I SA/Bd 570/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 października 2009 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z [...]r. w przedmiocie powstania długu celnego oraz podatku od towarów i usług w przywozie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył następujący stan faktyczny: w dniu 21 lutego 2003r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. udzielił skarżącej Spółce pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Ostateczny termin zakończenia procedury upływał 31 grudnia 2004r. W dniu 18 lutego 2005r. do organu wpłynął kwit zakończenia procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, którym spółka poinformowała o całkowitym rozliczeniu powyższego pozwolenia. W następstwie przeprowadzenia kontroli prawidłowości rozliczenia przedmiotowego pozwolenia, organ stwierdził, że część sprowadzonego w celu uszlachetnienia towaru w postaci tkaniny z włókien poliestrowych, nie została powtórnie wywieziona, nie nadano jej także innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Nierozliczony towar pochodził ze zgłoszenia celnego [...]z dnia 20 maja 2003r. Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją z [...]r. stwierdził powstanie długu celnego w stosunku do części towaru objętego tym zgłoszeniem celnym i dokonał wymiaru należności podatkowych. W wyniku zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z [...]r. uchylił decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz wskazując zalecenia, jakie organ ten powinien wykonać podejmując nowe rozstrzygnięcie w sprawie. Organ odwoławczy zarzucił uchybienia w postępowaniu dowodowym zmierzającym do wykazania, że sporny towar nie został wywieziony. Naczelnik Urzędu Celnego w T., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał decyzję z [...]r, w której stwierdził powstanie długu celnego w dniu 20 maja 2005r w stosunku do części towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] i w związku z tym określił kwotę długu celnego na 0 zł oraz kwotę należności podatkowych w wysokości 24127,60zł. Pismem z dnia [...]r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia. W dniu [...]r. Dyrektor Izby Celnej w T. kolejny raz uchylił decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego w T. i wskazując zalecenia dotyczące postępowania dowodowego, jakie organ ten powinien wypełnić. W dniu [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał decyzję, w której kolejny raz stwierdził powstanie długu celnego w procedurze uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, co do części towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...]z dnia [...]r, określając kwotę długu celnego na 0 zł i zobowiązanie podatkowe na 23.567 zł. Dyrektor Izby Celnej w T. rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym dokonał analizy zebranego materiału dowodowego w kontekście zarzutów podnoszonych przez stronę, która podniosła kwestię konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, posługując się argumentami wskazującymi na wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe, brak wystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz brak odniesienia się do jej twierdzeń, składanych w toku postępowania. W ocenie organu odwoławczego organ celny w toku prowadzonego postępowania dowodowego prawidłowo ustalił, że nie wywieziono lub powrotnie nie wywieziono i nie nadano innego przeznaczenia celnego tkaninie poliestrowej z włókien ciętych, barwionej o kodzie PCN 551519900 w ilości 16.758,913 m2. Z całej zaimportowanej ilości 105.861 m2 tkaniny powrotnie wywieziono, wywieziono w stanie nie zmienionym lub otrzymało inne przeznaczenie celne, tj. zniszczenie – 89.102,087 m2 tkaniny. Pozostała ilość 16.758,913 m2 tkaniny nie została powrotnie wywieziona, wywieziona w stanie niezmienionym lub nie otrzymała dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Ponadto zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zauważył, że oświadczenie kontrahenta holenderskiego przedstawione przez stronę nie zawiera żadnego