz konta [...], należącego do R. R. Z konta [...] podatnik sprzedał w okresie od września 2004 r. do maja 2008 r. 180 przedmiotów o łącznej wartości [...] zł a z konta [...] w okresie od lipca 2005 r. do marca 2008 r. 46 przedmiotów o łącznej wartości [...] zł. W wyniku wystąpienia do Poczty Polskiej oraz firm kurierskich z zapytaniem, czy świadczyły na rzecz strony usługi pocztowe (kurierskie), organ ustalił, że firmy wykonały następujące usługi: - UPS Poczta sp. z o. o. Oddział Bydgoszcz - w okresie 31 maj 2005 r. do 20 czerwiec 2008 r. doręczyła 915 przesyłek na łączną wartość [...] zł, - Poczta Polska - w okresie od 01 stycznia 2007 r. do kwietnia 2008 r. doręczyła ponad 3.000 przesyłek za pobraniem, przy czym z uwagi na archiwizację dokumenty dotyczące usług świadczonych przed dniem 01 stycznia 2007 r. zostały zniszczone. Ponadto, w wyniku wystąpienia do banków o przekazanie informacji dotyczących obrotów i stanów na rachunkach bankowych należących do strony, organ otrzymał historie 5 rachunków bankowych z analizy których wynikało, że wpływały na nie środki pieniężne związane z dostawami towarów. Były to głównie wpłaty z Poczty Polskiej, która dokonywała wpłat od różnych osób za przesyłki pobraniowe, wskazując w opisie transakcji, który urząd pocztowy przekazał środki pieniężne, w imieniu kogo (imię nazwisko osoby, adres) z jakiego rachunku bankowego, numer przesyłki oraz datę nadania. Organ stwierdził także wpłaty środków pieniężnych od firm kurierskich: UPS Polska sp. z o. o., Messenger Service STOLICA S.A. i DHL Express Poland sp. z o. o. W opisach tych transakcji wskazywano numer rachunku bankowego, z którego miał miejsce wpływ pieniędzy oraz numery przesyłek. Ponadto kupujący wpłacali pieniądze bezpośrednio z własnych rachunków z dopiskiem, że jest to wpłata za sprzęt, bądź numerem aukcji internetowej lub nickiem z Allegro. Przy większości transakcji opisany był rodzaj sprzętu, za który dokonana została zapłata oraz marka towaru. Poza tymi wpłatami organ stwierdził także inne wpłaty, niezwiązane z działalnością handlową, jak np. wpłaty środków pieniężnych z innych rachunków bankowych strony i małżonki, lokat oraz odsetek. Dodatkowo organ ustalił, w oparciu o oświadczenie podatnika z dnia [...] sierpnia 2008 r., iż korzystał on także z rachunku bankowego żony – M. K. i na ten rachunek wpłynęły środki z 13 operacji w łącznej wysokości [...] zł. Podsumowując, organ wskazał, że łącznie na ustalone rachunki bankowe z tytułu sprzedaży towarów wpłynęła w okresie od maja 2004 r. do maja 2008 r. kwota [...] zł. Oceniając ustalony stan faktyczny organ stwierdził, że trudno uznać zarzuty strony dotyczące braku przesłanek uznania jej za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie wysyłkowej sprzedaży towarów. Zgromadzony materiał jednoznacznie świadczy, iż czynności wykonywane przez podatnika a związane ze sprzedażą towarów w formie wysyłkowej nie miały charakteru sporadycznego, jak twierdzi strona, lecz miały charakter zorganizowany i ciągły, zmierzający do osiągnięcia zysku i spełniały wszystkie znamiona działalności gospodarczej. Organ wskazał, że skala asortymentu sprzedawanych towarów, częstotliwość dokonywanych transakcji oraz wielkość obrotu (ok. [...] zł) powodują, iż w tym zakresie nie można mieć wątpliwości i nie można zgodzić się z wyjaśnieniami strony sugerującymi, iż sprzedaż miała charakter incydentalny, sporadyczny. Prowadzona działalność, zdaniem organu, spełniała wszystkie przesłanki wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do stanowiska strony, że wykonywane przez nią czynności nie noszą znamion prowadzenia działalności gospodarczej, organ wskazał na daleko idącą niekonsekwencję w zeznaniach podatnika, gdzie raz zaprzecza on, iż dokonywał sprzedaży wysyłkowej towarów, a następnie potwierdza ustalenia dokonane przez organ podatkowy I instancji, że w okresie od dnia 01 maja 2004 r. do momentu zarejestrowania działalności z dniem 01 maja 2008 r. prowadził działalność gospodarczą określoną w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. W zakresie zarzutu dotyczącego wskazania przez stronę, że sprzedawane towary korzystały ze statusu towarów używanych i tym samym były zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ wskazał, że aby korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego we wskazanym przepisie niezbędne jest dokonywanie sprzedaży towarów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Organ zaznaczył, że wymóg używania towaru odnosi się bezpośrednio do zbywcy, przepisy nakładają wymóg faktycznego używania towaru. Powołując się na definicję słowa "używanie" zawartą w Słowniku języka polskiego, organ wskazał, że rozumieć przez nie należy posługiwanie się, wykorzystywanie czegoś w charakterze narzędzia. Nie jest zatem wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru przez wskazany przepisem czas. Jeśli posiadaniu nie towarzyszy faktyczne wykorzystywanie towaru, to wówczas nie może być on uznany za używany. Organ podkreślił, że z treści omawianego przepisu wynika jednocześnie, iż towarem używanym jest taki towar, który faktycznie znajdował się w używaniu podmiotu dokonującego jego dostawy. Nie jest to zatem towar w ogóle używany, lecz używany przez jego dostawcę w okresie bezpośrednio poprzedzającym dokonanie dostawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, organ nie zgodził się z podatnikiem, iż sprzedawane towary korzystały ze statusu towarów używanych a ich dostawa winna być zwolniona z podatku w myśl przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Żaden ze zgromadzonych dowodów nie potwierdza możliwości używania sprzedawanych przez stronę towarów przez okres co najmniej 6 miesięcy. Dowodem takim mogłyby być dokumenty zakupu, jednak pomimo zobowiązania się w protokole przesłuchania strony do ich dostarczenia, nie zostały one przedłożone. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy, aby spełnić kryteria towaru używanego podatnik musiałby przez okres co najmniej 6 miesięcy sam używać sprzedawane towary. Biorąc pod uwagę rozmiar prowadzonej działalności tj. ilość sprzedawanych towarów, częstotliwość transakcji oraz powtarzalność asortymentu, organ stwierdził, że jest to całkowicie nierealne. Kierując się zasadami rozsądku i doświadczenia życiowego nieprawdopodobne jest by jedna osoba była w stanie korzystać w okresie objętym zakresem postępowania z tak dużej ilości towarów w stopniu pozwalającym na zakwalifikowanie ich do towarów używanych. Dodatkowo organ podał, że innym argumentem przemawiającym za uznaniem, że podatnik sprzedawał towary podlegające opodatkowaniu, zgodnie z przepisem art. 41 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest fakt, iż po zarejestrowaniu kontynuował dotychczasową działalność wykazując w dokumentach i ewidencjach wyłącznie sprzedaż opodatkowaną 22% stawką podatku od towarów i usług. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego w postaci przesłuchania wszystkich osób, które nabyły towary od strony, organ podkreślił, że wnioskowane przez stronę czynności nie miały wpływu na ustalenie czy sprzedawane towary miały status towarów używanych. Wiedza dotycząca używania towarów posiadana przez nabywców nie mogła przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, gdyż na podstawie zeznań świadków nie dałoby się ustalić czy towary rzeczywiście były przez podatnika przed dokonaniem dostawy używane przez okres co najmniej 6 miesięcy. Zdaniem organu, okoliczność, iż strona wniosła o przesłuchanie wszystkich nabywców sprzedawanych przez siebie towarów może świadczyć o chęci bezpodstawnego przedłużania postępowania podatkowego. Tym samym, zasadna była odmowa organu podatkowego I instancji realizacji wniosku dowodowego w postaci przesłuchania wszystkich osób, które nabyły towary. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej albowiem dowód przeprowadzenia którego podatnik żądał, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Końcowo odnosząc się do zarzutu dotyczącego przesłuchania przez organ podatkowy I instancji trzech świadków na okoliczność dokonywania zakupów towarów używanych, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał zarzut ten za bezzasadny. Organ wskazał, że przesłuchanie C. D. nastąpiło w wyniku wniosku złożonego przez stronę w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. będącym zastrzeżeniami do protokołu kontroli. Zgodnie z jego treścią, podatnik wniósł o przesłuchanie C. D. w charakterze świadka w celu potwierdzenia, iż operacje bankowe wykazane w protokole kontroli potwierdzają jedynie przepływ środków pieniężnych a nie transakcje sprzedaży. W przypadku zaś przesłuchania żony strony – M. K. oraz R. R. celem ich było uzyskanie informacji odnośnie udostępnienia przez nich kont na Allegro – [...] oraz [...]