I SA/Bd 563/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 09 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B.o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. określającą A.B. prowadzącemu Firmę "I." zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu dokonanego w dniu 17 lipca 2008 r. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki N. N. 2.5 DCI. Przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z uwagi na to, że nie podjęto jej w terminie, została w dniu 19 kwietnia 2013 r. zwrócona do nadawcy (k. 129 akt administracyjnych). Przesyłka została uznana za doręczoną w dniu 16 kwietnia 2013 r. - w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749). W dniu 20 czerwca 2013 r. A. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, załączając jednocześnie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w T.. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że o zaskarżonej decyzji powziął informację dnia 13 czerwca 2013 r. od pracownika Izby Celnej w T., co zostało odnotowane w aktach sprawy. Wcześniej nie posiadał wiedzy o istnieniu i doręczeniu mu tej decyzji. Decyzja została bowiem przesłana na wskazany przez niego adres, pod którym jednak nie przebywał. Skarżący wyjaśnił, że korespondencję, w tym informację o awizo zobowiązała się mu przekazywać H.W.. Jednakże informacji o przedmiotowej decyzji Pani W. nie przekazała skarżącemu. Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, świadczą o tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Na potwierdzenie faktu przebywania poza granicami kraju w dniach 9-12 kwietnia 2013r. skarżący załączył do wniosku oświadczenie (p. A., nazwisko nieczytelne) z dnia 17 czerwca 2013 r. Ponadto, do wniosku skarżący załączył wyjaśnienie H. W.z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczące przekazywania korespondencji A.i J. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W rozpoznawanej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu 13 czerwca 2013 r. skarżący powziął informację o wydaniu zaskarżonej decyzji, natomiast wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony do Sądu w dniu 20 czerwca 2013 r. Rozważenia wymagało zatem, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu, wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Strona powinna uprawdopodobnić, że nie dokonała czynności w terminie, gdyż zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Nie wskazał on bowiem na żadne okoliczności mogące być - w ocenie Sądu - usprawiedliwieniem niedochowania zakreślonego w treści ustawy terminu. Przebywanie skarżącego poza granicami kraju i związane z tym nieodebranie dwukrotnie awizowanej przesyłki oraz niemożność zapoznania się z jej treścią nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu, ponieważ skarżący powinien - w takim wypadku - ustanowić pełnomocnika do odbioru korespondencji. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję awizowano po raz pierwszy w dniu 2 kwietnia 2013 r., a zatem jeszcze przed wyjazdem skarżącego poza granice kraju, co miało miejsce dopiero w dniu 9 kwietnia 2013 r. Skarżący miał zatem możliwość odbioru powyższej decyzji z placówki pocztowej, w jakiej ją pozostawiono i zapoznania się z jej treścią. Ponadto, odnosząc się do podniesionej w piśmie H. W. z dnia 19 czerwca 2013 r. okoliczności, że małżonkowie B. od dnia 1 marca 2013r. zmienili miejsce zamieszkania stwierdzić należy, że o zmianie adresu skarżący nie poinformował organu, przed którym toczyło się postępowanie, pomimo iż był do tego zobowiązany. Naczelnik Urzędu Celnego w B. w postanowieniu z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym (k. nr 27 akt administracyjnych), wyjaśnił, że stosownie do art. 146 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy (art. 146 § 2 O.p.). Postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 22 października 2010r. Wskazać należy, że w ciągu całego postępowania korespondencja była kierowana na podany przez skarżącego adres, tj. ul. H. [...] w B.. Innego adresu skarżący nie zgłaszał organowi. Warto w tym miejscu przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 178/11, w którym Sąd ten stwierdził, że wskazany jako przyczyna uchybienia terminu pobyt skarżącego za granicą i niewiedza o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji doręczonej w trybie zastępczym, co skutkować miało brakiem możliwości złożenia skargi w terminie, nie stanowi o braku winy skarżącego w niedochowaniu tego terminu. Okoliczność ta nie była przeszkodą od skarżącego niezależną, której nie można było uniknąć przy zachowaniu należytej staranności. Skoro skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji (wskazując w nim wyraźnie adres, pod jaki należy dokonywać doręczeń), to powinien liczyć się z ewentualnością nadejścia korespondencji związanej ze sprawą. Przed wyjazdem za granicę powinien podjąć odpowiednie działania, zapewniające możliwość odbioru korespondencji, np. przez osobę trzecią (podobny pogląd w postanowieniu NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II FZ 263/13). Reasumując stwierdzić należy, że przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez stronę skarżącą okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w tej sprawie, choćby dlatego, że skarżący mógł - i powinien był - zabezpieczyć możliwość doręczania przesyłek podczas swojego pobytu za granicą. Wyjazd strony za granicę nie może bowiem uniemożliwiać pracy organów administracji zwłaszcza, że z akt administracyjnych nie wynika nawet, żeby strona zawiadomiła organ podatkowy o fakcie wyjazdu, co mogłoby być przyczyną korzystnych dla strony następstw. Ponadto, jeżeli skarżący zmienił adres zamieszkania, to zaniedbał obowiązek zawiadomienia organu o tej okoliczności. W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik podał dotychczasowy adres, stąd zasadnie Dyrektor Izby Celnej wysłał decyzję na ten adres. Okoliczność, że w czasie jego nieobecności korespondencję miała odbierać p.H. W., która jak oświadczyła w tym czasie przebywała na urlopie wypoczynkowym i była poza domem, nie może usprawiedliwiać uchybienia terminowi. Jak już wyżej podano przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję awizowano po raz pierwszy w dniu 2 kwietnia 2013 r., a zatem jeszcze przed wyjazdem z kraju, natomiast pobyt za granicą miał miejsce w dniach 9-12 kwietnia 2013 r. (według załączonego do wniosku oświadczenia), a zatem także przed datą zwrotu przesyłki organowi. Podnieść należy, że termin 14-dniowy pozostawania przesyłki w placówce pocztowej upływał z dniem 16 kwietnia 2013 r. Nie było zatem przeszkód, aby przed lub po wyjeździe za granicę odebrać korespondencję. Nadmienić należy, że w aktach administracyjnych znajdują się potwierdzenia, z których wynika, iż skarżący odbierał z tej placówki pocztowej przesyłki po uprzednim awizowaniu pozostawianym pod adresem, na który skierowano również decyzję organu odwoławczego z dnia 28 marca 2013 r. Mając powyższe okoliczności na względzie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.