I SA/Bd 578/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.), Asesor sądowy Grzegorz Saniewski, Protokolant Joanna Synakiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Arkadiusza P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001r. oraz styczeń i luty 2002r. oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Decyzją z [...] 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...] 2004 r., określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości za grudzień 2001 r. 395 zł., za styczeń 2002 r. 321 zł., oraz za luty 2002 r. 5837 zł. Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania: W trakcie kontroli w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 listopada 2001 roku do 28 lutego 2002 roku przeprowadzonej w firmie A. - Arkadiusz P. ustalono, iż w dniu [...] 2001 roku dokonano zakupu samochodu osobowego marki AUDI na podstawie faktury wystawionej przez A. Anna F. na rzecz komisu skarżącego Arkadiusza P. W dniu [...] 2001 roku skarżący zarejestrował ten samochód na własne nazwisko, a następnie po trzech miesiącach użytkowania ( w dniu [...] 2002 roku) sprzedał go jako towar oddany do swojego komisu opodatkowując podatkiem od towarów i usług uzyskaną ze sprzedaży marżę. Ustalono także, że skarżący nie zaewidencjonował i nie rozliczył sprzedaży samochodu marki RENAULT CHAMADE R-19, dokonanej w dniu [...] 2001 roku w wykonaniu komisowej sprzedaży m [///]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. kwestionując formę przekazania samochodu AUDI A6 ( brak faktury wewnętrznej dokumentującej przekazanie) stwierdził, iż nastąpiło ono bez mocy prawnej, więc samochód ten pozostał własnością firmy A. w związku z czym decyzją z dnia [...] 2004 roku: m [...] opodatkował całość uzyskanej że sprzedaży kwoty, a nie tylko prowizję, jak również opodatkował komisową sprzedaż samochodu RENAULT. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie w części dotyczącej opodatkowania samochodu AUDI, w którym stwierdził, iż niedopuszczalne jest domniemanie przyjęte przez organ pierwszoinstancyjny, że ujęcie na fakturze zakupu danych firmy podatnika determinuje uznanie tego zakupu za związany z działalnością gospodarczą. Twierdzi, że o zaliczeniu rzeczy do składników firmy nie decyduje dowód zakupu lecz wpisanie ich do ewidencji środków trwałych i rozliczenie zakupu w deklaracji lub bezpośrednie odniesienie zakupu do kosztów uzyskania przychodów. Samochód kupiony na własne potrzeby, nie wprowadzony do ewidencji nie musi być wyprowadzony z działalności fakturą wewnętrzną. Stanowiska urzędu, zdaniem pełnomocnika nie potwierdza również zaliczenie kilku wydatków eksploatacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Okoliczność ta powinna zostać ewentualnie skorygowana w kontekście ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Końcowo stwierdza, iż sprzedaż przedmiotowego samochodu powinna być potraktowana w sposób określony w par. 69 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Rozpatrując wniesiony środek odwoławczy zważono, co następuje. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika, iż samochód AUDI A6 został sprzedany w ramach prowadzonej przez podatnika sprzedaży komisowej należy wyjaśnić, że umowa komisu jest umową o świadczenie usług w zakresie pośrednictwa handlowego, jej stronami są komisant i komitent. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego ( art. 765 ) przez umowę komisu przyjmujący zlecenie ( komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem ( prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie ( komitenta ), lecz w imieniu własnym. Jej celem jest zawarcie przez komisanta z osobą trzecią umowy sprzedaży, przy czym może on występować jako sprzedawca lub jako kupujący. Ma charakter konsensualny, wzajemny i odpłatny i jak każda umowa zobowiązaniowa jest zawsze zgodnym oświadczeniem woli co najmniej dwóch stron, co na gruncie przepisów kodeksu cywilnego oznacza, że nie jest dopuszczalne aby, komisant sam dostarczył rzecz jako sprzedawca lub odebrał rzecz jako kupujący. Wyklucza to więc możliwość, aby komisant i komitent był tą samą osobą, czyli zawarł umowę z samym sobą. W przedmiotowej