I SA/Bd 560/08

I SA/Bd 560/08 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowił odmówić przyznania prawa pomocy. I SA/Bd 560/08 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 06 sierpnia 2008r. skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z formularza PPF oraz złożonych dokumentów wynika, iż dochód gospodarstwa domowego, w którym pozostaje ona wraz z mężem oraz pełnoletnim synem, wynosi 2.252 zł brutto. Jako v-ce prezes zarządu "V." Sp. z o.o. skarżąca otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 845,17 zł netto miesięcznie. Podała, iż wraz z K. P. są jedynymi udziałowcami w spółce cywilnej "K.". Z bilansu działalności jej za okres 01 stycznia 2008r. do 31 lipca 2008r.wynika, iż wydatki przewyższały dochody. W zeznaniach podatkowych za 2007r. skarżąca w PIT-37 wykazała dochód w wysokości 10.689,00 zł, natomiast w PIT - 36L dochód w wysokości 4.362,21 zł. Ponadto przedłożyła kopie: umowy pożyczki zawartej w dniu 17 stycznia 2007r. oraz trzech dowodów wpłaty dokonanych w 2007r. na rzecz H. S.A. (pożyczkodawcy) na kwotę łączną 12.559,45 zł. Jak wynika z przedłożonych dokumentów zainteresowana spłaca raty kredytu gotówkowego udzielonego przez D. S.A. w wysokości 41.200,00 zł na potwierdzenie czego załączyła 9 potwierdzeń systematycznie dokonywanych wpłat w wysokości ok. 810 zł. Strona oświadczyła, że posiada mieszkanie spółdzielcze o pow. 67 m². Koszty związane z jego miesięcznym utrzymaniem sprowadzają się do opłacenia: czynszu - 724,37 zł, usług telekomunikacyjnych - 80 zł i energii elektrycznej - ok. 176 zł. Ponadto wnioskodawczyni zaznaczyła, iż zarówno ona, jak i żaden z domowników nie posiadają prywatnego rachunku bankowego. Nie posiada nadto żadnych przedmiotów wartościowych powyżej 3.000 €, oszczędności czy nieruchomości. Majątku nie posiadają także osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym. Na leczenie wydają miesięcznie ok. 300 zł. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych, uzasadniając, że przedstawione informacje oraz dokumenty nie zawierają dostatecznych danych, koniecznych do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych zainteresowanej. W sprzeciwie strona podniosła, że okoliczności sprawy nie zostały rozpoznane w sposób kompletny, w związku z czym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie wnioskowanego prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko, któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 p.p.s.a. wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 p.p.s.a.). Z kolei koszty sądowe obejmują opłaty sądowe, w tym wpis i opłatę kancelaryjną, oraz zwrot wydatków (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Należy również zauważyć, że użyte w przepisie 246 § 1 pkt 2 określenie "gdy wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004). Jeżeli fakty, które strona podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 360/04). Do oceny Sądu należy uznanie, czy strona ubiegająca się o takie zwolnienie wykazała, że spełnia wskazane przesłanki. Podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego na wniosku składanym przez strony na urzędowym formularzu (art. 252 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe regulacje należy stwierdzić, iż wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wraz z mężem i studiującym synem wspólne gospodarstwo domowe , którego dochód wynosi 1.690,34 zł. Aktualnie spłacają kredyt ok. 810 zł miesięcznie, wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą łącznie ok. 980 zł, a na zakup leków wydają 300 zł miesięcznie. Z matematycznego zestawienia powyższych dokumentów wynika, że wydatki gospodarstwa domowego sprowadzające się do 2100 zł znaczenie przewyższają jego dochody. W tym miejscy należy również wskazać, że w powyższych wydatkach nie uwzględniono kwot, jakie bez wątpienia wydaje skarżąca wraz z osobami prowadzącymi z nią wspólne gospodarstwo domowe na wyżywienie, zakup środków czystości, ubrań oraz związanych z nauką syna. Podnieść również należy, że jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych zeznań podatkowych za lata 2004 i 2005 wynika, że dochód K. S.C., która w 100% należy do wnioskującej oraz jej męża wyniósł odpowiednio: 218.226,58 zł oraz 171.328,53 zł. Skarżąca podała we wniosku, że zarówno on jak i żaden z domowników nie posiadają żadnych przedmiotów wartościowych powyżej 3.000 €, oszczędności oraz innych nieruchomości, co w świetle powyższych ustaleń jest mało wiarygodne tym bardziej, że jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego w R. z dnia [...] [...] (K-51 akt administracyjnych) E. P. wraz z synem są współwłaścicielami działki budowlanej Nr 107 położonej w obrębie geodezyjnym O. KW557. Zauważyć również należy, iż przychód z tytułu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w 2007r. wyniósł 163.116,43 zł. natomiast wydatki w znacznej części były przeznaczone na wynagrodzenia 107.114,65 zł. W świetle powyższych trudno skarżącą uznać za osobę znajdująca się w ubóstwie a tym samym pozbawioną możliwości opłacenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W tym miejscu podnieść należy, że przepisy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 758/04). Zatem rzeczą skarżącej jako jest wykazanie, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w ww. przepisach. Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy stwierdzić, że E. P. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny w związku z czym na mocy art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.