I SA/Bd 562/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi S. C.P. Sp. z o.o. w O. na interpretację M. F. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Skarżąca spółka w dniu 23 grudnia 2008 r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów pracowników z tytułu sfinansowanego przez pracodawcę dojazdu do miejsca pracy. Spółka podała, że prowadzi działalność gospodarczą w O. pod T.. Większość jej pracowników mieszka poza wymienioną miejscowością. Do O., blisko do zakładu pracy nie ma dogodnych połączeń komunikacyjnych - środków komunikacji publicznej. Jeżdżą one rzadko i w porach utrudniających dojazd do pracy i powrót do domu. W związku z tym Spółka opłaca firmy przewozowe, które przywożą pracowników do pracy i z powrotem do miejsca zamieszkania. Dla większości pracowników jest to jedyna możliwość dojazdu. Pracowników wożą autokary i busy, które zabierają ich z umówionych miejsc, o umówionych godzinach. Ilość przewożonych pracowników zmienia się. Wynika to z rotacji pracowników, chorobowego, korzystania przez pracowników z własnych środków transportu. Wynagrodzenie przewoźników uzależnione jest od liczby dni, ilości przejechanych kilometrów oraz innych czynników. Przewoźnicy kursują na z góry określonych trasach i w zależności od częstotliwości tych przejazdów obciążają Spółkę kosztami świadczonych usług. Główne trasy przewozu pracowników to trasa C.-T.-C.oraz O.-R.. Wartość usługi transportowej nie jest uzależniona od liczby przewożonych pracowników, ponieważ w każdym dniu liczba ta jest inna. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytanie: czy wartość opłacanych przejazdów pracowników do i z miejsca pracy powoduje powstanie po stronie tych pracowników przychodu do opodatkowania, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Zdaniem wnioskodawcy, po stronie pracowników nie występuje przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Spółka podniosła, że gdyby nie opłacała przewozu swoich pracowników do pracy, to oni w ogóle nie mogliby świadczyć na jej rzecz pracy, bo nie mogliby dojechać do miejsca pracy i z powrotem. Tak więc zapewnienie pracownikom dowozu do i z miejsca pracy leży w interesie Spółki. W ocenie wnioskodawcy, nie może być przychodem pracownika wartość świadczeń wymuszonych na jego rzecz. Aby można było mówić o przychodzie trzeba móc go skutecznie ustalić. W opisywanym przypadku jest to niemożliwe, z tego powodu, że ciągle zmienia się ilość przewożonych pracowników, a ponadto wsiadają oni w różnych miejscach. W związku z tym nie wiadomo ile, komu należałoby przypisać przychodu. W celu ustalenia przychodu należy podzielić wartość faktury, wystawionej przez przewoźnika przez liczbę pracowników, biorąc pod uwagę odległości od firmy. Jest to jednak niemożliwe, ponieważ nikt nie ma orientacji ile warte byłoby świadczenie z konkretnej miejscowości do zakładu produkcyjnego i z powrotem. Brak jest również możliwości porównania, ponieważ nie kursuje tam komunikacja publiczna. Spółka nie otrzymuje żadnych informacji od przewoźników o ilości przewożonych osób w danych dniach i miesiącach. Zdaniem Spółki, warunkiem powstania przychodu jest właśnie ustalenie przychodu przypadającego na konkretną osobę. Spółka natomiast płaci za przewozy pracowników globalnie, co nie jest wystarczające aby ustalić przychód do opodatkowania, ponieważ przychód jest zdarzeniem zindywidualizowanym w stosunku do konkretnej osoby, a nie przychodem dla bliżej nieznanej grupy osób. Spółka podkreśliła, że PIT-11 jest wystawiony na konkretną osobę, a nie zbiorowo. Interpretacją indywidualną z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Organ przywołując treść art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że przychodem ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia, a więc każda forma przysporzenia majątkowego (tzn. zarówno pieniężna jak i niepieniężna) mająca swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. W konsekwencji wszystko co pracownik otrzymuje od swojego pracodawcy - o ile nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku lub dochodu, od którego został zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów - podlega opodatkowaniu jako przychód ze źródła, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochodem takim jest również, zdaniem organu, wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu pracownika do pracy, jak i z pracy na koszt pracodawcy. Pracownik otrzymuje bowiem konkretną korzyść finansową w postaci możliwości skorzystania z oferowanego przez pracodawcę transportu, co powoduje u niego przysporzenie w majątku w postaci możliwości korzystania z usług, za które nie zapłacił. Organ nie kwestionuje poglądu, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości doliczania do dochodu pracownika wartości nieodpłatnych świadczeń finansowanych przez pracodawcę przypadających na pracownika, jeżeli określenie przez pracodawcę wysokości świadczeń faktycznie otrzymanych na poszczególnego pracownika nie jest możliwe. Uwzględniając powyższe przepisy i opis stanu faktycznego, organ nie zgodził się jednak z twierdzeniem Spółki, iż nie istnieje możliwość przypisania usługi transportowej konkretnej osobie, która z tej usługi korzysta. W związku z tym, że pracodawca decyduje się na wykupienie usługi u przewoźnika, jako formy dojazdu pracowników do miejsca pracy, pracownik ma możliwość dokonania wyboru czy korzysta z własnego środka transportu, czy też ze środka transportu zorganizowanego przez pracodawcę, co umożliwi ustalenie konkretnej grupy pracowników, tj. osób znanych z imienia i nazwiska. Jednocześnie organ podkreślił, że o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie podatnika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (np. w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z danej usługi (np. wykupionej u przewoźnika). Oznacza to, że problemy związane z ustaleniem ilości faktycznie przejechanych przez pracownika kilometrów pozostają bez wpływu na powstanie u pracownika przychodu. Pracownik otrzymuje bowiem świadczenie w postaci możliwości korzystania z usługi, i o ile nie odmówił pracodawcy przyjęcia takiego świadczenia, tzn. że je przyjął i ma z tego tytułu przysporzenie. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, iż w przypadku zakupu przez pracodawcę usług polegających na dowożeniu do pracy i z pracy, uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania z określonych świadczeń, ich wartość stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej. Jak wynika z przepisu art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione, według cen zakupu. Wartość świadczeń opłaconych za pracownika pracodawca ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, art. 32 i art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podkreślił, iż wobec ustalonej formy dokonywania rozliczeń z firmą przewozową fakt skorzystania, bądź nie przez pracownika z oferowanej usługi pozostaje bez wpływu na sposób opodatkowania wskazanych świadczeń. Pracownik otrzymuje nieodpłatne świadczenie w miesiącu, za który wnioskodawca wykupił przewóz w środkach transportu. Sposób rozliczenia usługi z przewoźnikiem nie może być podstawą odstąpienia od ustalenia przychodu po stronie pracownika. Pracodawca doskonale wie komu udziela świadczenia w postaci dowozu do pracy i z pracy, zna bowiem swoich pracowników z imienia i nazwiska, wie którzy wyrażają chęć skorzystania z dowozu do pracy. W tym stanie rzeczy ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego. Pismem z dnia 31 marca 2009 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i wydanie interpretacji zgodnej ze stanowiskiem zawartym we wniosku. W uzasadnieniu podała, że naruszenie prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. polega na mylnym przyjęciu, że opłacenie przez Spółkę kosztów przejazdu pracowników do i z pracy - w sytuacji, gdy nie można ustalić kto i ile razy w miesiącu przyjeżdża do i z pracy - powoduje powstanie dla tych pracowników przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W wyniku złożonego przez spółkę wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów pismem z dnia 5 maja 2009 r. stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 2, 2a i 2b oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich błędną interpretację. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że konieczność zapewnienia pracownikom transportu spowodowana jest realiami komunikacyjnymi, albowiem tylko w ten sposób pracownicy mają możliwość dojechania do i z miejsca pracy. Zdaniem Spółki, w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy nie występuje ponieważ Spółka nie jest w stanie ustalić przychodu poszczególnych pracowników z powodu zmieniającej się liczby pracowników korzystających z transportu, różnych miejsc zamieszkania poszczególnych pracowników, braku informacji od przewoźników o ilości przewożonych osób w poszczególnych dniach oraz informacji o tym, który pracownik wsiada na jakim przystanku. Spółka podniosła, że posiadanie informacji o wartości całkowitej usługi przewozu pracowników nie oznacza możliwości ustalenia przychodu przypadającego na konkretnego pracownika korzystającego z tego transportu. Powołując się na art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skarżąca wskazała, że nie jest w stanie ustalić, w jakim rozmiarze poszczególni pracownicy korzystają z usług transportowych. Pomimo pozostawienia zakupionych usług do dyspozycji wszystkich pracowników, nie wiadomo, czy dana osoba z nich korzystała i jeśli tak, to w jakim zakresie. Zdaniem Spółki w przypadku otrzymania świadczeń nieodpłatnych, opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie jak twierdzi organ podatkowy, możliwy do otrzymania. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu do i z miejsca pracy jest dochodem pracownika, skarżąca stwierdziła, że sam przewóz pracowników jest świadczeniem zbiorowym, co potwierdza kursowanie z niektórych miejscowości nawet kilku pojazdów. Pojazdy te jeżdżą bez względu na ilość przewożonych pracowników. Za nieuzasadnioną Spółka uznała tezę organu, że przychodem dla pracownika jest samo zapewnienie mu możliwości skorzystania z usług transportowych, a nie faktyczne korzystanie z nich przez pracowników. W ocenie skarżącej, takie stanowisko organu podatkowego wynika z niezrozumienia istoty nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia te należy rozumieć bowiem jako efektywne korzyści ekonomiczne dla pracownika otrzymane przez niego w momencie, w którym beneficjent świadczenia zaoszczędził poniesienie danego wydatku. Dlatego też, zdaniem Spółki, o powstaniu nieodpłatnego świadczenia można mówić tylko w sytuacji, gdy pracownik z danego świadczenia faktycznie skorzystał, w efekcie czego rzeczywiście zaoszczędził, nie ponosząc wydatku na dojazd. Spółka zaznaczyła także, że świadczeniem jest konkretna czynność, w tym przypadku wykonana usługa przewozowa - a nie samo zagwarantowanie tej usługi, dlatego nieskorzystanie przez pracownika z gwarantowanej usługi nie powoduje powstania u niego przychodu. Istotą usług przewozowych jest efektywne z nich korzystanie. Zobowiązanie więc do opodatkowania świadczenia polegającego jedynie na zagwarantowaniu pracownikowi możliwości skorzystania ze świadczenia nie znajduje pokrycia w realiach danego świadczenia. Spółka zarzuciła również, że organ w zaskarżonej interpretacji nie wskazał sposobu wyliczenia przychodu dla poszczególnego pracownika, co jest istotnym brakiem dyskwalifikującym przedstawioną przez organ koncepcję powstania przychodu. Zdaniem Spółki, sposobu na wyliczenie przychodu dla poszczególnego pracownika, w sytuacji zakupu przez pracodawcę świadczeń dla wielu pracowników, nie zawiera również ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeśli więc nie można obliczyć wartości świadczenia dla konkretnego pracownika, ponieważ nie przewidują tego przepisy prawa, nie można również temu pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu. Przedmiotowy przypadek oferowania pracownikom usług transportu, zdaniem skarżącej, nie mieści się w żadnej z kategorii przychodów określonych w art. 11 i 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na poparcie swoich twierdzeń Spółka powołała wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 56/09. Wyrokiem z dnia 2[...]sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyraził pogląd, że w sytuacji, gdy pracodawca ponosi opłaty związane z dowozem pracowników na podstawie zawartej z przewoźnikiem umowy, w której opłata za usługi ustalona jest ryczałtowo, niezależnie od liczby pracowników korzystających ze świadczenia, trudność w określeniu w jakim zakresie poszczególni pracownicy korzystali z tych świadczeń - eliminuje możliwość ustalenia przychodu z tego tytułu po stronie