sprawie, przytoczone powyżej przepisy prawa cywilnego wykluczały możliwość zawarcia umowy komisowej pomiędzy tą samą osobą tzn. p. P., a prowadzoną przez niego jako osobą fizyczną firmą A. co jednocześnie nie dawało możliwości dokonania sprzedaży komisowej samochodu AUDI A6 w firmie skarżącego i rozliczenia jej w sposób przewidziany dla sprzedaży komisowej tj. opodatkowanie prowizji. Odnosząc się do dalszych zarzutów, dotyczących opodatkowania całości uzyskanej ze sprzedaży samochodu kwoty należy wyjaśnić, że w przypadku podatników trudniących się handlem używanymi samochodami osobowymi niezależnie od tego, od kogo podatnik nabędzie samochód każda dokonywana przez niego sprzedaż tych samochodów objęta jest 22 % podatkiem od towarów i usług. Będzie tak zarówno w sytuacji gdy kupi samochód od podatnika V AT z podatkiem ( może go odliczyć gdyż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami) lub bez podatku, z uwagi na posiadany u zbywcy przez ten samochód przymiot towaru używanego lub dokonanie zakupu od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, czy też od podmiotu gospodarczego niebędącego podatnikiem VAT. Przy czym od 1 stycznia 2000 roku na podstawie par. 69 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym odsprzedaż używanych samochodów" osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, dokonywana przez podatników, którzy nie byli użytkownikami tych samochodów, jest zwolniona od V A T w części przewyższającej kwotę podatku obliczoną od różnicy pomiędzy ceną sprzedaży a ceną nabycia samochodu. Zwolnienie to ma zatem zastosowanie do wartości równej cenie zakupu samochodu, podczas gdy nadwyżka ponad te cenę ( marża) podlega opodatkowaniu wg stawki 22 %. Jak wynika z zebranej przez organ I instancji dokumentacji podatkowej w dniu [...] 2001 roku skarżący dokonał, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - faktura wystawiona została przez sprzedawcę na A. Arkadiusz P. - zakupu samochodu osobowego marki AUDI A6. Ustalono także, że nie zaewidencjonował go w ewidencji środków trwałych nie ujął w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, jak również nie odliczył podatku naliczonego związanego z jego zakupem. Zdaniem organu odwoławczego nie skorzystanie przez skarżącego z możliwości rozliczenia dokonanego zakupu zarówno w opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jak i w podatku dochodowym nie pozwala na stwierdzenie, iż został on zakupiony jedynie na osobiste potrzeby podatnika. Dokonywanie obniżania podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu części zamiennych do tego samochodu przez cały okres jego użytkowania przez skarżącego, jak również nieprowadzenie w tym czasie ewidencji przebiegu pojazdów przewidzianej wart. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, którą na podstawie tego przepisu zobowiązani są prowadzić podatnicy używający samochodów osobowych nie wprowadzonych do środków trwałych, potwierdzają, iż zakup tego samochodu miał bezpośredni związek z działalnością gospodarczą. Tak więc okolicznościami świadczącymi o zakupie przedmiotowego samochodu na firmę jest nie tylko fakt wystawienia faktury zakupu na A. p. P., ale również wskazuje na to sposób rozliczania jego użytkowania. Niespójne wydają się poza tym wywody samego pełnomocnika, który raz pisze, że "podatnik nabył pojazd jedynie na własne potrzeby", później zaś wyjaśnia, że "odnotowywał on wszystkie wyjazdy samochodu AUDI A6 dla celów działalności na odrębnej kartce". W niniejszej sprawie uznać zatem należy, iż samochód nabyty został w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a jego przekazanie na potrzeby osobiste podatnika w myśl art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług podlegać musiałoby opodatkowaniu tym podatkiem i powinno jednocześnie udokumentowane zostać na podstawie art. 32 ust. 4 cyt. ustawy fakturą wewnętrzną. Końcowo podkreślić należy, iż dokonana przez skarżącego sprzedaż nie mogła podlegać zwolnieniu w oparciu o przytoczony wcześniej par. 69 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług albowiem obligatoryjny zapis tego przepisu stanowi, iż zwolnieniu od podatku podlega odsprzedaż używanych samochodów osobowych oraz innych o ładowności do 500 kg w części odpowiadającej cenie nabycia, o ile jest dokonywana przez podatników, którzy nie byli ich użytkownikami. Ponieważ poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż skarżący był użytkownikiem tego samochodu przez okres trzech miesięcy, nie miał więc możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z przytoczonego przepisu rozporządzenia, co w związku z tym zobowiązywało go do opodatkowania całej kwoty uzyskanej ze sprzedaży samochodu zakupionego w ramach prowadzonej działalności w zakresie skupu i sprzedaży samochodów używanych. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, czyniąc zarzut naruszenia art. 2 i 5 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr11, poz.50) oraz § 69 pkt. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przez ich błędną wykładnię, oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U Nr 137, poz.926), przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Poza przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacją, wywodził ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki, które świadczyłyby o uznaniu samochodu za składnik majątku firmy osoby fizycznej, a w szczególności nie podjął on takich działań, jak: - wprowadzenie samochodu do ewidencji środków trwałych, - pomniejszenie VAT należnego o podatek naliczony przy zakupie pojazdu, - niewprowadzenie samochodu do ewidencji wyposażenia, ani też niewpisanie tego zakupu do kosztów uzyskania przychodu. Skarżący podkreślił, że samochód był jedynie wykorzystywany do działalności gospodarczej obok wykorzystania prywatnego i dlatego do kosztów odniesiono tylko część wydatków związanych z jego utrzymaniem, przy czym przyznał, że z uwagi na niewiedzę, nie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu. Stwierdził też, że nie był obowiązany fakturą wewnętrzną wyprowadzać pojazdu z majątku firmy, albowiem nie wpisano go do majątku i nie pomniejszono VAT należnego o podatek naliczony, wywodząc, że sprzedaż samochodu winna była być opodatkowana tylko w sposób określony w § 69 pkt. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U nr109, poz.1245). Według skarżącego opodatkowaniu 22 % stawki VAT podlegała jedynie nadwyżka ponad cenę nabycia pojazdu przez podatnika, a pozostała kwota (odpowiadająca cenie nabycia) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania. Skarżący podkreślił, że nie użytkował on samochodu jako podatnik VAT i podmiot gospodarczy, lecz czynił to jako osoba fizyczna i dlatego odmowa zastosowania konstrukcji w/w przepisu, stanowi zawężenie jego treści. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa. Wobec okoliczności, że samochód, którego dotyczy spór tj. Audi A6, w lutym 2002 r. został sprzedany, należało rozstrzygnąć, czy sprzedaż ta dokonana została przez podmiot gospodarczy tj. skarżącego, który zbył go jako składnik majątku swej firmy, jak twierdzą organy, czy też, umowa ta, oznacza sprzedaż przez skarżącego jako osoby fizycznej swej osobistej własności, a w tym czy nastąpiło to w ramach umowy komisu, na jego zlecenie. W zależności bowiem od charakteru spornej umowy sprzedaży, powstają różne skutki podatkowe dla strony. Niewątpliwie rację ma organ II instancji (co ostatecznie stało się bezsporne), w przedmiocie uznania, że skarżący nie mógł skutecznie zawrzeć sam ze sobą umowy komisu, której celem byłaby sprzedaż samochodu, albowiem na gruncie przepisów kodeksu cywilnego, nie jest możliwym by stronami tej umowy była jedna i ta sama osoba z jednej strony i ta sama osoba z drugiej strony, co w sposób prawidłowy zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Spór więc, w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy nabyty przez skarżącego samochód , który następnie został sprzedany, należało uznać za składnik majątku prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, konsekwencji, czy zasadnie dokonano opodatkowania całej uzyskanej ze sprzedaży kwoty, a nie tylko prowizji, jak domagał się tego skarżący, wywodząc że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis § 69 pkt. 9 w/w rozporządzenia z 22.12.1999 r. W ocenie Sądu należało uznać, że