odniesienia do przedmiotowego zgłoszenia celnego i nie odnosi się do żadnego konkretnego rodzaju towaru. W związku z powyższym nie można było uznać go za wystarczający dowód na potwierdzenie właściwego rozliczenia tkaniny klasyfikowanej do kodu PCN 551519900 i objętej procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń wg [...] z dnia 20 maja 2003r. Dyrektor Izby Celnej w T. uznał za nieuzasadniony zrzut strony, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie naruszyło reguły ogólne postępowania określone w art. 121, 123 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew opinii wyrażonej przez pełnomocnika spółki, zwolnienie towaru z cła nie oznacza zwolnienia z obowiązku zakończenia procedury, którą towar został objęty. Procedury celne otwarte przed przystąpieniem muszą zostać zamknięte niezależnie od tego, czy obowiązywały w odniesieniu do kraju trzeciego, czy też między obecnym a nowym Państwem Członkowskim lub między dwoma nowymi Państwami Członkowskimi. Organ wskazał, że stosownie do art.170 ust. 2 obowiązującej od 1 maja 2004r. ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej ustawa o VAT) w przypadku, gdy towary zostały przywiezione z terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem, tj. przed dniem 1 maja 2004r. a w dniu 1 maja 2004r. pozostają w dalszym ciągu na terytorium kraju i zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, to do tych towarów znajdują zastosowanie przepisy obowiązujące w chwili nadania tym towarom przeznaczenia celnego, tzn. przepisy ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Spółka na decyzję organu II instancji złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenie jej w całości. Ponadto spółka zarzuciła: - poważne naruszenie art. 230 § 4 ustawy Kodeks celny z dnia 9 stycznia 1997r. - poważne naruszenie art. 65 § 5 w związku z art. 65 § 4 Kodeksu celnego przez wydanie decyzji po upływie 3 lat licząc od daty przyjęcia zgłoszenia celnego i powiadomienia o przeznaczeniu celnym towaru, - rażące naruszenie art. 208 § 1 w związku z art. 208 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa przez brak umorzenia postępowania, mimo, iż postępowanie w sprawie niniejszej stało się całkowicie bezprzedmiotowe, a dodatkowo nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, - rażące naruszenie prawa materialnego tj. przepisów Rozdziału 5 załącznika IV aktu dotyczącego warunków przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i dostosowaniu do traktatów, na których oparta jest Unia Europejska, a w szczególności przepisów załącznika ustalających Rozporządzenie EWG nr 2913/92 Wspólnotowy Kodeks Celny i Rozporządzenie EWG aktu dotyczącego warunków przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i dostosowaniu do traktatów, na których oparta jest Unia Europejska, a w szczególności przepisów załącznika ustalających Rozporządzenie EWG Nr 2913/92 Wspólnotowy Kodeks Celny i Rozporządzenie EWG nr 2454/93 (przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego) będą stosowane do nowych państw członkowskich z zastrzeżeniem powołanych przepisów szczególnych bez uszczerbku dla przepisów art. 20 Rozporządzenia EWG nr 2913/92, które w dniu przystąpienia będą objęte jedną z procedur celnych lub przeznaczeń celnych określonych w art. 4 pkt 16 lit. b-g po dokonaniu formalności wymaganych będą zwolnione z należności celnych i innych opłat przy dopuszczeniu ich do obrotu - a w związku z tym zbędne prowadzenie postępowania celnego, mimo iż towar objęty zgłoszeniem był objęty procedurą uszlachetniania czynnego (art. 4 pkt 16 litera d), a wobec powyższego z chwilą przystąpienia Polski do Unii w oparciu o powołane przepisy stawał się towarem całkowicie wolnym od cła i innych opłat, - poważne naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 w zw. z art. 200 i w zw. z art. 199 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń jaka część towaru została wywieziona po dacie 1 maja 2004r. tj. po dacie akcesji, gdy na stronie nie ciążył jakikolwiek obowiązek dokumentowania