I SA/Bd 570/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 06 czerwca 2014r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego postanawia: odrzucić skargę W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2014r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono stronie w dniu 28 maja 2014 r., zatem termin do uiszczenia należnego wpisu upływał w dniu 04 czerwca 2014 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Zarządzeniem z dnia 19 maja 2014 r. doręczonym dnia 28 maja 2014 r. (k. 17 akt sądowych) wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. Termin do uiszczenia należnego wpisu upływał w dniu 04 czerwca 2014 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Jednocześnie w dniu 26 maja 2014r. (k. 15-16 akt sądowych) strona złożyła pismo, w którym oświadczyła, że z uwagi na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. postanowienie z dnia [...] nr [...], w którym organ uwzględnił w całości jej skargę i uchylił postanowienie własne z dnia [...] nr [...] jak również poprzedzające je postanowienie z dnia [...] nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie, cofa swoją skargę, gdyż stała się ona bezprzedmiotowa. Odnosząc się do oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi uznać należy, że jest ono prawnie nieskuteczne. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, że skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 stycznia 2008r., II OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13). Wobec ustalenia na podstawie akt sądowych, że w zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.