przedmiotowy pojazd został nabyty do majątku prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. W pierwszym rzędzie świadczy o tym treść umowy kupna, z której wynika, że podmiotem nabywającym pojazd jest " A. Arkadiusz P". W tych warunkach niezasadne jest twierdzenie skargi, że "niedopuszczalne jest domniemanie, zgodnie z którym fakt ujęcia na fakturze zakupu danych firmy podatnika, determinuje uznanie tego zakupu za związanego z działalnością gospodarczą". To nie fakt ujęcia danych firmy, lecz istotny element postanowień umowy (essentialia negotii) określający precyzyjnie podmiot dokonujący zakupu, decyduje o tym, kto w istocie nabył towar. Nie chodzi tutaj o jakiekolwiek domniemanie, lecz o stwierdzenie faktu wynikającego z umowy. Ponadto istotną w sprawie okolicznością, jest zagadnienie użytkowania przez skarżącego tego samochodu w działalności gospodarczej. Przez działalność gospodarczą należy rozumieć – zgodnie z art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. prawo działalności gospodarczej – działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową, oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatację zasobów naturalnych, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Art.14 ust.2 pkt 1 nie wymaga natomiast, aby przedmiot majątkowy był wykorzystywany wyłącznie na cele działalności gospodarczej. Może być zatem wykorzystywany również dla celów prywatnych ( por. wyrok NSA z dnia 19 września 1997 r., III SA 184/96). Przytoczony przepis nie uzależnia także uznania danego składnika majątkowego za wykorzystywanego w działalności gospodarczej od wpisania go do ewidencji środków trwałych ( por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., III SA 7654/98). Należy podkreślić, że wymóg ujęcia środka trwałego w ewidencji środków trwałych wprowadzono - na podstawie ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 202, poz.1956 ze zm. ) - z dniem 1 stycznia 2004 r., nadając art.14 ust.2 pkt 1 nową treść. W świetle powyższego zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma to, czy skarżący korzystał z zakupionego samochodu w działalności gospodarczej. Skarżący prowadził działalności gospodarczą polegającą m.in. na kupnie i sprzedaży samochodów osobowych oraz komisie samochodowym. Samochód marki Audi zakupił w ramach prowadzonej działalności gospodarczej o czym świadczy treść faktury, z której wynika, iż nabywcą jest Auto Komis Arkadiusz P. W podobny sposób, po kilku miesiącach, samochód ten został sprzedany. Do protokołu przesłuchania strony z dnia 10 marca 2004 r. skarżący zeznał, że samochód ten używał na potrzeby firmy, ale także dla celów prywatnych. Nie chodzi tu przy tym o użycie jednorazowe pojazdu na potrzeby firmy, chociaż w wyroku z dnia 9 listopada 2001 r., III SA 2257/00 NSA uznał, że wystarczy wykorzystać przedmiot w działalności gospodarczej tylko jeden raz, żeby przychód z jego sprzedaży uznać za przychód z działalności gospodarczej. Bezsporne jest również, że wydatki związane z eksploatacją samochodu takie jak zakupy części zamiennych i paliwa , wydatki na ubezpieczenie i zarejestrowanie skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, jak też dokonał obniżenia podatku należnego o naliczony wynikający z zakupów części zamiennych do tego pojazdu, co wynika z akt przedmiotowej sprawy oraz z akt sprawy ze skargi skarżącego na decyzję określającą jego zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, która toczyła się przed tutejszym Sądem o sygn. I SA/Bd 582/04, w której oddalono skargę . W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący korzystał z samochodu w ramach działalności gospodarczej. Świadczy o tym przede wszystkim treść jego zeznania, ale także okoliczności związane z nabyciem i sprzedażą pojazdu oraz z jego eksploatacją. Oprócz tego istotne znaczenie – z powyższego punktu widzenia - ma także fakt, że skarżący nie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu. Gdyby zgodzić się z podatnikiem to wydatki z tytułu używania samochodu osobowego powinien rozliczać do wysokości limitu wynikającego z art.23 ust.1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tymczasem zaliczał je