. Tym samym organ stwierdził, że nie można uznać, że dokonane przesłuchania wyżej wskazanych osób miało na celu ustalenie czy sprzedawane przez podatnika towary były towarami używanymi. Podsumowując organ stwierdził, że zakres zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych z rachunków bankowych, danych dotyczących przesyłek kurierskich oraz informacje uzyskane od właściciela portalu aukcyjnego Allegro jednoznacznie wskazuje na prowadzenie działalności o znacznych rozmiarach. Jakość zgromadzonych materiałów nie pozostawia wątpliwości co do charakteru dokonywanych czynności. Na decyzję organu II instancji D. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię oraz uznanie, że wniosek o ustalenie i przesłuchanie wszystkich osób, które nabywały towary od skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i prowadzi jedynie do przewlekłości postępowania. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy sprzedawane towary były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazał, ze przedmiotowe towary były przez niego używane przez okres co najmniej pół roku, a następnie były sprzedawane nabywcom. W ocenie skarżącego, nabywcy na podstawie własnej oceny wyglądu, stanu technicznego tych przedmiotów oraz załączonej dokumentacji mogliby stwierdzić, że zakupione przedmioty były wcześniej używane oraz ocenić przybliżony czas ich używania. Zdaniem skarżącego, sam fakt udzielania gwarancji na sprzedawany towar nie świadczy jeszcze o tym, że był to towar nowy. Ponadto, strona zarzuciła, że organ I instancji dokonał przesłuchania jedynie trzech świadków na okoliczność dokonywania zakupów towarów używanych, w sytuacji gdy ustalił około 7.500 wpłat związanych ze sprzedażą towarów. W ocenie skarżącego, takie działanie sprzeczne jest z treścią art. 188 Ordynacji podatkowej. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych interpretujące treść wskazanego przepisu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje . Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z niespornych okoliczności ustalonych w trakcie postępowania dowodowego wynika, że skarżący w okresie od maja 2004 do kwietnia 2008r. dokonywał sprzedaży wysyłkowej towarów tj. sprzętu elektronicznego, RTV, AGD , którą to działalność zarejestrował dopiero w miesiącu maju 2008r. Sprzedaż towarów handlowych prowadzona była za pośrednictwem serwisu aukcyjnego Allegro. Z tytułu dokonywanych czynności we wskazanym okresie na konta bankowe skarżącego wpłynęła łącznie kwota [...] zł .W świetle dokonanych ustaleń organy podatkowe uznały, iż czynności wykonywane przez skarżącego miały charakter zorganizowany i ciągły i spełniały wszystkie przesłanki działalności gospodarczej wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towar ów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Spór w sprawie sprowadza się zatem do ustalenia czy sprzedawane przez skarżącego towary były towarami używanymi w myśl art. 43 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy przez towary używane rozumie się towary , których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż wymóg używania towaru odnosi się bezpośrednio do zbywcy. Przyjąć ponadto należy, że przepisy konstruują wymóg faktycznego używania towaru. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (pod redakcja prof. M. Szymczaka PWN, 2002) używać to znaczy posłużyć się czymś, zastosować coś jako narzędzie, zużytkować. Nie będzie zatem wystarczające samo tyko posiadanie danego towaru przez wskazany przepisem czas. Jeśli posiadaniu nie będzie towarzyszyć faktyczne wykorzystywanie towaru, to wówczas nie może być on uznany za używany. W doktrynie podkreśla się, iż z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie , że towarem używanym jest taki towar , który faktycznie znajdował się w używaniu podmiotu dokonującego jego dostawy . Nie jest to zatem towar w ogóle używany , lecz używany przez jego dostawcę w okresie bezpośrednio poprzedzającym dokonanie