I SA/Bd 545/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące: od października do grudnia 2011r., od stycznia do grudnia 2012r. oraz od stycznia do grudnia 2013r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące: od października do grudnia 2011r., od stycznia do grudnia 2012r. oraz od stycznia do grudnia 2013r. Skarżący podniósł, że jest tzw. małym przedsiębiorcą, któremu prowadzone czynności egzekucyjne skutecznie uniemożliwiają prowadzenie działalności. Wskazał, że niemożność faktycznego wykonywania działalności (w jej normalnym zakresie) nie doprowadzi do niczego innego, jak do konieczności zakończenia działalności gospodarczej z powodu nieosiągania żadnych dochodów. Oznaczać to będzie utratę jedynego źródła utrzymania przedsiębiorcy, a rzutować będzie nie tylko na byt jego, ale i jego rodziny. Podniósł, że z momentem zamknięcia działalności gospodarczej stanie się obciążeniem dla Państwa (opieka socjalna, finansowanie przez Państwo w czasie pozostawania bez pracy składek na ubezpieczenie). Powyższe okoliczności uzasadniają występowanie po stronie skarżącego przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", tj. istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo skarżący zaznaczył, że w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, zwrot zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji nie spowoduje rekompensaty zaistniałej szkody, gdyż z oczywistych względów skarżący nie będzie w stanie dalej prowadzić działalności na dotychczasowych warunkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając zatem wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Przy tym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna przy tym znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji ostatecznych, to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do przedstawienia samego żądania z ogólnym jego uzasadnieniem, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z ich wykonania. W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące: od października do grudnia 2011r., od stycznia do grudnia 2012r. oraz od stycznia do grudnia 2013r., jednak zdaniem Sądu, uzasadnienie to jest zbyt ogólne. Argumentacja strony sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazania potencjalnie możliwych skutków dla strony w przypadku wykonalności tej decyzji - niemożność faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji konieczność zakończenia prowadzenia tej działalności, utratę źródła utrzymania. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast żadnych konkretnych informacji: jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżący i jakie mają one odniesienie do kwoty zaległości podatkowej określonej zaskarżoną decyzją, jakie są jego przychody i wydatki oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego zobowiązania. Skarżący nie wskazał również, jaki jest jego stan majątkowy, nie udzielił informacji o posiadanych nieruchomościach, czy też wartościowych ruchomościach. Na poparcie wniosku skarżący nie przedstawił także żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, które uczyniłyby tę argumentację wiarygodną. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że "to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę." Orzecznictwo sądowoadministracyjne ponadto jednoznacznie formułuje pogląd, iż wnioskodawca przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Powyższe obligowało Sąd do uznania, że skarżący nie wykazał, że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.