do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości. Pełnomocnik brak tej ewidencji tłumaczy nieświadomością podatnika. Jednakże osoba zajmująca się w sposób profesjonalny działalnością gospodarczą powinna przewidywać skutki podejmowanych przez siebie działań i nie może niekorzystnych następstw tych działań usprawiedliwiać wyłącznie nieświadomością. Skarżący powołuje okoliczności, które mają dowodzić, iż samochód nie powinien być uznany za majątek przedsiębiorstwa związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W pierwszej kolejności podatnik w skardze powołuje się na niewpisanie samochodu do ewidencji środków trwałych. Jednakże, jak wyjaśniono wyżej, art.14 ust.2 pkt 1 nie uzależnia uznania danego składnika majątkowego za wykorzystywanego w działalności gospodarczej od wpisania go do ewidencji środków trwałych. Ponadto samochód ten używany był przez okres krótszy niż rok i podatnik nie miał obowiązku wprowadzenie go do tej ewidencji. Wobec przytoczonych wyżej argumentów przesądzającego znaczenia nie ma również nieujęcie auta w ewidencji wyposażenia, czy też fakt niezaliczenia wydatku na zakup samochodu do kosztów uzyskania przychodu, jak i nieodliczenia z tytułu tego zakupu podatku naliczonego. W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów oznacza to, że skarżący może dokonać ich korekty za rok 2001, bowiem w tym roku poniósł wydatek na nabycie samochodu. W rezultacie należało uznać, że do opodatkowania dokonanej przez skarżącego sprzedaży samochodu Audi będzie miał zastosowanie przepis art. 15 ust.1 w/w ustawy z 8 stycznia 1993 r., przewidujący konsekwencje podatkowe w sytuacji zaistnienia obrotu. Organy podatkowe jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazały art. 2 ust.3 pkt 2 tejże ustawy, stanowiący o opodatkowaniu towaru w przypadku przekazania go na potrzeby osobiste podatnika, wg. reguł opodatkowania sprzedaży towarów. Organy uznały bowiem, że skarżący po nabyciu samochodu "przerejestrował go na siebie" , co oznaczało rozpoczęcie użytkowania go dla celów prywatnych i wymagało udokumentowania tego faktu fakturą wewnętrzną; jednocześnie twierdziły jednak, że nastąpiło to bez mocy prawnej i samochód nadal pozostał własnością firmy skarżącego, co jest ze sobą sprzeczne. Stanowisko organów w przedmiocie uznania, że skarżący wyprowadził samochód z majątku firmy i w zakresie przytoczonej podstawy prawnej nie jest słuszne. Nie można bowiem utożsamiać zwykłego i koniecznego wymogu przerejestrowania zakupionego samochodu celem uzyskania nowych tablic rejestracyjnych i wpisania właściciela pojazdu, jako osoby fizycznej z imienia i nazwiska z wyprowadzeniem pojazdu z majątku firmy, związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Urząd Miejski jako organ dokonujący rejestracji może wpisać jako właściciela pojazdu jedynie osobę fizyczną. Powyższe uchybienie organu, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie, wbrew wywodom skarżącego, nie można było uznać, że do dokonanej przez niego sprzedaży miał zastosowanie przepis § 69 pkt 9 w/w rozporządzenia z 22.12.1999 r., który przewidywał zwolnienie od podatku od towarów i usług, odsprzedaży używanych samochodów osobowych, dokonanej przez podatników, którzy nie byli ich użytkownikami, w części przewyższającej kwotę podatku obliczoną od różnicy pomiędzy ceną sprzedaży a ceną nabycia samochodu. Jak słusznie bowiem podkreśliły organy, przepis ten miał zastosowanie do tych podatników, którzy nie byli użytkownikami tych samochodów. Skarżący natomiast nie tylko użytkował sporny samochód w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale też wchodził on w skład majątku firmy. W świetle powyższego bezzasadne są skarżącego, że nie użytkował on samochodu jako podatnik VAT, lecz jedynie jako osoba fizyczna. W tych warunkach, należało uznać, że skarżący był zobowiązany do opodatkowania całej kwoty uzyskanej ze sprzedaży samochodu zakupionego i użytkowanego w ramach prowadzonej przez siebie działalności w zakresie skupu i sprzedaży samochodów używanych. W pozostałym zakresie rozpoznawanej sprawy, nie objętym skargą, Sąd nie dopatrzył się uchybień organów, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.