dostawy (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki "VAT Komentarz" str. 523). Z akt sprawy wynika, co zostało podkreślone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż żaden ze zgromadzonych dowodów nie potwierdza możliwości używania przez skarżącego sprzedawanych towarów przez okres co najmniej 6 miesięcy. Dowodem takim mogłyby być np. dokumenty zakupu (w zakresie przynajmniej posiadania towarów przez wskazany okres) nie mniej strona pomimo zobowiązania się w protokole przesłuchania do ich dostarczenia do dnia wydania decyzji tego nie uczyniła. Pismem z dnia [...] stycznia 2008r. skarżący złożył wniosek o ustalenie wszystkich odbiorców przesyłek w kontrolowanym okresie oraz przesłuchanie wszystkich odbiorców na okoliczność, iż sprzedane przedmioty były towarami używanymi. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów uzasadniając, iż wiedzę w zakresie historii towaru posiada jedynie sprzedający i osoby występujące na wcześniejszym etapie obrotu. Skarżący w odwołaniu jak również w skardze podniósł, iż odmowa realizacji wniesionego wniosku dowodowego w postaci przesłuchania wszystkich osób, które nabyły towary spowodowała naruszenie przepisu art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie strony nabywcy towarów na podstawie własnej oceny wyglądu, stanu technicznego przedmiotów oraz załączonej dokumentacji z pewnością mogliby stwierdzić , że nabyte towary były wcześniej używane i ocenić przybliżony czas ich używania. Zgodnie z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zawarta w tym przepisie norma prawna nie pozostawia wątpliwości, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, iż czynność ta jest całkowicie zbędna (tak WSA w Białymstoku I SA/BK 388/07 , WSA we Wrocławiu w wyroku o sygn. III SA/Wr 340/08 ). Wniosek dowodowy skarżącego dotyczył ustalenia wszystkich odbiorców przesyłek w kontrolowanym okresie oraz przesłuchanie ich na okoliczność, iż sprzedawane towary były towarami używanymi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe zasadnie odmówiły przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu. Trafnie wskazano, iż przesłuchanie wszystkich nabywców sprzedanych towarów nie mogło doprowadzić do ustalenia czy towary były używane przez samego skarżącego bezpośrednio przed dokonaniem sprzedaży przez okres co najmniej 6 miesięcy. Mając bowiem na uwadze, iż sprzedaż dotyczyła sprzętu elektronicznego RTV, AGD to logika i zasady doświadczenia życiowego wskazują , iż nabywcy w żaden sposób nie mogli potwierdzić okoliczności używania tego sprzętu po pierwsze przez skarżącego a po drugie przez określony czas. W świetle powyższego odmowa przeprowadzenia przez organ dowodu wnioskowanego przez skarżącego w żaden sposób nie naruszyła art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa. Na marginesie już tylko należy podkreślić, że organy ustaliły , iż na konta bankowe skarżącego dokonano około 7500 wpłat zawiązanych ze sprzedażą towarów. Skarżący nie wskazał nabywców z imienia i nazwiska domagając się aby organ podatkowy najpierw ustalił ich dane osobowe a następnie dokonał przesłuchania na okoliczność wskazaną przez stronę. Podkreślić należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 tej ustawy, nakazująca organowi zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Z kolei według art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przez możliwość przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy w rozumieniu tego przepisu należy zatem rozumieć prawdopodobieństwo (a nie pewność) wpłynięcia określonej czynności dowodowej na wyjaśnienie stanu faktycznego. Nie mniej z powyższych zasad nie wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania aż do dokonania ustaleń korzystnych dla strony. W interesie podatnika leży przedkładanie dowodów i wskazywanie świadków mogących potwierdzić określone okoliczności istotne dla sprawy. W trakcie niniejszego postępowania wszelkie dowody zostały uzyskane i przeprowadzone z inicjatywy organów skarżący ograniczał się jedynie do ich kwestionowania nie przedkładając innych dowodów mogących potwierdzić stawiane przez stronę tezy. W świetle wyżej przedstawionych argumentów Sąd uznał, że decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.