wywozu i w związku z tym brak oparcia rozstrzygnięcia na oświadczeniu i przesłuchaniu strony, i nie przeprowadzeniu tego dowodu oraz nie przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiły stronie wykazanie (własnym oświadczeniem), iż całość towarów zaimportowanych, a objętych procedurą uszlachetniania czynnego została po uszlachetnianiu wywieziona. W ocenie spółki, gdyby przyjąć za prawdziwe ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że nierozliczony towar pochodził z przedmiotowego zgłoszenia celnego to ostateczny termin wydania decyzji w tej sprawie upłynął z dniem 20 maja 2006r. Ponadto stosownie do załącznika nr IV rozdziału 5 Traktatu Akcesyjnego towar będący przedmiotem decyzji stał się z dniem 1 maja 2004r. towarem całkowicie wolnym od cła i innych opłat. Zatem niedopuszczalne było prowadzenie po tej dacie postępowania w przedmiocie zakończenia procedury i ustalenia długu celnego. Strona nie mogła obejmować jakiegokolwiek wywozu w celu realizacji pozwolenia jakąkolwiek procedurą uszlachetniania czynnego i rozliczania tej procedury, gdyż nie istniała. Wobec czego brak było podstaw, zdaniem strony, do zamykania procedury uszlachetniania czynnego, skoro unijne władze celne odmawiały potwierdzenia zakończenia procedury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca dodatkowo złożyła pismo z [...]r będące reakcją na odpowiedź na skargę złożoną przez organ, zarzucając, że wywody organu, co do przedawnienia są bezzasadne, w tym błędny jest wywód dokonany na bazie wyroku NSA w sprawie I FSK 181/06 Skarżąca zarzuciła, że nie ma obecnie możliwości ustalenia, z jakiego dokładnie dokumentu SAD przywozowego pochodzi rzekomo nierozliczony towar albowiem rozliczenie procedury odbywało się na zasadzie księgowego rozróżnienia, nie co do tożsamości. Zdaniem skarżącej z chwilą wejścia do Unii strona definitywnie utraciła możliwość celnego wywozu towaru po uszlachetnieniu, a towar będący przedmiotem tej procedury stawał się wolny od cła oraz innych opłat, za które należy rozumieć podatek od towarów i usług. Skarżąca zarzuciła, że obowiązkiem organu zmierzającego do zamknięcia procedury było wydanie decyzji uznającej procedurę za rozliczoną, skoro wywóz towaru po uszlachetnieniu następował bez kontroli celnej. Dowodem, który byłby wystarczający dla ustalenia wywozu towaru, w ocenie skarżącej, jest oświadczenie strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 tej ostatniej ustawy sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy). W sprawie sporne pozostawały zarówno ustalenia stanu faktycznego, jak przepisy prawa materialnego, które organ przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Istotne okoliczności stanu faktycznego w sprawie to: wydanie skarżącej 21 lutego 2003r przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń nr [...] W ramach tej procedury skarżąca sprowadziła na podstawie zgłoszenia celnego [...] z 20 maja 2003r m.in. tkaninę poliestrową z włókien ciętych, barwioną o kodzie PCN 55151990. Według pozwolenia produktem kompensacyjnym powstałym z tej tkaniny powinny być firany o kodzie PCN 63031200. Skarżąca określiła towary przeznaczone do objęcia procedurą, produkt kompensacyjny oraz normę zużycia, co ujęte zostało w załącznikach do pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Pierwotnie termin, w którym produkty kompensacyjne mają zostać wywiezione lub pierwotnie wywiezione, bądź otrzymać inne przeznaczenie celne, określony został na 31 sierpień 2004r a następnie przedłużony do 31 grudnia. 