pracownika. Wskutek wniesionej przez Ministra Finansów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 [...]sygn. akt [...]uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że opodatkowanie określonych świadczeń wynika wyłącznie z ustaw podatkowych (art. 217 Konstytucji RP) i nie może być warunkowane ukształtowaniem stosunków cywilnoprawnych przez strony podlegającej opodatkowaniu czynności, w szczególności, gdy faktyczną przyczyną odstąpienia od opodatkowania jest niewłaściwe ewidencjonowanie zdarzeń i naruszanie obowiązków przez płatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd uznał, że artykuł 190 znajduje zastosowanie, gdyż doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1, a mianowicie, gdyż zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Z kolei wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego. Sąd stwierdził, że nie nastąpiły okoliczności, jakie sprawiłyby by stanowisko wyrażone w wyroku NSA przestało wiązać. NSA zbadał sprawę w granicach naruszenia prawa materialnego, tj: art. 12 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 1, 2 i 2a u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię w szczególności polegającą na przyjęciu, że w przypadku, gdy wartości świadczeń polegających na transporcie pracowników do pracy i z powrotem do miejsca zamieszkania przez przewoźników wynajętych przez pracodawcę nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika, a wynagrodzenie przewoźników jest uzależnione od liczby dni, ilości przejechanych kilometrów oraz innych czynników, lecz nie od liczby przewożonych pracowników; brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów transportu, ponieważ nie sposób stwierdzić, czy pracownik rzeczywiście otrzymał owo świadczenie i jaka jest jego wartość. Ocena legalności zaskarżonego w sprawie wyroku odniosła się do dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisów prawa materialnego - art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. Sąd uznał, że pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje swoim zakresem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztem lub inną formą ekwiwalentu przysporzenia majątkowe, mające konkretny wyraz finansowy. Według NSA, przysporzenie majątkowe uzyskane przez pracowników skarżącej Spółki polegało na tym, że nie ponosili oni kosztów dojazdów do pracy, co w normalnych warunkach obciąża pracownika. Były to zatem, wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki, świadczenia na rzecz pracowników, które "kreowały u nich przysporzenia majątkowe". Przedmiotowe świadczenia zostały przez pracowników otrzymane w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za istotne przyjął, że we wniosku o wydanie interpretacji zainteresowana Spółka nie zadała pytania prawnego o opodatkowanie możliwości otrzymania świadczenia (bezpłatnego przewozu) argumentując tylko, że obliczenie wartości otrzymanych świadczeń przez konkretnego pracownika nie jest możliwe. Oceniając stanowisko zainteresowanego organ interpretacyjny nie oceniał możliwości otrzymania świadczenia jako przedmiotu opodatkowania. Ustalenie wartości przychodu uzyskanego przez konkretnego pracownika z tytułu otrzymania nieodpłatnych świadczeń może być ustalone dopiero w postępowaniu wymiarowym, albowiem w postępowaniu dotyczącym interpretacji nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego, natomiast sam fakt braku tej niemożności nie może powodować nieopodatkowania tego świadczenia. Odnosząc powyższe do treści badanej interpretacji, WSA przyjął, że organ przeanalizował treść art. 12 ust. 1 ustawy i przyjął, że wszystko co pracownik otrzymuje od swojego pracodawcy - o ile nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku lub dochodu, od którego został zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów - podlega opodatkowaniu jako przychód ze źródła, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochodem takim jest również, zdaniem organu, wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu pracownika do pracy, jak i z pracy na koszt pracodawcy. Pracownik otrzymuje bowiem konkretną korzyść finansową w postaci możliwości skorzystania z oferowanego przez pracodawcę transportu, co powoduje u niego przysporzenie w majątku w postaci możliwości