2004r. Ten ostatni termin był w sprawie ostateczny. W dniu 18 lutego 2005r skarżąca przedstawiła organowi kwit zakończenia procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń stanowiący, w jej ocenie, całkowite rozliczenie pozwolenia z 21 lutego 2003r. Przedstawione wyżej okoliczności faktyczne sprawy nie były przez strony kwestionowane. W następstwie dokonanego przez skarżącą rozliczenia przedmiotowego pozwolenia, Naczelnik Urzędu Celnego w T., jako właściwy do nadzoru funkcjonowania procedur gospodarczych, z urzędu dokonał kontroli tego rozliczenia. W jej wyniku uznał, że 16.758,913 m kw. tkaniny poliestrowej z włókien ciętych, barwionej o kodzie PCN 55151990 nie zostało wywiezionych w postaci produktów kompensacyjnych, wywiezionych powrotnie tudzież nie nadano im innego przeznaczenia celnego. Efekty tej kontroli i dokonane rozliczenie są przedmiotem sporu w sprawie. Skarga zawiera liczne zarzuty o różnym zakresie. Najdalej idący zarzut dotyczy twierdzenia, że sporny towar został wywieziony po uszlachetnieniu, wobec czego nie ma przedmiotu orzekania. Kolejny zarzut skargi dotyczy twierdzenia, że po 01 maja 2004r przedmiotowy towar był wolny od cła i innych opłat, za które, zdaniem skarżącej, należy traktować podatek od towarów i usług. W uznaniu, że podatek od towarów i usług jednak może być określony, skarżący podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego i naruszenia licznych przepisów kodeksu celnego z 1997r. Rozstrzygając na wstępie najdalej idący zarzut skargi dotyczący twierdzenia skarżącej Spółki, że organy bezzasadnie ustaliły, że przedmiotowy towar nie został przez skarżącą wywieziony zgodnie z pozwoleniem, należy zauważyć, że sporządzone przez organy wyliczenie opiera się na zestawieniu danych wynikających z dokumentów SAD wywozowych, w tym odnotowanych w polu 44 tych dokumentów. Wbrew zarzutom skarżącej rozliczenie to pozwala przyporządkować produkty kompensacyjne lub towar w stanie niezmienionym do zgłoszenia celnego z 20 maja 2003r nr [...] Organ uwzględnił także tkaniny zniszczone. Istotną okolicznością faktyczną i prawną dla sprawy jest fakt, że czas zakreślony stronie dla procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, udzielonej skarżącej w okresie od 21 lutego 2003r do 31 grudnia 2004r został "podzielony" przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej z dniem 01 maja 2004r. Oznaczało to zniesienie granic celnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, co za tym idzie przyniosło zniesienie obowiązku deklarowania na granicach wewnętrznych Unii wywożonych i przywożonych towarów. Dokument SAD, zarówno wywozowy jak i przywozowy, w obrotach wewnątrzwspólnotowych nie jest używany, zachowując swoją aktualność na gruncie przepływu towarów pomiędzy Unią a krajami trzecimi, a status taki mają kraje nie będące państwami członkowskimi. Z uwagi na to, że stan faktyczny w sprawie dotyczy przemieszczenia towaru pomiędzy Holandią a Polską, nie ma wątpliwości, że po kwietniu 2004r nie istniała prawna możliwość potwierdzenia realizacji pozwolenia w dokumencie SAD wywozowym. Powstał więc problem, w jaki sposób strona zainteresowana winna udokumentować wywóz towaru i wykazać zakończenie procedury rozpoczętej zezwoleniem z 21 lutego 2003r. Strony postępowania zgodnie powołały się na wyjaśnienia Komisji Europejskiej Dyrekcji Generalnej Unii Podatkowej i Celnej zawarte w dokumencie TAXUD/763/2003, wedle których procedury celne otwarte przed przystąpieniem muszą zostać zamknięte niezależnie od tego, czy obowiązywały w odniesieniu do kraju trzeciego, czy też między obecnym a nowym Państwem Członkowskim lub między dwoma nowymi Państwami Członkowskimi (Rozdział XI pkt 2). Odmiennie jednak postrzegają sposób realizacji tego obowiązku. W ocenie skarżącej zamknięcie procedury uszlachetniania czynnego w sprawie winno nastąpić przez wydanie decyzji uznającej procedurę za zamkniętą, skoro wywóz towaru po uszlachetnieniu następował bez kontroli celnej. Jako dowód na wypełnienie w pełnym zakresie obowiązków wynikających z realizacji pozwolenia z 21 lutego 2003r (potwierdzenie wywozu) skarżąca zaoferowała pisemne oświadczenia kontrahenta holenderskiego z dnia 30 czerwca 2005r, że opłaty celne, pod które podlegają towary firmy współpracującej tj. skarżącej, zostały rozliczone w porozumieniu obu stron. W zarzutach skargi, Spółka podniosła, że dodatkowym dowodem, który zaoferowała, a nie został uwzględniony przez organ, jest przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, w ramach której skarżąca złożyłaby oświadczenie o tym, że całość towarów zaimportowanych, a objętych procedurą uszlachetniania czynnego została po uszlachetnieniu wywieziona. Na gruncie powyższych argumentów pozostawała ocena, czy organ zasadnie uznał, że skarżąca nie udowodniła wywiezienia także brakującej części towaru i czy zaoferowane przez nią dowody były wystarczające do wykazania tej istotnej okoliczności. Oceniając tę kwestię Sąd uznał stanowisko organów za zasadne i nie naruszające zasad ogólnych postępowania. Oświadczenie kontrahenta holenderskiego jest bardzo ogólnikowe, nie wiadomo do którego zgłoszenia celnego, pozwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego się odnosi. Do tego zawiera niezrozumiałe w treści stwierdzenie, że "Finalizacja nastąpi wraz z pomyślnym zakończeniem postępowania w maju 2004r" a sporządzone zostało 30 czerwca 2005r. Niczego do sprawy nie wniosłoby oświadczenie strony, skoro jej stanowisko prezentowane w licznych pismach pośrednio takie oświadczenie wyraża. Wydaje się, że w sposób nieuprawniony skarżąca upatruje zakończenia procedury w formalnych czynnościach, bez uzyskania pewności, że potwierdzają rzeczywisty stan. Wydanie decyzji o zamknięciu procedury, w ocenie strony skarżącej, winno stanowić niemal automatyczną reakcję organu jako odpowiedź na wniosek strony. Skoro żaden z przepisów nie wprowadził, po wejściu Polski do Unii, ustania procedury uszlachetniania czynnego w takim stanie faktycznym, jak w sprawie z mocy prawa, lecz nakazał jej zamknięcie, należy uznać, że działania do tego zmierzające muszą być oparte na zasadach wynikających z zasad prawa. Skarżąca daje wprost wyraz swojemu stanowisku w piśmie z 2 marca 2009r stwierdzając na str 2, że "...skarżący nie miał obowiązku w ogóle dokończenia rozliczenia procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń". W ocenie Sądu okoliczność wywiezienia towaru po zakończeniu procedury uszlachetniania czynnego podlega wykazaniu wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi. Strona skarżąca od 2005r miała świadomość, że organy nie uznają za wystarczający dokument zawierający oświadczenie kontrahenta holenderskiego i powinna gromadzić dowody w tym zakresie. W świetle zasad doświadczenia życiowego trzeba uznać, że takich dowodów może być wiele, jak choćby dokumenty przewozowe. Trudno bowiem uznać, że towar ten został powrotnie przemieszczony bez posłużenia się transportem w jakiejkolwiek postaci. Tymczasem zdaniem skarżącej na tę okoliczność może ona zaoferować jedynie swoje oświadczenie lub oświadczenie swojego kontrahenta. W tych okolicznościach stanowisko organów, które w oparciu o szczegółową analizę posiadanej dokumentacji wyliczyły znaczną ilość tkaniny, która nie została wywieziona, wobec nie przedłożenia przez skarżącą wiarygodnych dowodów powrotnego wywiezienia tego towaru, zdaniem Sądu było zasadne. Akceptując ustalenie braku wykazania wywiezienia towaru należy przeanalizować przepisy regulujące status takiego towaru. W ramach przepisów, z których, w ocenie strony, wynika wprost brak obowiązku zapłaty VAT od spornego towaru, należy powołać art. 1 Załącznika IV nr 5 Aktu Przystąpienia. Przepis ten stanowi, że towary, które w dniu przystąpienia są czasowo składowane lub też poddane są jednej z procedur celnych lub traktowaniu, o których mowa w art. 4 ust 15 litera b) i 16 litery b) do g) rozporządzenia ( uszlachetnianie czynne wymienione jest w art. 4 pkt 16 d ) w rozszerzonej Wspólnocie, lub też, które są przewożone w rozszerzonej Wspólnocie, po dokonaniu formalności eksportowych są zwolnione z ceł i innych opłat celnych przy dopuszczeniu ich do swobodnego obrotu, pod warunkiem przedłożenia jednego z następujących dowodów: a) dowodu preferencyjnego pochodzenia, prawidłowo wystawionego przed dniem przystąpienia, zgodnie z postanowieniem jednego z układów europejskich lub też jednej z równoważnych umów preferencyjnych, zawartych pomiędzy samymi nowymi Państwami Członkowskimi, który to dokument zawiera zakaz zwrotu lub też zwolnienie z cła w stosunku do materiałów