korzystania z usług, za które nie zapłacił. Organ podniósł, że nie kwestionuje poglądu, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości doliczania do dochodu pracownika wartości nieodpłatnych świadczeń finansowanych przez pracodawcę przypadających na pracownika, jeżeli określenie przez pracodawcę wysokości świadczeń faktycznie otrzymanych na poszczególnego pracownika nie jest możliwe. Uwzględniając powyższe przepisy i opis stanu faktycznego, organ nie zgodził się jednak z twierdzeniem Spółki, iż nie istnieje możliwość przypisania usługi transportowej konkretnej osobie, która z tej usługi korzysta. W związku z tym, że pracodawca decyduje się na wykupienie usługi u przewoźnika, jako formy dojazdu pracowników do miejsca pracy, pracownik ma możliwość dokonania wyboru czy korzysta z własnego środka transportu, czy też ze środka transportu zorganizowanego przez pracodawcę, co umożliwi ustalenie konkretnej grupy pracowników, tj. osób znanych z imienia i nazwiska. Jednocześnie organ podkreślił, że o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie podatnika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (np. w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z danej usługi (np. wykupionej u przewoźnika). Oznacza to, że problemy związane z ustaleniem ilości faktycznie przejechanych przez pracownika kilometrów pozostają bez wpływu na powstanie u pracownika przychodu. Pracownik otrzymuje bowiem świadczenie w postaci możliwości korzystania z usługi, i o ile nie odmówił pracodawcy przyjęcia takiego świadczenia, tzn. że je przyjął i ma z tego tytułu przysporzenie. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, iż w przypadku zakupu przez pracodawcę usług polegających na dowożeniu do pracy i z pracy, uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania z określonych świadczeń, ich wartość stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej. Jak wynika z przepisu art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione, według cen zakupu. Wartość świadczeń opłaconych za pracownika pracodawca ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, art. 32 i art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podkreślił, iż wobec ustalonej formy dokonywania rozliczeń z firmą przewozową fakt skorzystania, bądź nie przez pracownika z oferowanej usługi pozostaje bez wpływu na sposób opodatkowania wskazanych świadczeń. Pracownik otrzymuje nieodpłatne świadczenie w miesiącu, za który wnioskodawca wykupił przewóz w środkach transportu. Sposób rozliczenia usługi z przewoźnikiem nie może być podstawą odstąpienia od ustalenia przychodu po stronie pracownika. Pracodawca doskonale wie komu udziela świadczenia w postaci dowozu do pracy i z pracy, zna bowiem swoich pracowników z imienia i nazwiska, wie którzy wyrażają chęć skorzystania z dowozu do pracy. W tym stanie rzeczy ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego. Zestawiając oceny prawne dokonane w obu aktach, WSA stwierdził, że odpowiedź organu udzielona w ramach zadanego pytania pokrywa się z oceną prawną dokonaną przez NSA. Z obu wynika, że na pytanie czy wartość opłacanych przejazdów pracowników do i z miejsca pracy powoduje powstanie po stronie tych pracowników przychodu do opodatkowania, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), udzielono odpowiedzi takiej, że taki przychód powstaje, a to w jakiej wysokości, jest sprawą pozostającą w ramach ustalenia stanu faktycznego, co nie może mieć miejsca (jest sprawą drugorzędną) w postępowaniu w ramach art. 14a i nast. Ordynacji podatkowej. W takim wypadku, obecnie w ocenie WSA nie ma rozbieżności zarówno treści jak i zakresu oceny prawnej dokonanej w interpretacji oraz przez NSA i kontrolowaną interpretację należało uznać za prawidłową. Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Zgłoszony na rozprawie przez pełnomocnika Spółki wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu podjęcia uchwały w sprawie II FPS 7/10 na podstawie art.125 §1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił z uwagi, iż przedmiotowa sprawa dotyczy innego stanu faktycznego- opodatkowania świadczeń przewozu pracowników, a nie świadczeń zdrowotnych. Podobnie wniosek wcześniej oddalił NSA. M. Łent I. Najda – Ossowska U. Wiśniewska