niepochodzących, użytych do wytworzenia produktów, dla których wystawiony lub sporządzony został dowód pochodzenia, b)dowolnego dowodu potwierdzającego wspólnotowy status, o którym mowa w art. 314c oraz art. 315 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że towary, o których w nim mowa są zwolnione z ceł i innych należności celnych. Strona skarżąca we wszelkich pismach, powołując się na ten przepis podnosi, że chodzi o zwolnienie od cła i innych opłat, pomijając dookreślenie "celnych". Konsekwencją takiego zabiegu, jest prezentowanie stanowiska, że powołany przepis zwalnia także od VAT, który stanowi inną opłatę. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, albowiem podatek od towarów i usług z pewnością nie jest "inną opłatą celną", lecz podatkiem odrębnie uregulowanym i podlegającym pełnej unifikacji w Unii Europejskiej. W uznaniu, że skarżący nie wykazał, że sporny towar został wywieziony w ramach zakończenia procedury uszlachetniania czynnego, trzeba przyjąć, że utracił swój dotychczasowy status. Stał się po wejściu Polski do Unii towarem mającym status wspólnotowy, co determinowało brak obowiązku pobierania z tego tytułu należności celnych, jednakże należało rozpoznać obowiązki podatkowe wobec takiego pozostającego w kraju towaru. Na podstawie art. 170 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004r (Dz. U Nr 54, poz 535 ze zm) w przypadku, gdy towary zostały przywiezione z terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub z terytorium nowych państw członkowskich na terytorium kraju przed dniem 1 maja 2004r i w dniu 1 maja 2004r pozostają w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte min. Przeznaczeniem celnym w postaci procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, przepisy o podatku od towarów i usług obowiązujące w chwili nadania tym towarom tego przeznaczenia celnego stosuje się nadal do momentu zakończenia tego przeznaczenia. Jednocześnie zgodnie z art. 6 ust 7a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993r ( Dz. U. Nr 11 poz.50 ze zm) w przypadku objęcia towarów procedurą min. uszlachetniania czynnego, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą objęcia tych towarów tą procedurą, organy wskazały, że datą tą jest 9 maja 2003r. Jednocześnie należy wskazać, że w sprawie pierwsza decyzja wydana została [...]r, gdzie wysokość zobowiązania w VAT określono na [...]zł. Nie ma sporu co do okoliczności, że należność wynikająca z decyzji (wyższa, niż ostatecznie określona) została przez skarżącą zapłacona. Z tego tytułu zarzut skargi o przedawnieniu zobowiązania podatkowego jest niezasadny. Skoro kwota zobowiązania została zapłacona zobowiązanie podatkowe wygasło i nie może nastąpić jego ponowne przedawnienie z innego tytułu. W swoim wniosku o umorzenie postępowania z dnia [...]r (str 344 akt administracyjnych) skarżąca wyraziła pogląd, że prowadzenie postępowania w sprawie jest zbędne także w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ zakończenie procedury uszlachetniania oznacza, że towar został wywieziony i jest wolny od opodatkowania VAT w Polsce; jednocześnie – zdaniem strony –w przypadku sprzedania tego towaru w Polsce przez skarżącą i tak nastąpiłoby to z VAT. Wydaje się, że tego typu argumentacja pomija okoliczność, że gdyby skarżąca otrzymała przedmiotowy towar nie w ramach procedury uszlachetnienia czynnego, lecz w celu sprzedaży, to byłby to import (przed 01 maja 2004r) lub wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru (po 01 maja 2004r) i rodziłoby określone obowiązki naliczenia VAT po jej stronie. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przez organ art. 65 § 4 i 5 oraz art. 230 § 4 kodeksu celnego z 1997r Sąd uznał go za nieuzasadniony albowiem organ w sprawie nie orzekał w zakresie regulowanym tymi przepisami, które mówią o długu celnym i należnościach celnych. Z uwagi na wspólnotowy status spornego towaru, powyższe kategorie go nie dotyczą. Nie odnoszą się natomiast do VAT. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.